บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (3)

“ภรรยาท่านทูตที่ประจำอยู่สวิตเซอร์แลนด์ค่ะ เวลาคุณหญิงกลับมาพักผ่อนที่ไทยจะเลือกพักโรงแรมวรรณวิภากิจเป็นประจำ อีกอย่างเมื่อปีก่อนฉันไปเรียนที่สวิตซ์ระยะสั้นก็ได้ท่านช่วยหาบ้านพักและดูแลตลอดนี่แหละ คุณปู่เลยจะเลี้ยงข้าวท่านทุกครั้งที่มาไทยค่ะ” ปิ่นอนงค์อธิบายให้เตโซได้ฟังระหว่างเดินไปที่รีสอร์ต

“โอเค หลังจากนั้นเราจะอยู่ที่กรุงเทพฯ ต่ออีกสองเดือน เจ้าสัวอยากจัดงานวันเกิดให้คุณที่กรุงเทพฯ อ้อ ของของคุณถูกย้ายไปไว้ที่บ้านผมแล้วนะ” เตโซพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นมือไปดันต้นแขนของปิ่นอนงค์เบาๆ ให้เปลี่ยนมาเดินทางซ้ายของเขาเมื่อมีกลุ่มแขกของรีสอร์ตกำลังเดินลากกระเป๋าออกมาพอดี

“คุณปู่อีกตามเคย จริงสิ ก่อนจะเข้าบ้านคุณ ฉันมีโอกาสเจอน้องสะใภ้คุณหรือเปล่า” ปิ่นอนงค์บ่นอุบก่อนจะถามถึงดาริกาตามปกติ

“…ไม่ จนกว่าจะเข้าบ้าน” เตโซชำเลืองมองปิ่นอนงค์อย่างไม่ชอบใจเล็กน้อยที่เธอคลายจะเร่งรัดข้อตกลงแต่ก็ยอมตอบออกไป

“งั้นฉันขอแวะไปที่วราไดมอนด์ก่อนเข้าบ้านคุณนะคะ อยากจะเห็นหน้าชัดๆ อีกที ตั้งแต่งานแต่งจนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นหน้าเธอชัดๆ สักที อย่าบอกใครล่ะว่าฉันเป็นใคร” ปิ่นอนงค์พยักหน้าก่อนจะพูดให้เตโซได้รับรู้ว่าเธอมีแผนจะทำอย่างไรบ้าง

“ก็ได้ ผมมีประชุมก่อนจะพาคุณเข้าบ้านที่วราไดมอนด์ แล้วแต่คุณจะจัดการยังไงก็ได้ ขอแค่อย่าทำให้น้องดาลำบากใจก็พอ” เตโซเอ่ยขึ้นดสียงเรียบขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยพลางดันให้สาวเจ้ากลับมาเดินทางฝั่งขวาเขาอีกครั้งเมื่อมีพนักงานขนกระเป๋าเดินถือกระเป๋าลูกค้ารีสอร์ตเดินสวนออกมา

“ห่วงขนาดนี้เชียว ฉันอยากจะเห็นหน้าน้องดาของคุณแล้วสิ แต่อย่างที่คุณรู้ ฉันไม่ใช่พวกชอบหาเรื่องคนอื่นก่อนอยู่แล้ว เผลอๆ อาจจะเอ็นดูเหมือนน้องคนหนึ่งก็ได้ เอาเถอะ อย่ากลัวว่าฉันจะทำอะไรน้องดาของคุณเลย” ปิ่นอนงค์ยิ้มขันตอบโต้หยอกล้อกับเขา

หากทว่าภายในใจรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจอย่างไรไม่ถูกที่รู้ว่าเตโซทั้งหวงทั้งห่วงดาริกา ทั้งที่รู้แล้วว่าเขามีใจปันไปให้น้องสะใภ้คนนี้ แต่พอตอนนี้กลับรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาเสียได้

