Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

บทนำ “เพราะเธอ! ออกไปจากที่นี่ซะ!” “พี่ พี่เต”ดาริกามองเตชินด้วยสายตาเสียใจและเจ็บปวดมากที่สุดเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีกำลังเอ่ยปากไล่เธอออกจากบ้านพร้อมกับข้าวของของเธอที่ถูกเขาโยนมันลงมาจากชั้นสองของบ้าน หญิงสาวมองเขาทั้งน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มเป็นสาย“เรื่องที่ครอบครัวเธอเคยช่วยครอบครัวฉัน ไม่เคยลืม แน่นอนว่าที่ผ่านมาพี่ชายฉันตอบแทนมันไปหมดแล้ว หลังจากนี้ก็ออกไปจากชีวิตฉันซะ” เตชินพูดโดยไม่คิดมองหน้าดาริกาแม้แต่น้อยซึ่งทำให้หญิงสาวยิ่งเจ็บปวดและกล่าวทาตัวเองอยู่ในใจ“ดาไม่คิดจะทวงบุญคุณอะไรจากพวกพี่เลย ดารู้ว่าไม่ควรทำให้พี่โซบีบบังคับพี่เตให้มาแต่งงานกับดา แต่พี่โซ...” ดาริกาพูดพลางสะอื้นไห้ไปด้วยก่อนจะเงียบลงเมื่อถูกเขาตวาดกลับมา“คิดจะโทษอะไรพี่โซอีก! ที่พี่โซไปตายแทนเธอมันก็มากพอแล้วที่พวกเราจะชดใช้ให้กับเธอ” เสียงเข้มแสนเย็นชาตอกย้ำให้เธอกล่าวโทษตัวเองมากขึ้น“คุณเตครับ อย่าทำแบบนี้เลย คุณโซ...” เคนเมื่อเห็นดาริกาก้มมองเท้าตัวเองก็รู้ได้แล้วว่าหญิงสาวกำลังโทษตัวเองทั้งที่ความจริงแล้วไม่มีใครผิดเลยสักคน“ตอนนี้ผมยังนับถือพี่เคนอยู่นะครับ การที่พี่ตัดสินใจทิ้

บทที่ 2เมื่อจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้นเสียงอาจารย์บรรยายเพื่ออบรมนักศึกษาก่อนถึงภาคฝึกงานในช่วงสองสัปดาห์ก่อนวันสอบจบเทอมแรกของชั้นปีจบลงในเวลาสี่โมงเย็นตรงเวลาของวันสุดสัปดาห์พอดี บรรดานักศึกษาจึงรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะเพื่อกลับหอพักไปเปลี่ยนชุดก่อนพากันออกไปพักผ่อนท่องราตรีก่อนจะเก็บตัวอ่านหนังสือสอบกันอย่างจริงจังและต้องเตรียมตัวสำหรับการออกไปฝึกงานตามสถานที่ต่างๆ ที่ได้เลือกไว้ยกเว้นก็แต่ดาริกาที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อด้วยเพราะอยากไปลองฝึกฝนการชงกาแฟกับรุ่นพี่ที่รู้จักจึงถูกเพื่อพยายามคะยั้นคะยอให้ออกไปผ่อนคลายบ้าง เพราะหญิงสาวเอาแต่เรียนเสร็จก็ไปร้านกาแฟโดยที่โกหกที่บ้านว่าไปนั่งร้านกาแฟกับเพื่อนแต่แท้จริงแล้วเพื่อแอบที่บ้านไปเรียนการชงกาแฟแต่วันนี้เพื่อนๆ ของเธอจะไม่ยอมให้เธอได้แอบอ้างเช่นนั้นเพียงอย่างเดียวแต่อยากชวนออกไปเที่ยวด้วยกันเสียทีก่อนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน เพราะจากที่ได้ยินคนอื่นๆ มาว่าผู้ปกครองของสาวเจ้าเข้ามาคุยกับคณบดีมหาวิทยาลัยให้เปลี่ยนสถานที่ฝึกงานให้ไปฝึกที่บริษัทของที่บ้านแทน ในวงเพื่อนสนิทในตอนแรกที่จะไปด้วยกันจึงอยากสังสรรค์กันก่อนเพราะรู้ว่าหลังจากเรียนจบต

