บทที่ 1 เป็นหนี้ต้องชดใช้ 2

วันต่อมา

ท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีฟ้าสดใส เมฆสีขาวลอยเรื่อยไปบนท้องฟ้าอย่างสม่ำเสมอ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านก้อนเมฆลงมากระทบผืนหญ้าสีเขียวขจี สวนดอกไม้และไม้ประดับถูกตกแต่งอย่างดี

คฤหาสน์หลังโตล้อมรอบไปด้วยรั้วสูง บริเวณโดยรอบได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ด้านหน้าตัวบ้านตกแต่งด้วยน้ำพุสวยงาม จากนั้นถัดมาด้านในแม่บ้านกำลังทำงานของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ นกเล็กเป็นหญิงอายุสามสิบปลายใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดโต๊ะอาหาร ส่วนอิ่มบุญกำลังยกอาหารมาเสิร์ฟ ทุกอย่างจะต้องจัดเตรียมให้แล้วเสร็จก่อนที่เจ้านายจะลงมาจากชั้นสอง

“คุณท่านกับคุณผู้หญิงจะลงมาทานอาหารเช้าก่อนแปดโมงเช้าทุกวัน ดังนั้นอาหารจะต้องถูกจัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว คุณเฟยหลงชอบดื่มกาแฟตอนเช้าก่อนออกไปทำงานประจำ เธอต้องชงกาแฟเตรียมรอเอาไว้ เพราะหน้าที่อื่น ๆ เป็นของนกเล็กแล้วก็อิ่มบุญมัน” น้ำเสียงเรียบของหัวหน้าแม่บ้านอย่าง ป้าแมว เอื้อนเอ่ยวาจาบอกกับผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย

ป้าแมวขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ดูแลบ้านหลังนี้มานานหลายปี กำลังสอนงานให้กับสาวใช้คนใหม่อย่างละเอียด ส่วนนกเล็กและอิ่มบุญก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่กี่ปี ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างขะมักเขม้น

เรือนร่างอรชรสวมเสื้อสีดำจับคู่กับกระโปรงสั้นให้ลุคดูเรียบร้อย กลุ่มผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นเป็นระเบียบ ใบหน้าได้รูปหวานละมุนปราศจากสีสัน จมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองจ้องมองสิ่งที่ป้าแมวสอนอย่างไม่กะพริบ

“แล้วเธอเนี่ยตอนเย็นขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นสำหรับคุณเฟยหลงด้วยนะ คุณเฟยหลงชอบแช่น้ำอุ่น”

“คุณเฟยหลงเป็นลูกชายของคุณท่านเหรอคะ” คราวนี้น้ำเสียงสดใสของหมวยลินถามขึ้น มันทั้งเต็มไปด้วยความสงสัยและอยากรู้ว่า ผู้ชายที่เธอเจอเมื่อตอนกลางดึกเป็นใครกันแน่ แต่จะให้แน่ชัดก็ต้องถามคนที่อยู่มานานให้รู้แล้วรู้รอด

หลังจากที่ป้าแมวแนะนำให้รู้จักพี่นกเล็กกับพี่อิ่มบุญ ฉันก็พอรู้มาว่าตระกูลนี้คือ ตระกูลจาง มหาอำนาจลำดับต้น ๆ ของประเทศ ว่ากันว่าผู้นำของตระกูลชื่อราชา หรือ จางจวินหลง ส่วนภรรยาของเขาชื่อมินตรา แต่คนในบ้านจะเรียกคุณมิน แต่ผู้ชายที่ฉันเจอเมื่อวานเขาชื่ออะไรกันนะ แล้วเป็นลูกชายคนที่เท่าไหร่ ก็บ้านนี้มีลูกชายตั้งสามคน ไม่ง่ายเลยที่ฉันจะเดาชื่อเขา

“คุณเฟยหลงเป็นลูกชายคนโต ช่วงนี้จะมาอยู่ที่บ้านมากกว่าไปอยู่ที่คอนโดของตัวเอง ส่วนคุณเฟย์หงส์กับคุณจวินอี้ไม่ค่อยกลับมาบ้านหรอก”

“งั้นก็แสดงว่ามีแค่คุณเฟยหลงใช่ไหมคะ” เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

“ก็ใช่น่ะสิ หมวยถามไปทำไมเหรอ คุณเฟยหลงเนี่ยเจ้าระเบียบมากเลยนะ ต้องระวังเวลาจะหยิบจับอะไร”