แปลกจนหงุดหงิดน่ารำคาญ

แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีกระฟัดกระเฟียดออกไปเมื่อเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายเริ่มพูดถึงดาริกาก่อนให้เขาได้พูดถึงสาวเจ้าเอง จะโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเธอเอง แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงดาริกาอย่างไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าเพราะอะไรจะต้องพูดถึงให้เคืองใจตัวเองด้วยนะ

หงุดหงิดใครไม่ได้ก็ตัวเองนี่แหละ

“ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น คือผมแค่จะบอกว่าไม่ต้องรีบทำข้อ…” เตโซคิดจะอธิบายให้ปิ่นอนงค์ได้เข้าใจความคิดของเขาแต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกของพนักงานของรีสอร์ตที่วิ่งเข้ามาหาอย่างไม่คิดระวัง เขาจึงหันไปมองก้วยสายตาดุพลางยื่นมือไปขวางเอาไว้หากอีกฝ่ายหยุดเท้าตัวเองไม่ทันจนถลาเข้าหาปิ่นอนงค์ก็เป็นได้

“คุณปิ่น!”

“มีอะไร”

ปิ่นอนงค์แอบชำเลืองมองเตโซก่อนจะหันไปตอบพนักงานของรีสอร์ตที่วิ่งหน้าตาตื่นตรงมาหาเธออย่างไม่ควบคุมสติและภาพลักษณ์ต่อหน้าลูกค้าให้ดี

“พอดีมีแขกท่านหนึ่งมาโวยวายหน้าบาร์เครื่องดื่มที่สระว่ายน้ำค่ะ ทางคุณสายพิณพยายามหาทางแก้ไขแล้วเหมือนลูกค้าจะไม่ยอมจนกว่าจะได้เจอกับจีเอ็มของที่นี่ค่ะ หรือไม่ก็เจ้าของรีสอร์ตค่ะคุณปิ่น” นุชจรีแจ้งออกไปให้ปิ่นอนงค์รับทราบ

“หนักขนาดพี่สายรับมือไม่ได้เลยเหรอ” ปิ่นอนงค์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปยังที่เกิดเหตุพางบ่นอุบอิบ ซึ่งมีเตโซรีบเดินตามไปด้วยไม่ห่าง

เพล้ง!

“คุณปิ่น!”

“ปิ่น!”

เตโซรีบดึงแขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกอ่อนของปิ่นอนงค์ให้หลบมาอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นแขกของรีสอร์ตปาแก้วคอกเทลอย่างไม่รู้ทิศทางโวยวายใส่พนักงานชงเครื่องดื่มมาทางหญิงสาวก่อนจะตกลงแตก โชคดีที่เธอไม่ถูกแก้วปาใส่หน้าผากได้รับบาดเจ็บเมื่อถูกชายหนุ่มหูตาไวกว่าช่วยเอาไว้ได้ทัน

“คุณไม่บาดเจ็บตรงไหนนะคะ” ปิ่นอนงค์รีบตรวจร่างกายของเตโซทันทีด้วยความตกใจเมื่อสถานการณ์สงบลงเมื่อสิ้นคำพูดของสายพิณ

“ไม่ คุณล่ะ” เตโซส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนถามกลับ

“ไม่ค่ะ…เกิดอะไรขึ้นค่ะ ทางเราปฏิบัติกับลูกค้าไม่ดีต้องขออภัยด้วยนะคะ อยากให้เราชดใช้อย่างไรดีคะ” ปิ่นอนงค์ตอบก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพรูออกมาเพื่อเรียกสติก่อนจะคลี่ยิ้มหวานเดินเข้าไปหาลูกค้าที่ยืนกอดอกมองมาอย่างไม่สบอารมณ์และเย่อหยิ่ง

“ชดใช้เหรอ ก็ควรชดใช้ให้ดีตั้งแต่แรกไม่ต้องรอให้เกิดเรื่องแบบนี้ซะก่อน ตอนนี้ฉันต้องการให้ชดใช้มากกว่าแค่ทำกระเป๋าแบรนด์เนมฉันเลอะ ทั้งค่าเสียเวลาทั้งค่าทำขวัญ” ลูกค้าหญิงวัยกลางคนเริ่มโวยวายอีกครั้ง

“ยินดีค่ะ ทางรีสอร์ตจะชดใช้ค่าเสียหายให้ตามความเหมาะสมและเป็นไปได้ ขอเชิญคุณ…” ปิ่นอนงค์ยิ้มรับด้วยท่าทีใจเย็นมากที่สุดเมื่อตอนนี้เธออยู่ในฐานะจีเอ็มที่จะต้องบริการลูกค้าให้ดีที่สุด แต่ทว่าก็ถูกอีกฝ่ายขัดจังหวะโวยวายกลับมาอีกครั้ง

“ฉันไม่สน ยังไงทางรีสอร์ตจะต้องชดใช้ค่าเสียหายมาห้าหมื่นบาท ค่าทำความสะอาดกระเป๋าสามหมื่นค่าทำขวัญและค่าเสียเวลา ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะจ่ายมา” เจ้าหล่อนโวยวายไม่ยอมไปไหนพลางชูกระเป๋าขึ้นมาให้แขกเหรื่อของรีสอร์ตที่มามุงดูได้เห็นว่าทางรีสอร์ตไม่คิดรับผิดชอบ

“ยินดีค่ะ ทางเราจะชดใช้ให้และขอให้คุณลูกค้าตามไปที่ห้องรับรองลูกค้าเพื่อทำการเจรจาและชดใช้ค่าเสียหายให้นะคะ” ปิ่นอนงค์แจงลูกค้าอีกครั้งด้วยรอยยิ้มยิ้มหวาน แต่แล้วก็ถูกเตโซขัดเอาไว้เสียก่อนที่ทุกคนจะเดินตามปิ่นอนงค์ไป

“เดี๋ยวก่อนครับ” เตโซมองลูกค้าหญิงวัยกลางคนก่อนจะหันมามองปิ่นอนงค์

“อะไรอีก ฉันต้องรีบไปขึ้นเครื่องให้ทันเที่ยงนะยะ” พูดพลางเขิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือตัวและเย่อหยิ่ง

“แค่เช็ดออกก็ได้นะครับ กระเป๋าของคุณน่ะ” เตโซพูดพลางดึงสายตากลับไปมองกระเป๋าของลูกค้าอีกครั้ง

“พูดแบบนี้ได้ยังไง กระเป๋าของฉันซื้อมาเป็นแสนนะยะ รู้ไหมว่าฉันรักษาประคบประหงมอย่างดีจนมาเจอพนักงานชงเครื่องดื่มของคุณทำไวน์หกใส่แบบนี้” โวยวายกลับด้วยความโกรธเมื่อได้ยินสิ่งที่เตโซพูดออกมา

“แน่ใจนะครับ” เตโซเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“หมายความว่ายังไง จะบอกว่าฉันโกหกงั้นเหรอ” ลูกค้าวัยกลางคนขึ้นเสียงถามกลับอย่างโมโหและไม่พอใจที่สุดเมื่อทางรีสอร์ตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามายุ่งวุ่นวาย

“หรือไม่จริงล่ะครับ…ดูผ่านๆ อาจจะเหมือนของแท้ แต่คือของเลียนแบบเกรดเอ ตราแบรนด์เอียงเล็กน้อยจากตำแหน่งจริงๆ ที่ตะเข็บก็เย็บไม่เนี้ยบเหมือนใช้เครื่องมากกว่าฝีมือคน ที่สายมีรอยเย็บเบี้ยว ของแท้ราคาเป็นแสนคงไม่ทำออกมามีตำหนิขนาดนี้หรอกนะครับ” เตโซพูดพลางใช้นิ้วขี้ไปตามจุดต่างๆ ตามที่พูดออกมา