บทที่ 19 รู้หน้าไม่รู้ใจ (2)

พราวมุกลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นสองพี่น้องกับดาริกาเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลก่อนจะเดินเข้าไปหาคนทั้งสามด้วยรอยยิ้มก่อนจะทักทายออกไปทันทีด้วยความดีใจกับข่าวที่อาของเธอส่งมาบอกก่อนที่จะรีบต่อสายตรงไปหาเตโซทันที

“พฤกษ์พื้นตัวเร็วมาก ไม่กี่ชั่วโมงก็ฟื้นแล้วแต่อาหมอยังไม่ยอมให้ออกจากห้องไอซียูนะคะ เพราะต้องรอดูอาการแทรกซ่อนด้วยคะ” พราวมุกยิ้มพลางพูดออกไปขณะที่กำลังเดินไปที่ลิฟต์

“พฤกษ์เป็นคนแข็งแรง ยิ่งเป็นสายให้กับตำรวจก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีเพื่อเอาตัวรอด ไม่แปลกที่ฟื้นตัวเร็ว” เตโซหันไปตอบพราวมุกด้วยรอยยิ้มเอ็นดูกับท่าทางดีใจของสาวเจ้า  

“นั่นสิคะ ถูกยิงขนาดนั้นแต่ยังสู้จนพาเปรมมาส่งพี่โซได้อย่างปลอดภัย” พราวมุกตอบพลางพยักหน้าก่อนจะพากันเดินเข้าลิฟต์ไปทันทีเพื่อขึ้นไปยังห้องไอซียู

ทว่า ลิฟต์ที่กำลังปิดก็ต้องเปิดออกเมื่อถูกมือของธนายื่นเข้ามาขวางก่อนจะส่งยิ้มให้กับทุกคนซึ่งอยู่ในเครื่องแบบของตำรวจเต็มยศแล้วเอ่ยทักทาย

“สวัสดีครับ ไงเต...ผมมารับหลักฐานกับเยี่ยมพฤกษ์ครับ หัวหน้าให้มาเอาเองเพราะกลัวจะเกิดอันตรายกับทุกคน ตอนนี้รอบๆ โรงพยาบาลมีตำรวจนอกเครื่องแบบคอยระวังอยู่นะครับ ตอนนี้ฝั่งนั้นรู้เรื่องพี่เตโซแล้ว เกรงว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นครับ” หลังทักทายทุกคนรวมถึงเพื่อนแล้วจึงพูดให้เตโซได้รู้ถึงการทำงานของตนและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เริ่มเคลื่อนไหวทันทีที่ได้รู้ว่าหลักฐานได้มาครบแล้วและเตโซก็เปิดเผยตัวขึ้นมาหลังซ่อนตัวมานาน

“ขอบคุณมากนะธนา หลังจากนี้ก็ฝากเรื่องคดีด้วย แล้วก็เรื่องของเปรมกับน้องดา จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะให้ตำรวจนอกเครื่องแบบคอยตามดูอยุ่ห่างๆ เพื่อความปลอดภัย” เตโซพยักหน้าให้กับธนาก่อนจะถามในสิ่งที่เขาก็พอรู้บ้างว่าสามารถทำได้

หากแต่ก็สามารถใช้ในกรณีพยานเท่านั้น สำหรับเปมิกาคงไม่เป็นปัญหาแต่กับดาริกาที่ไม่ได้ถูกกันเป็นพยานก็ทำให้เตโซอดเป็นห่วงไม่ได้ถ้าศศินกับคณินยังไม่ถูกจับเข้าคุก

“ได้ครับไม่มีปัญหา จริงๆ แล้วไอ้เตก็ขอให้ผมจัดตำรวจนอกเครื่องแบบคอยตามดูคุณดาริกามานานแล้วครับ” ธนาพูดพลางยักคิ้วให้กับเพื่อนเมื่อได้แกล้งเตชินที่เอาแต่ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด

และคำพูดของธนาทำให้เตโซกับดาริกาหันไปมองที่เตชินด้วยความตกใจเล็กน้อย ยกเว้นก็แต่พราวมุกที่รู้เรื่องมาก่อนแล้วเพียงไม่ได้เข้าไปแทรกแซงเพราะเป็นเรื่องของเพื่อนทั้งยังเกี่ยวกับคนภายในครอบครัว ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่เพื่อนเข้าใจผิดเรื่องเตโซเธอได้แต่ทำหน้าที่เป็นคนช่วยเหลือในเรื่องที่จะทำได้เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเธอจึงปล่อยให้พวกเขาได้เคลียร์กันเอง

“ไม่ต้องมองแบบนั้นครับ ตอนนั้นผมก็รู้สึกไม่ต่างจากพี่โซที่เป็นห่วงดาหรอก...หุบปากเหมือนเมื่อก่อนก็ดีอยุ่แล้ว ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องที่แกปิดบังเรื่องพี่โซเลยนะ” เตชินตอบสายตาตกใจแกมสงสัยของเตโซก่อนจะหันไปแหวใส่เพื่อน

“กูกำลังบอกแล้วเว้ย แต่ตอนนั้นอยู่ๆ มึงก็ตัดสายไปเอง กูนี่ตั้งใจจะผิดคำพูดกับพี่โซเพราะเห็นมึงเป็นเพื่อนรัก แต่หลังจากนั้นกูก็มีเรื่องยุ่งๆ เลยไม่ได้บอก” ธนารีบพูดความจริงออกไปเพื่อไม่ให้เพื่อนเข้าใจผิด