“ที่ทุกคนยอมให้ดาเป็นเพราะเกรงใจพี่โซหรือเปล่าคะ อีกอย่างดาไม่มั่นใจในตัวเองเลยที่จะเข้าไปอยู่ในตำแหน่งนั้น ถ้าพี่เตรู้ก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่” เธอพูดออกไปในสิ่งที่กลัวอยู่ในใจ“มัน...” เตโซกำลังจะพูดในสิ่งที่ดาริกายังไม่รู้แต่ทว่าก็ถูกคนที่กำลังถูกพูดถึงแทรกเข้ามาอย่างไม่พอใจ“ฉันเป็นคนเดียวที่โหวตไม่เห็นด้วย ไม่ต้องมาทำเป็นเกรงใจฉัน...ผมจะออกไปพบลูกค้านะครับ คงนอนที่คอนโดเลย” เตชินพูดเสียงห้วนลอยๆ แต่คำพูดนั้นลอยเข้าหูของดาริกาเต็มๆ ก่อนจะดึงสายตาไปมองพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างหญิงสาวไม่ห่างก่อนจะดึงสายตามองไปทางอื่นด้วยความหงุดหงิด“วันนี้นายต้องกลับบ้าน ถ้านายไม่กลับเคนจะไปพานายกลับมาเอง” เตโซเสียงเข้มขึ้นมองไปที่น้องชายที่เดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม“วันนี้ผมอยากนอนที่คอนโด” เตชินยังคงยืนยันคำเดิมด้วยท่าทีไม่ยี่หระราวกับว่าน้ำเสียงที่เข้มของพี่ชายไม่ได้มีผลแต่อย่างใด หากแต่ลึกๆ แล้วเขาเองก็เกรงใจพี่ชายอยู่บ้าง ถึงปากจะบอกว่าไม่กลับมานอนบ้านถึงเวลากลับเขาก็คงต้องกลับมาบ้านอย่างไรเตโซก็คือพี่ชายที่เขาเคารพรักไม่ต่างจากบิดาที่เสียไป ก็เพราะรู้ว่าพี่ชายคนนี้พยายามมากแค่ไหนที่จะให้ธ

บทที่ 3การเสียสละของใครอีกคน ปัง! ปัง!เสียงปืนที่ถูกลั่นไกดังขึ้นสองนัดระหว่างที่เคนกำลังพาดาริกาเข้าไปยังท่าเรือร้างที่ไม่ห่างจากตัวเมืองมากนักทำให้เท้าของคนทั้งสองหยุดชะงักด้วยความตกใจ โดยเฉพาะดาริกาที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยตั้งแต่ถูกพาขึ้นรถมาถึงที่แห่งนี้เพราะเคนไม่ยอมปริปากพูดออกมาและไม่รู้เลยว่าเตชินได้สะกดรอยตามพวกเขาสองคนมา แน่นอนว่าชายหนุ่มได้ยินเสียงปืนจนเกือบวิ่งเข้าไปดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดด้วยความเป็นห่วงหากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเคนเอื้อนเอ่ยชื่อพี่ชาย“คุณโซ!” เคนอุทานออกมาด้วยความตกใจกลัวสุดขีด“พี่ พี่เคนหมายความว่ายังไงคะ พี่โซ เกิดอะไรขึ้นกับพี่โซกันแน่คะ” ดาริกาหันขวับไปถามเคนทันทีด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ อย่างไรบอกไม่ถูก แต่การที่อีกฝ่ายเอ่ยชื่อเตโซออกมานั่นหมายความว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเป็นแน่“คุณโซ...” เคนไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากในตอนนี้เพียงแค่อยากเข้าไปด้านในแต่หากไม่พูดอะไรเลยหญิงสาวก็อาจเป็นอันตรายได้ ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดไปมากกว่านี้เสียงปืนและเสียงน้ำแตกกระจายทำให้เคนตัดสินใจกระชากแขนดาริกาวิ่งเข้าไปทันทีด้วยความกลัวปัง! ตูม!“พี่ พี่โซใช่ไหมคะที่อยู่ข้าง

สองอาทิตย์ต่อมาดาริกาก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านด้วยอาการเหม่อลอยกับสิ่งที่ได้รับรู้หลังตื่นขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บ แม้บาดแผลจะไม่เป็นอะไรมากแล้วแต่ก็ยังออกแรงที่แขนขวาไม่ได้จนกว่าจะครบหนึ่งเดือนจึงถูกแพทย์ประจำไข้สั่งให้ใส่อาร์มสลิงเพื่อช่วยพยุงแขนและหัวไหล่โดยมีเคนที่เดินตามเข้าบ้านด้วยความเป็นห่วงสภาพจิตใจของหญิงสาวก่อนจะมองเลยไปที่คนอื่นๆ ซึ่งออกมารอต้อนรับคุณหนูของพวกเขายกเว้นก็แต่เตชิน...“คนอย่างเธอหน้าด้านดีนะ ยังกล้ากลับมาที่นี่อีก” เตชินยืนอยู่บนชั้นสองของบ้านมองลงไปที่ดาริกาซึ่งมีเคนยืนอยู่ข้างกายไม่ห่างจนชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจ“พี่เต” ดาริกาแหงนใบหน้าขึ้นไปตามเสียงก่อนจะเอ่ยชื่อเตชินออกมาเสียงแผ่วด้วยความรู้สึกผิด“...”“พี่เต ดา...ดาขอโทษ” หญิงสาวเอื้อนเอ่ยคำขอโทษออกไปด้วยความรู้สึกผิด เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้เตชินกำลังคิดกำลังรู้สึกอย่างไรกับการสูญเสียพี่ชายเพียงคนเดียวเดิมชายหนุ่มก็มึนตึงใส่เธอมานานแล้วและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเตโซซึ่งมันเกี่ยวข้องกับเธอโดยตรง ดาริกาไม่แปลกใจหรือมีข้อสงสัยเลยที่เขาจะโกรธและเกลียดเธอจนพูดออกมาเช่นนั้น แน่นอนว่าเธอยอมรับกับความผิดใน