บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (2)

ทันทีที่ได้รับข้อความจากนักสืบว่าดาริกาขึ้นเครื่องแล้วเรียบร้อย เตชินก็แทบจะนั่งรอต่อไม่ไหวเพราะกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่หญิงสาวจะเดินทางมาถึงภูเก็ต และแน่นอนว่าชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งรอจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเครื่องลง เขาก็เลือกที่ทำตัวตามปกติเพราะอยากดูว่าพี่ชายของตัวเองคิดจะทำเช่นไรต่อเมื่อสาวเจ้าเดินทางมาถึง

เตชินก้าวเดินตรงเข้าไปหาดาริกาทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินจับจูงมือเด็กชายตัวน้อยออกมาจากเกทโดยที่ทุกคนทางฝั่งเตโซไม่ทันตั้งตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วที่จะทำตามแผนไม่ให้เตชินได้เจอหน้าลูกก่อน มิหนำซ้ำยังทำให้ดาริกาตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ เตชินก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของเธอทันทีที่เดินพ้นประตูขาเข้า

“น้องดา”

“พี่เต!”

“เต น้องดา”

เตโซร้องเรียกคนทั้งสองด้วยความตกใจและทำอะไรต่อไม่ถูกเมื่อน้องชายของเขาพรวดพราดเข้าไปหาโดยที่เขายังไม่ทันจะตั้งหลักทำตามแผนก่อนจะมองไปที่ดาริกาด้วยสายตาขอโทษกับความผิดพลาดเช่นนี้

“แผนพี่จะทำยังไงต่อครับ” เตชินหันไปถามพี่ชายทั้งที่ยังจับแขนของดาริกาไม่ยอมปล่อย

และเขาก็ไม่กล้ามองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเงยหน้ามามองเขาอยู่ด้วยความกลัวและตอนนี้อยากจะคุยกับดาริกามากกว่าที่จะรับรู้เรื่องราวที่ขาดหายไปถึงสองปี

“เต พี่...” เตโซอึกอัก

“ผมพอเดาออกว่าเป็นแผนของพี่ ไม่ว่าพี่จะมีแผนอะไร แต่ตอนนี้คนที่ผมต้องการคือน้องดา” เตชินพูดออกไปก่อนจะหันกลับไปมองหน้าของหญิงสาวในท้ายประโยค 

ทุกคนเดินทางกลับมาที่รีสอร์ตทันทีอย่างไม่มีการแวะเที่ยวที่ไหนก่อนเมื่อเตชินจับไตแผนของเตโซเกือบถูกทั้งหมด แม้ตลอดทางที่กลับทั้งเตชินกับดาริกาจะนั่งเงียบใส่กันแม้แต่ตุลธรก็ยังไม่ปริปากพูดขึ้นตามประสาเด็กร่าเริงเอาแต่นั่งตักคนเป็นลุงไม่ยอมอยู่ห่าง จนกระทั่งทั้งหมดมาถึงแล้วแยกย้ายกันไปใช้พื้นที่ส่วนตัว เห็นจะมีแต่เตชินที่ลากดาริกาออกจากห้องพักลงไปทางชายหาดหน้ารีสอร์ตเพื่อจะเคลียร์กันให้รู้เรื่องหลังจากที่หญิงสาวหนีไปถึงสองปี

ดาริกาสะบัดแขนออกจากมือของเตชินก่อนจะเดินนำหน้าไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์และทำท่าทางไม่พอใจกับการกระทำของเตชินที่ได้กลับมาเจอกันหลังเธอเรียนจบ

การกระทำและอารมณ์ของเขาก็ยังเหมือนเดิม

หญิงสาวฉุกคิดในใจกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดจริงๆ ที่ชายหนุ่มยังเผด็จการเอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยนทั้งที่ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วถึงสองปี สิ่งที่เตโซคอยรายงานว่าเขาจะเป็นจะตายเปลี่ยนไปเยอะแล้วก็ดูจะไม่ใช่เรื่องจริงสายแล้ว

“น้องดา น้องดาหยุดแล้วคุยกันก่อน” เตชินตะโกนไล่หลังพลางสาวเท้าเดินตามให้ทัน

“คุยอะไรคะ เราไม่น่าจะมีเรื่องคุยกันนะคะ” ดาริกาพูดโดยไม่คิดหันกลับไปหรือหยุดเดินตามคำสั่งของเขา

“น้องดาอย่าดื้อ!” เตชินตะโกนสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์

    “ดื้อเหรอ!? ตกลงแล้วดาคือน้องสาวขี้ดื้อของพี่เตสินะ งั้นเรายิ่งไม่ต้องมีอะไรคุยกันอีก” ดาริกาหันขวับกลับไปขึ้นเสียงใส่ด้วยความเดือดดาลพลางก้าวเดินถอยหลังก่อนจะหมุนตัวกลับเดินหน้าต่อ

“น้องดา ไม่ใช่ โธ่เว้ย! ฟังกันก่อนได้ไหม” เตชินเริ่มหัวเสียมากขึ้น

“พี่เต!” ดาริกาหยุดเดินพลางหันขัวบไปตะโกนใส่ชายหนุ่มจึงทำให้เขายอมหยุดเดินมองมาที่เธอ

“โอเค ไม่สิ ดาไม่ยอมฟังพี่เลย” เตชินเหมือนจะยอมดาริกาแต่สุดท้ายก็โวยวายออกมา

“ก็เพราะพี่เตเป็นแบบนี้ไม่เคยเปลี่ยน ทำตัวเผด็จการเหมือนพี่ชายที่เอาแต่สั่งๆ น้องสาว ที่พี่เตโมโหแบบนี้ก็ไม่ถูก ดาตัดสินใจไปจากพี่เตก็เพราะพี่เตเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นก็หยุดตามดาเถอะคะ ดาพอแล้ว” ดาริการ่ายยาวรวดดียวกลับไปด้วยอารมณ์ที่รุนแรงไม่ต่างจากเตชินก่อนจะหมุนตัวเดินต่อเมื่อเขายืนนิ่งไม่พูดอะไร

ทว่า แววตาที่หงุดหงิดซึ่งฉายชัดเจนของหญิงสาวทำให้เตชินรู้สึกหวั่นใจกลัวขึ้นมาฉับพลันพลางฉุกคิดขึ้นได้กับสิ่งที่หญิงสาวได้พูดออกมา ตัวเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ อย่างที่เธอพูดออกมา ทันทีที่รู้ว่าเตโซโกหกความโมโหก็มาตกลงที่ดาริกา เขาไม่เคยทำอะไรที่ชัดเจนให้กับเธอได้รู้ได้เข้าใจเลย