บทที่ 1 หลานสาวตัวแสบกับคุณปู่เจ้าเล่ห์ (1)

บทที่ 1

หลานสาวตัวแสบกับคุณปู่เจ้าเล่ห์

“คุณปู่คะ หมอนี่...” ปิ่นอนงค์พูดพลางหยิบรูปถ่ายของผู้ชายหนึ่งในบรรดาที่คุณปู่ของหญิงสาวคัดสรรมาให้แล้วจึงพูดขึ้นต่อ “เมื่อสามวันก่อนปิ่นเพิ่งเห็นหมอนี่พาผู้หญิงคนอื่นเข้าโรงแรมของเราไปทำเรื่องอย่างว่า โยนทิ้งได้เลยคะคนนี้”

“คนนี้ก็ได้ ดูสมาร์ตมีการศึกษาไม่วอกแวกเรื่องผู้หญิงแน่นอน” ธรรมรงณ์ท่านประธานบริหารวรรณวิภากิจอสังหาริมทรัพย์เลื่อนสายตาไปขวาทีซ้ายทีก่อนจะหยิบรูปถ่ายของหลานชายเพื่อนสนิทแทนลูกหลานนักธุรกิจคนอื่นขึ้นมาระดับสายตาของหลานสาวสุดที่รัก

“เมื่อคืนเวลาตีหนึ่งสามสิบห้านาทีข่าวสดล่าหัวปล่อยข่าวมาว่าเขาซุกเมียซุกลูกชายถึงสองคนบวกกับแชทไลน์กลุ่มของปิ่นที่แชร์รูปครอบครัวของเขาที่กำลังไปเที่ยวดิสนี่ย์แลนด์ที่ฮ่องกง คุณปู่จะไปแยกผัวเมียแย่งพ่อเขามาเหรอคะ ผิดศีลนะคะคุณปู่” ปิ่นอนงค์มองรูปถ่ายในมือของผู้เป็นปู่แล้วยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี่ก่อนจะหุบยิ้มแล้วพูดออกไปพร้อมกับยื่นหลักฐานให้ดูประกอบ

“โธ่...ยายหนู อายุสามสิบห้าแล้วนะ มีครอบครัวให้ปู่ได้สบายใจเถอะ พี่ชายเราก็มีใจรักชอบผู้ชายด้วยกัน แล้วจะให้ปู่ไปบังคับขู่ให้หันมาแต่งงานกับผู้หญิงมันก็ไม่ถูก” คนเป็นปู่โอดครวญราวกับเด็กที่ไม่ได้ดั่งใจแต่พยายามหว่านล้อมคนตรงหน้า

“คุณปู่ขา ไม่ใช่ปิ่นไม่อยากแต่งงานมีครอบครัวเสียหน่อย แต่ปิ่นไม่อยากถูกคุณปู่คลุมถุงชนหรอกนะคะ อีกอย่างปิ่นก็มีคนถูกใจแล้วด้วย” ปิ่นอนงค์เริ่มอ่อนใจกับผู้เป็นปู่ก่อนจะเผลอหลุดปากพูดออกไป

“ใคร ถ้าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเราปู่ไม่เห็นด้วย หมอนั้นกับปิ่นอยู่คนละโลกกันและให้ความมั่นคงกับปิ่นไม่ได้” ธรรมรงค์ถามก่อนจะฉุกคิดไปถึงเพื่อนผู้ชายสมัยเด็กของหลานสาวจึงรีบโพล่งออกไปทันที

“ไม่ใช่ค่ะคุณปู่ เขาคนนั้นน่ะได้ฉายาคุณชายน้ำแข็งแถมคุณปู่ก็รู้จักดีด้วยค่ะ” ปิ่นอนงค์มีสายตาที่เจ้าเล่ห์และนึกสนุกราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ เพราะรู้ดีว่าหากพูดออกไปเช่นนี้คนเป็นปู่ก็คงหยุดแค่ตรงนี้ หากทว่าไม่เป็นอย่างที่คิด

“ใครรีบบอกปู่มาเลยยายหนู” คนเป็นปู่เร่งเร้าหลานสาวด้วยความอยากรู้เต็มแก่

“ก็...”

เขาว่ากันว่าสมัยนี้มันก้าวหน้าไปไกลแค่ไหนแล้วเป็นยุคที่มีรถไฟเร็วข้ามประเทศ สื่อสารทางไกลเห็นหน้าได้ไม่ว่าจะอยู่คนละซีกโลก จะยังมีการจับคลุมถุงชนกันอีกหรือ

แน่นอน...ตระกูลเก่าแก่อย่างวรรณวิภากิจที่มีรากเหง้ามาจากผู้ดีเก่าของคนจีนที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคกี่สมัย การคลุมถุงชนก็มีมาทุกรุ่นของบรรพบุรุษของตระกูลหญิงสาว มีทั้งไม่เต็มใจและมีทั้งเต็มใจจนไปถึงมีใจให้กันแม้แต่บิดามารดาของเธอก็เช่นกันที่พวกท่านอยู่ในกลุ่มที่มีใจต่อกัน

ยกเว้นเธอกับพี่ชาย!