อิ่มบุญพูดพลางวางถาดไว้บนเคาน์เตอร์ลายหินอ่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบนทิศมาสนใจคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง มันก็คงจะจริงอย่างที่อิ่มบุญพูดเขาเป็นคนหวงของมาก ขนาดขวดน้ำแค่ขวดเดียวเขายังคิดราคากับเธอ

“เวลาขึ้นไปบนห้องคุณเฟยหลง อย่าหยิบจับอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ป้าเลี้ยงคุณเฟยหลงมาตั้งแต่เด็ก คุณเฟยหลงค่อนข้างจะเข้มงวดเรื่องนี้”

“หมวยเข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปนี้จะหยิบจับอะไรหมวยจะขออนุญาตก่อนค่ะ” น้ำเสียงเรียบของเธอเปล่งวาจาตอบ

“ต่อไปเดี๋ยวป้าจะสอนชงกาแฟ คุณเฟยหลงลงมาจะได้ดื่มเลย” ป้าแมวบอก จากนั้นก็สอนให้หมวยชงกาแฟทีละขั้นตอน ดวงตากลมโตจ้องมาการเคลื่อนไหวของป้าแมว ไม่นานเธอก็สามารถจดจำรายละเอียดเกือบทั้งหมดได้

เวลาผ่านไปหลายนาทีราชาและภรรยานั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับนกเล็กเดินถือชามข้าวไปเสิร์ฟ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ มีเพียงแค่หมวยลินที่คอยสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของเพื่อนร่วมงาน วินาทีต่อมารูปร่างสูงใหญ่ของจางเฟยหลงก้าวลงมาจากบันได มือแกร่งพับแขนเสื้อตัวเองขึ้น จากนั้นเดินลงมานั่งข้างผู้เป็นแม่ สายตาแสนอบอุ่นเบนทิศไปสนใจลูกชายคนโต

“วันนี้ทำไมตื่นเร็ว มีงานด่วนเหรอลูก” มินตราเปล่งวาจาถามลูกชายคนโตของเธอ

“ผมมีประชุมเช้าครับ เออจริงสิผมมีเรื่องอยากจะขอป๊า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบรับกับจมูกโด่ง ริมฝีปากหยักสวย เฟยหลงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาวสีดำเช่นเดียวกัน

ในตอนนั้นเองหมวยลินสวมยูนิฟอร์มชุดสีดำเดินถือถาดที่มีแก้วกาแฟของเขามาเสิร์ฟ ดวงตากลมโตคู่สวยเอาแต่จ้องแก้วกาแฟ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเลยสักนิด

“ผมขอได้ไหมครับป๊า สาวใช้คนใหม่ของป๊า” คำพูดเหล่านั้นทำเอาหมวยลินชะงักเล็กน้อย หลังจากวางแก้วเอาไว้บนโต๊ะเธอจึงเบือนหน้าไปมองผู้ชายร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทันที

“ลูกจะเอาไปทำไม เธอก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานวันแรก”

“เดี๋ยวผมจ่ายหนี้ให้เธอเอง ให้เธอชดใช้หนี้ที่ผม”

“เฟยหลงพูดแบบนี้ ลูกจะพาเธอไปอยู่ด้วยที่คอนโดเหรอ” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความสงสัย มินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

“ช่วงนี้ผมอาจจะกลับดึกครับ เลยคิดว่าไปอยู่คอนโดจะสะดวกกว่าอยู่ที่บ้าน” เฟยหลงตอบ

“เอาสิ อยากได้ป๊าก็ยกให้ แต่ลูกต้องถามความสมัครใจของเธอเองนะ ว่าเธอจะยอมไปด้วยหรือเปล่า”

“ครับ ผมจะถามเธอดูอีกที” เชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกใด ๆ เป็นวินาทีเดียวกับที่ร่างเล็กของหมวยลินเดินมาหยุดด้านข้างกายของอิ่มบุญ

“หมวยไปทำยังไงให้คุณเฟยหลงสนใจหมวยขนาดนี้เนี่ย ปกติคุณเฟยหลงไม่มองผู้หญิงคนไหนเลยนะ” อิ่มบุญที่ยืนอยู่ข้างกันกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เอาไงดีพี่ หมวยต้องไปอยู่กับเขาเหรอ” ใบหน้าหวานละมุนหันมาถามอิ่มบุญ ดวงตาของเธอฉายแววความตึงเครียด