“ตัวเองเอาแต่ใจก็ต้องเจอแบบนี้แหละ” พราวมุกแซวเตชินอย่างสนิทสนมเมื่อไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป

“เธอเองก็ด้วยนะมุก” เตชินคาดโทษอย่างไม่จริงจังก่อนจะหันไปมองประตูลิฟต์เมื่อขึ้นมาถึงชั้นห้องไอซียูก่อนจะพากันเดินออกไปทันทีไม่รอช้า เพราะตอนนี้เปมิกาอยู่บ้านคนเดียวแม้จะมีตำรวจนอกเครื่องแบบคอยเฝ้าอยู่ระแวงบ้านก็ตามแต่ทุกคนก็ยังกังวลและเป็นห่วงเปมิกาอยู่ดี

“คุณศินครับ คนของคุณท่านที่ส่งไปคอยจับตาดูคุณดาริการายงานมาว่าเห็นคุณเตชินพาคุณดาริกาเข้าโรงพยาบาลครับ” ลูกน้องของผู้เป็นพ่อเดินเข้ามารายงานศศินซึ่งกำลังนั่งอ่านเอกสารการประชุมที่จะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้เพื่อเตรียมตัวให้พร้อม

“เตรียมรถ” ศศินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทันทีด้วยความกังวลแกมสงสัยใครู่รู้

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้เกิดเรื่องที่ทำให้ดาริกาเจ็บตัวต้องเข้าโรงพยาบาลอีก จึงอดกังวลด้วยความเป็นห่วงดาริกาไม่ได้ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจก้าวเดินตรงไปยังหน้าบ้านทันทีอย่างร้อนใจ พอส่งข้อความหาเพื่อนๆ ก่อนขึ้นรถก็พบว่าไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคนว่าดาริกาเข้าโรงพยาบาลแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างน้ำหวาน

ศศินจึงรีบออกรถขับตรงไปยังโรงพยาบาลที่ลูกน้องแจ้งชื่อโรงพยาบาลว่าเป็นที่ไหนทันทีอย่างร้อนใจเมื่อยิ่งไม่รู้ข้อมูลอย่างละเอียดเกี่ยวกับดาริกา ชายหนุ่มใช้เวลาไม่นานเกินไปที่จะขับรถมาถึงโรงพยาบาลที่ดาริกากับเตชินอยู่ก่อนจะรีบล็อกรถแล้วเดินเข้าไปด้านในทันทีอย่างไม่รอช้าโดยไม่ทันสังเกตว่ามีตำรวจนอกเครื่องแบบคอยจับตาดูอยู่ และทันทีที่ตำรวจนอกเครื่องแบบเห็นศศินก็รีบรายงานไปที่ธนาทันที ส่วนคนที่รีบร้อนอย่างศศินรีบก้าวเท้ายาวเข้าไปด้านในโรงพยาบาลได้ก็รีบตรงไปยังประชาสัมพันธ์ทันทีหวังจะถามเหตุฉุกเฉินแต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นดาริกาเดินออกมาจากลิฟต์พอดีจึงวิ่งตรงไปหาสาวเจ้าด้วยสายตากังวลแกมเป็นห่วง

“ดา! ดาเป็นอะไรหรือเปล่า” ศศินวิ่งเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของดาริกาเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังเดินออกมาจากลิฟต์โดยไม่ทันมองเตชินซึ่งกำลังมองตรงมาด้วยสายตาไม่ชอบใจ

“…ศิน เราไม่ได้เป็นอะไร แล้วรู้ได้ยังไงว่าเรามาโรงพยาบาล” ดาริกาชะงักถอยหลังเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ฆ่าของเธอตัวจริงก่อนจะปรับสีหน้าและท่าทางให้ปกติเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายไหวตัวทันก่อนจะเอ่ยตอบพลางถามกลับไปเมื่อเตชินก้าวเดินมายืนข้างๆ แล้วยื่นมือมากุมมือของเธอให้หลุดจากการจับมือถือแขนของศศิน

“นั่นสิ ฉันเห็นนายรู้เรื่องของดาไปซะทุกเรื่องเลยนะ ขยันวิ่งมาหาเมียคนอื่นแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไรนะ” เตชินพูดพลางข่มอีกฝ่ายด้วยสายตาแม้จะรู้ว่าศศินคงไม่ได้กลัวอะไรเขา แต่ถ้าไม่แสดงออกไปตามตรงก็คงจะใจกว้างเกินไป

ดาริกาดึงสายตาไปมองเตชินด้วยความอุ่นใจเมื่อเขาทำอย่างที่ได้พูดเอาไว้ พยายามปกป้องเธอจากศศินแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดทำร้ายแต่เขากำลังปกป้องความรู้สึกของเธอ มือเล็กจึงกระชับจับมือหนาตอบพลางยกมืออีกข้างขึ้นไปแตะลงบนแขนของเตชินก่อนจะส่งยิ้มไปให้กับเขาเมื่อคนตัวสูงก้มลงมามอง พร้อมกับมือหนาอีกข้างยกขึ้นมาทัดเส้นผมของเธอที่หลังใบหูต่อหน้าศศินอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร