บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (5)

“โชคดีนะคะที่ไม่แตกจนต้องเย็บ คุณนะคุณ ทำไมทำตัวเหมือนตัวเองเป็นเหล็กทั้งตัวด้วยคะ”

ปิ่นอนงค์บ่นพลางช่วยปิดพลาสเตอร์ที่แผลหลังล้างแผลพและใส่ยาเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวเปลี่ยนใจให้สายพิณออกไปจัดการกับลูกค้ารายนั้นแทนด้วยคำสั่งใหม่เมื่อคำสั่งแรกทุกคนไม่ยอมทำตามและเป็นเธอเองที่พาเตโซมาห้องพยาบาลของรีสอร์ตโดยมีรุจีรากับภานพตามมาด้วย

“เท้ามันไปเอง” เตโซตามเสียงปกติด้วยสีหน้านิ่งเฉยราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“เท้าไปเอง!? นี่คุณกวนประสาทฉันอยู่ใช่ไหมคะคุณโซ” ปิ่นอนงค์เอ็ดเล็กน้อยพลางถลึงตาใส่ด้วยความโมโหเตโซเพราะคำตอบ

“ขอโทษครับ” เตโซตอบกลับด้วยคำขอโทษเสียงนุ่ม ทว่าทำคนฟังอย่าปิ่นอนงค์ไปต่อไม่ถูกเมื่อจริงๆ แล้วเขาไม่ได้เป็นคนผิด

“คุณ…” หญิงสาวได้แต่มองชายหนุ่มอย่างอ่อนใจ

“…ทำไมถึงยอมง่ายๆ แบบนี้ ผมพูดไปขนาดนั้นแล้ว” เขาเลือกที่จะส่งยิ้มไปให้เธอเพื่อให้สบายใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุผลอะไรสาวเจ้าถึงยอมง่ายๆ เช่นนั้น

“ใครว่าฉันยอมล่ะคะ” ปิ่นอนงค์ตอบกลับพลางนั่งลงบนเตียงคนไข้เตียงข้างๆ หลังจากยืนทำแผลให้กับเขา

“ไม่ยอมยังไงถึงปล่อยไป” เตโซถามกลับทันที เพราะสำหรับเขาไม่ควรปล่อยไปง่ายๆ หากเขาไม่เข้าไปขวางพนักงานชายก็คงถูกทำร้ายร่างกายอย่างไม่เป็นธรรม

“ถ้าฉันปล่อยให้คนมาหลอกคงดูแลที่นี่ไม่รอดหรอกค่ะ” หญิงสาวยักหัวไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“แล้วคุณทำยังไง” ชายหนุ่มขมวดคิ้วย้อนถาม

“รอพี่สายกลับมาก่อนค่ะ รอพี่สายมารายงานเดี๋ยวคุณก็รู้เองค่ะ” เธอไม่คิดให้คำตอบแม้จะไม่ใช่ความลับที่บอกไม่ได้แต่ก็อยากรอผลลัพธ์จากลูกน้องของตัวเองก่อน

“เชื่อคุณปิ่นเถอะค่ะ เมื่อกี้แค่ให้เกียรติลูกค้าท่านนั้นเท่านั้นค่ะคุณเตโซ” นุชจรีหันมาสำทับคำพูดของปิ่นอนงค์หลังช่วยประคบน้ำแข็งที่แก้มให้พนักงานชาย

“คุณปิ่น คุณเตโซ เป็นอย่างไรบ้างคะ ต้องพาไปโรงพยาบาลหรือเปล่า สายจะได้เตรียมรถให้ค่ะ” สายพิณเดินเข้ามาในห้องพยาบาลหลังนุชจรีพูดจบแล้วถามขึ้นเมื่อเห็นหน้าเจ้านาย

“แผลไม่ลึกจนต้องเย็บครับ” เตโซให้คำตอบแทน

“เป็นไงบ้างคะพี่สาย เรียบร้อยดีไหมคะ” ครานี้เป็นปิ่นอนงค์ที่เอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นความอยากรู้ของเตโซฉายขัดที่ดวงตา