“ถ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธเลย คุณเฟยหลงเขาไม่เป็นคนตื๊อขนาดนั้นหรอก” คราวนี้น้ำเสียงของนกเล็กเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนยืนอยู่ในมุมห้องที่ไกลออกมาจากโต๊ะอาหาร

“แต่ก็ไม่เห็นแปลกเลยพี่นกเล็ก หมวยสวยขนาดนี้เป็นใครก็สนใจขนาดคุณเฟยหลงยังสนใจเลย แต่อย่าว่างั้นเลยนะถือว่าพี่เตือนแล้วกัน อย่าเผลอใจเด็ดขาดเลยนะ เรากับพวกเขาไม่เหมาะสมกันหรอก ฐานะของพวกเขามันสูงส่งกว่าเรามาก” อิ่มบุญหันมาพูดกับเธอ ประโยคเมื่อครู่ที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำเอาหมวยลินคิดมากไม่น้อย คนอย่างเขาทำไมต้องมาสนใจสาวใช้ต่ำต้อยแบบเธอ

“ความรักกับของเล่นเราต้องแยกให้ออก ว่าเขาอยากให้เราอยู่แบบไหน คุณเฟยหลงไม่เคยเปิดใจให้ใครเรื่องความรักเลย พี่กลัวว่าที่คุณเฟยหลงสนใจหมวยจะเป็นเรื่องอื่น” คำพูดของนกเล็กเหมือนคอยดึงสติหมวยลินให้อยู่กับตัวเอง

ฉันยอมรับว่าตัวเองก็แอบหวั่นไหวกับคำพูดของคุณเฟยหลง แต่เราเพิ่งจะเคยเจอหน้ากัน ฉันพยายามมองหาเหตุผลที่เขามาสนใจในตัวฉันมากกว่า หรือเพราะขวดน้ำที่ฉันแอบหยิบมา เขาถึงได้เอ่ยปากแบบนั้นกับพ่อตัวเอง

“คุณเฟยหลงเคยทำแบบนั้นกับ...” ไม่ทันพูดจบอิ่มบุญก็พูดตัดขึ้นมาเสียก่อน อิ่มบุญเป็นสาวใช้อายุห่างจากหมวยลินไม่มาก ทั้งนกเล็กและอิ่มบุญเป็นพี่น้องกัน จึงมีความคล้ายคลึงกัน

“ไม่ใช่อย่างนั้น หมวยห้ามคิดเด็ดขาด คุณเฟยหลงไม่ได้มีรสนิยมมาชอบพอกับสาวใช้หรอกนะ”

“แล้วทำไมเขาต้องมาสนใจหมวยด้วย หรือเพราะว่าหมวยไปแอบกินน้ำเขาเลยจะตามคิดเงินกับหมวย”

“นี่หมวยไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาเหรอ” นกเล็กถาม

“ใช่ค่ะ แค่ขวดเดียวเองนะ หมวยไม่รู้แล้วก็ขอโทษไปแล้ว”

“ถ้าหมวยไม่ได้ชดใช้ คุณเฟยหลงไม่ยอมหรอกนะ”

“ใช่ พวกพี่ก็โดนเก็บเงินมาแล้ว หมวยยังไม่มีเงินเดือนเป็นของตัวเอง จะใช้ชีวิตก็ลำบากหน่อยนะ”

“หมวยไม่รู้ค่ะ แค่น้ำขวดเดียวคิดกันทุกบาททุกสตางค์เลยเหรอคะ เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนใจดำ”

เมื่อได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น เธอเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณเฟยหลงถึงสนใจเธอขนาดนี้ พลาดแล้วหมวยลินเธอดันไปหยิบของเขามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ แถมเงินติดตัวสักบาทยังไม่มีแล้วเธอจะหาเงินจากไหนมาชดใช้เขา

มองดูใบหน้าของคุณเฟยหลงดูดีเอามาก ๆ แต่เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนเจ้าระเบียบ บุคลิกภายนอกดูเย็นชา และควบคุมทุกสิ่งรอบตัวไว้ในกำมือ เขามักจะวางตัวเหนือกว่าใครโดยเฉพาะผู้ที่อ่อนแอกว่า เพราะในสายตาของเขา คนพวกนั้นคือผู้ที่ไม่ควรได้รับโอกาส ทว่ากลับมีมุมที่อ่อนโยน อบอุ่นและเปราะบางซ่อนอยู่ที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นจะได้สัมผัส

"""