บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (6)

“จริงสิคะ ที่คุณบอกว่าจะเรียกคนที่ดูกระเป๋าเป็นมา คุณมีคนรู้จักแบบนั้นด้วยเหรอคะ” ปิ่นอนงค์ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเตโซก็ยิ่งดขินอายมากกว่าเดิมจึงตัดสินใจหันกลับไปเปลี่ยนเรื่องทันที

“รู้จักน่ะมี แต่เขาอยู่กรุงเทพฯ ผมก็แค่พูดแก้ไขสถานการณ์ไปน่ะ” เตโซตอบตามตรง

“คุณเองก็ร้ายค่ะ” เธอขำออกมากับคำตอบของเขาก่อนจะแกล้งว่ากลับไป

“ทำไงได้ เจอคนกำลังเอาเปรียบก็ต้องเปิดโปง แล้วคุณดูไม่ออกจริงๆ เหรอเรื่องกระเป๋า” เตโซยักหัวไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะถามกลับ

“ดูไม่ออกค่ะ ฉันไม่ค่อยใช้ของแบรนด์เนม มีไม่กี่อย่างเองและที่มีก็ได้มาจากของขวัญที่คนอื่นให้มา” ปิ่นอนงค์ส่ายหัวพรืดตอบกลับไป

“ไม่เอามาใช้แล้วคุณเก็บไว้ไหน” ถามกลับด้วยความสงสัย

“ห้องเก็บของที่บ้านเล็กที่กรุงเทพฯ ค่ะ” ตอบด้วยท่าทางสบายๆ

“ไม่แปลกใจแล้ว อีกเรื่อง ทำไมคนที่นี่ถึงไม่เรียกคุณว่าคุณหนึ่งเหมือนคนที่กรุงเทพฯ แต่เรียกคุณว่าคุณปิ่น” เตโซเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยมานานเมื่ออยู่ที่นี่นานจนจับสังเกตได้ว่าคนทั้งโรงแรมและรีสอร์ตต่างเรียกปิ่นอนงค์ด้วยชื่อมากกว่า ‘คุณหนึ่ง’ ซึ่งบ่งบอกตำแหน่งหลานสาวคนโตของวรรณวิภากิจ

“ฉันสั่งเองค่ะ สำหรับ ‘คุณหนึ่ง’ ควรให้กับพี่ฉัตรไม่ใช่ฉัน แต่ถ้าใครเรียกฉันว่าคุณสองฉันก็ไม่ติด แต่ห้ามเรียกฉันว่าคุณหนึ่งเด็ดขาด แต่ที่นั่นทุกคนกลัวปู่มากกว่าฉันเสียอีก มันก็อย่างที่คุณเห็น” ปิ่นอนงค์ตอบให้หายข้อข้องใจ

“คุณรักพี่สาวมากเลยสิ” เตโซเอ่ยขึ้น

“ค่ะ รักมากจนรับตำแหน่งหลานสาวคนโตไม่ได้ ฉันถึงสั่งเด็ดขาดว่าห้ามเรียกฉันว่าคุณหนึ่ง” ปิ่นอนงค์ส่งยิ้มบางตอบกลับไป

เตโซส่งยิ้มอย่างเข้าใจพลางสบสายตาเธอที่มองมาให้รู้ว่าเขาไม่มีข้อสงสัยใดๆ ที่จะส่งผลกระทบให้เธอรู้สึกไม่ดีอีกแล้วก่อนจะยื่นมือไปอยู่ในระดับสายตาก่อนจะง่อนิ้วขี้แล้วใช้ข้อนิ้วถุที่สันจมูกของสาวเจ้าด้วยความเอ็นดู

ใช่ เขากำลังมองเธอเปลี่ยนไปในสิ่งที่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ และแตกต่างจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนจนเขามองเห็้น

หัวใจเขากำลังเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ

หรือ…

ที่ผ่านมาหัวใจของเขาอาจไม่เคยยกให้ใครเลยก็เป็นได้

ปิ่นอนงค์ส่งยิ้มหวานให้กับรุจิราเพื่อบอกลาหลังทานมื้อกลางวันเป็นที่เรียบร้อย เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงหญิงสาวก็หันกลับมาส่งยิ้มให้กับเตโซที่เขายังคงจัดการได้ทุกสถานการณ์เป็นอย่างดีเพราะระหว่างทานมื้อกลางวันกับรุจิราชายหนุ่มถูกสอบถาม ไม่สิ ถูกสอบสวนเสียมากกว่า เพราะรุจิราเปรียบเสมือนผู้ใหญ่ที่หญิงสาวเคารพคนหนึ่ง จึงไม่แปลกที่ท่านมารู้ว่าเธอแต่งงานแล้วหลังกลับจากสวิตเซอร์แลนด์ไม่ถึงปี