และดูท่าแล้วคนเป็นปู่คงไม่ยอมลามือง่ายๆ เธอจึงตัดสินใจไล่สายตาไปตามรูปถ่ายที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเพราะเห็นว่าหน้าตามีเอกลักษณ์แม้หญิงสาวจะไม่รู้จักแต่ในบรรดาทั้งหมดเขาคงดีกว่าเป็นแน่

“คนนี้คะ คนที่หนูชอบ” เธอยื่นรูปถ่ายไปให้ปู่แล้วตอบออกไปด้วยรอยยิ้มหวาน

“ตกลง คนนี้ปู่ชอบ ปู่จะจัดงานแต่งงานให้หลานกับเตโซ” ธรรมรงค์คลี่ยิ้มพึงใจเพราะถ้าหลานสาวคนนี้ไม่ถูกใจใครเลยก็คิดว่าจะจับให้แต่งงานกับเตโซแทน

แม้ตอนนี้เตโซจะลงจากตำแหน่งประธานบริษัทแล้วก็ตามแต่ก็ยังเป็นที่ปรึกษาในฐานะผู้ถือหุ้นเท่ากับน้องชายอย่างเตชิน มีหน้าที่การงานประวัติดีเหมาะสมกับหลานสาวของเขาที่สุด

“งั้นไม่มีมาให้เลือกอีกแล้วนะคะคุณปู่ ปิ่นขอตัวไปเตรียมตัวบินไปภูเก็ตพรุ่งนี้นะคะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มร่าพลางลุกขึ้นยืนอย่างดีใจเมื่อปู่ยอมลามือในที่สุด

ทว่า…

“ปู่ส่งคณาไปแทนแล้ว เราค่อยตามไปทีหลัง พรุ่งนี้ปู่จะนัดให้ปิ่นกับเตโซไปเดทเพื่อทำความรู้จักกัน แต่ถ้าปิ่นรู้จักเขาแล้วงั้นก็ไปแค่เดทก็พอ” คนเป็นปู่รู้ทันหลานสาวเพราะรู้ดีว่าปิ่นอนงค์ที่หวงแหนพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองมากขนาดไหน

ไม่มีทางที่จะไปรู้จักเตโซที่อยู่คนละวงการธุรกิจ แต่ที่มีรูปของเตโซติดมาก็เพราะคณาผู้ช่วยเผลอหยิบติดมือมาด้วยจากลูกสาวที่กำลังกรี๊ดกราดชายหนุ่มเท่านั้น จึงรู้ว่าหลานสาวกำลังโกหกเพื่อให้ตนลามือในการจับคู่ให้หลานสาวตัวแสบก่อนจะรีบเดินทางไปภูเก็ตเพื่อหนี

ไม่มีทาง!

คนอย่างธรรมรงค์ที่หมายตาเรื่องอะไรไว้แล้วจะไม่มีคำว่าพลาดเด็ดขาด คนเป็นปู่จึงดักทางหลานสาวก่อนที่จะมาหาในวันนี้ด้วยการส่งคณาไปจัดการปัญหาที่ภูเก็ต แน่นอนว่าตนรู้ดีกว่าพี่ชายที่แทบจะไม่ใส่ใจน้องสาวในเรื่องของความรักสักนิดจนน้องสาวจะย่างเข้าอายุสามสิบหกปีแล้ว

“ปู่คะ ปู่คิดจะทำอะไร ปิ่นก็บอกไปแล้วว่าปิ่นมีคนนั้นเป็นคนในใจ” ปิ่นอนงค์กลับมานั่งลงตามเดิมตามกลับไปอย่างไม่ไว้ใจ

“ปู่ไม่ได้จะทำอะไร ปู่แค่อยากให้คนที่บอกข่าวดีกับเขาเป็นหลานก็เท่านั้น” ธรรมรงค์พูดพลางเอนหลังพิงผนักโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ จนดูน่าหมั่นไส้แก่สายตาหลานสาว

หากแต่ภายในใจของปิ่นอนงค์กำลังร้อนรุ่มก็เพราะว่าหญิงสาวไม่รู้จักชายหนุ่มแม้แต่ชื่อ จะให้เธอเดินเข้าไปบอกเขาได้อย่างไรว่าเธอกับเขาจะแต่งงานกัน จะกลายเป็นหญิงประหลาดสติไม่ดีต่อสายตาเขามากกว่า

เรื่องอะไรกันที่เธอจะยอมทำตามที่ปู่บอกกันเล่า!

“วันหลังดีกว่าคะ ปิ่นก็แค่แอบชอบเขาส่วนเขาไม่ได้ชอบปิ่น ขืนปิ่นเข้าไปบอกเขานะกลายเป็นหญิงบ้ารีบโทร. เรียกเจ้าหน้าที่มารับปิ่นไปรักษาอาการบ้าแน่ๆ คะคุณปู่” ปิ่นอนงค์แก้ตัวออกไปอย่างหวุดหวิด

แต่ดูเหมือนคนที่ดื้อไม่ต่างจากหลานสาวจะไม่ยอมหยุดแค่เพียงคำแก้ตัวของปิ่นอนงค์จึงตัดสินใจที่จะแกล้งยอมไปก่อนแต่ตนนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการเอง

“ก็ได้ ปู่ยอมแล้ว งั้นคืนนี้หลานก็พักผ่อนเยอะๆ เตรียมตัวก็พอ เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังก็ได้”

“ขอบคุณนะคะคุณปู่ ปิ่นรักปู่ที่สุดเลย”

ปิ่นอนงค์คลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นสีหน้ายอมแพ้ของปู่พลางโน้มตัวมาเก็บรูปถ่ายเหล่านั้นกลับลงซองเอกสารสีน้ำตาล ซึ่งบ่งบอกได้ว่าปู่ของเธอยอมแล้วจริงๆ แต่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังถูกปู่ของตัวเองกำลังเล่นละครใส่อย่างที่เธอมักทำเป็นประจำยามที่จะปฏิเสธการบังคับจากปู่

เมื่อคนรู้ทันกันมาเจอกันมีหรือจะยอมโดนหลอกได้ง่ายๆ น่ะ