“เรียบร้อยดีค่ะ ทางเราชดใช้ค่าเสียหายให้ตามที่สมควร และส่งตัวให้ตำรวจไปแล้วค่ะ ในข้อหาทำร้ายร่างกายคนอื่นจนได้รับบาดเจ็บกับข้อหาฉ้อโกงค่ะ ส่วนหลังฐานทางกล้องวงจรปิดสายให้ลุงหามเตรียมให้กับตำรวจ ส่วนภานพจะต้องไปโรงพยาบาลเพื่อขอใบจากแพทย์ว่าถูกทำร้ายร่างกาย พรุ่งนี้ต้องไปให้ปากคำอีกทีคะ” สายพิณอธิบายความสำเร็จของงานที่ได้รับมอบหมายจากปิ่นอนงค์ให้ทุกคนได้ฟัง

“ขอบคุณนะคะพี่สาย งั้นฝากดูแลภานพด้วยนะคะ ทั้งสองคนเลย” ปิ่นอนงค์ส่งยิ้มขอบคุณก่อนจะสั่งให้คนทั้งสองสาวดูแลภานพ

“ค่ะคุณปิ่น” สายพิณรับคำสั่งก่อนจะหันไปพนักหน้ากับรุจีราให้พาภานพไปโรงพยาบาล

ปิ่นอนงค์มองคนทั้งสามคนเดินออกจากห้องพยาบาลไปจนลับสายตาก่อนจะหันกลับมามองเตโซด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนชายหนุ่มต้องหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขันตัวหญิงสาวที่ร้ายใช่เล่น

เห็นเป็นคนเรื่อยๆ อะไรก็ได้แบบนี้ไม่คิดเลยว่าจะร้ายได้เช่นกัน

“ร้ายนักนะเรา” เตโซพูดขึ้นพลางยื่นมือไปวางลงบนศีรษะของปิ่นอนงค์แล้วโยกไปมา

“มาทำคนของฉันก่อน…เจ็บมากไหมคะ” ปิ่นอนงค์พูดพลางส่งยิ้มไปให้เตโซโดยไม่คิดปัดมือของเขาออกก่อนจะยื่นมือใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ข้างๆ พลาสเตอร์แปะแผล

“ผมหรือภานพ” ชายหนุ่มนึกครึกเช่นไรไม่รู้ถามออกไปพลางดันศีรษะของหญิงสาวให้โน้มเข้ามาหาเช่นเดียวกับที่เขาโน้มลงไปหาเช่นกัน พร้อมกับรอยยิ้มละมุน

“คุณค่ะ” ปิ่นอนงค์มองสบสายตาอย่างไม่คิดหลบหรือคิดจะปัดมือเขาออก เธอตอบตามตรงทุ้งที่สายตายังคงมองเขา

เพราะเธอเองก็ไม่รู้นึกครึกเช่นไรถึงอยากท้าทายโต้ตอบท้าทีของเขากลับไป

แต่ทว่า อากัปกิริยาของคนทั้งสองที่โต้ตอบกันไปมากำลังส่งผลไปถึงก้อนเนื้อหัวใจให้เต้นระรัวขึ้นมาก่อนจะผละออกห่างจากกันด้วยท่าทีทำตัวไม่ถูก ปิ่นอนงค์ทำทีแสร้งหันไปมองทางอื่นก่อนจะหลับตาลงขมุบขมิบปากบ่นตัวเองด้วยความเขินอาย หากแต่เตโซยังคงจ้องมองเธอไม่ละสายตาไปทางอื่นแม้สักนิด

“พูดบ้าอะไรออกไปเนี่ยยายปิ่น” เธอก่นด่าตัวเอง

“…” เตโซได้แต่ยิ้มขบขันไม่ได้พูดอะไรออกไปเมื่อเห็นอากัปกิริยาของปิ่นอนงค์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดในสิ่งที่ส่อไปในทางที่ทำให้คนคิดเกินกว่านั้น

เกินกว่าจะเข้าใจว่าเป็นห่วงเพื่อนเช่นเขา