“ยิ้มอะไรครับ” เคโซเอ่ยถามด้วยความฉงน

“คุณปรับตัวและเข้ากับทุกคนได้ดีเลยนะคะ ขอบคุณนะคะ” ปิ่นอนงค์ให้คำตอบก่อนจะพากันเดินกลับออกจากโรงแรมเพื่อตรงไปยังวราไดมอนด์

“เมื่อก่อนผมต้องคอยพูดคุยให้บริการกับลูกค้าหลายคนน่ะ เลยได้เรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้าหาคนอื่นให้เป็น จริงๆ ผมก็ไม่ใช่คนจะเข้ากับใครได้ง่ายหรอก” เตโซพูดอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะเดินเข้าลิฟต์อีกตัวเพื่อพาปิ่นอนงค์เข้าวราไดมอนด์

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ คุณอาจจะเคยได้ยินว่าฉันเป็นยังไงมาก่อนและตอนนี้เป็นยังไง ก็อย่างที่ได้ยินค่ะ ฉันเคยร่าเริงสดใสทำตามใจตัวเองเป็นเด็ก แต่พอเสียพ่อแม่และพี่ฉัตรไป ทุกอย่างก็ถาโถมเข้ามาและยังมีน้องนายอีก ในตอนนั้นสำหรับฉันเป็นอะไรที่หนักมากในช่วงสิบเจ็ด” ปิ่นอนงค์ส่งยิ้มบางให้กับเขาเมื่อได้พูดถึงอดีตของตัวเอง

“เราสองคนมีอะไรคล้ายๆ กันนะ แต่ตอนที่เสียพ่อกับแม่ไปก็พอๆ กับคุณ ต้องกลายเป็นคนที่รับผิดชอบทุกอย่าง ทั้งเรื่องบริษัททั้งเรื่องครอบครัว เตก็ยังเด็กเกินกว่าจะช่วยงานได้ ถูกพวกผู้ใหญ่ตำหนิจนท้อ จนบางครั้งผมอยากจะขายหุ้นแล้วยกบริษัทที่พ่อสร้างมาให้คนอื่นไปเลย” เตโซพูดขึ้นบ้าง

ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวเพิ่งตระหนักได้ว่าทำไมคราแรกที่เจอกันถึงไม่ได้ตั้งท่าจะเป็นศัตรูกันเสียเท่าไร อาจเพราะมีบางอย่างที่คล้ายกันจึงทำให้รู้สึกได้ว่าควรเป็นมิตรกันจะดีเสียกว่า และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอกับเขาถึงพูดคุยกันง่ายในทีเดียว

“แต่คุณก็ไม่ได้ขาย” ปิ่นอนงค์ย้อนถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ

“ใช่ เพราะผมเห็นว่าพ่อกับแม่เหนื่อยแค่ไหน” เตโซพูดพลางยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นกันประตูลิฟต์ให้ปิ่นอนงค์เดินออกไปก่อน

“และคุณยังทำให้วราไดมอนด์เติบโตมีชื่อเสียง คุณเก่งมากค่ะ” เธอหันไปส่งยิ้มหวานกับเขาอย่างเข้าใจดีว่าการต้องดูแลและบริหารคนเป็นเรื่องที่ยากและเหนื่อยแค่ไหน

“คุณก็เก่งปิ่น อายุแค่นั้นแต่จัดการได้ทุกอย่าง” เตโซพูดพลางยกมือขึ้นไปวางลงบนหัวหญิงสาว

ภาพที่ชายหนุ่มส่งยิ้มเอ็นดูและอากัปกิริยาที่อ่อนโยนตรึงสายตาพนักงานโรงแรมให้มองและพากันอิจฉาเจ้านายที่ได้ผู้ชายหล่อรวยไม่พอยังอบอุ่นอ่อนโยน และเพียงไม่นานข่าวซุบซิบก็แผ่ออกไปอย่างรวดเร็วภายในโรงแรม