บทที่ 19 รู้หน้าไม่รู้ใจ (3)

ศศินมีสีหน้าเรียบตึงเมื่อถูกเตชินปัดมือของตนออกจากแขนของดาริกา ฉายแววตาไม่ชอบใจก่อนจะปรับเมื่อสาวเจ้าหันกลับมามองแล้วส่งยิ้มบางไปให้ หากแต่มือที่ทิ้งอยู่ข้างกายกำเข้าหากันแน่พลางถามออกไปด้วยความเป็นห่วงแม้จะไม่พอใจเตชินและเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ในใจรอระบายออกไปยามเมื่อถึงเวลา

“ดาไม่ได้เป็นอะไรแน่นะ แล้วทำไมถึงมาโรงพยาบาลถ้าไม่ได้เป็นอะไร”

“เรามาเยี่ยมเพื่อนพี่เตเป็นเพื่อนน่ะ ศินยังไม่ตอบเราเลยนะว่ารู้ได้ยังไงว่าเรามาที่นี่”

ดาริกาเอ่ยตอบอย่างปกติเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบจากมือหนาที่บ่งบอกออกมาโดยไม่ต้องพูดว่าเขาอยู่ข้างๆ อย่าได้กลัวคนรู้หน้าไม่รู้ใจอย่างศศินอย่างไรแล้วเขาก็อยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน จะคอยอยู่ปกป้องเธอข้างๆ อย่างที่เขาได้ให้คำมั่นสัญญาเอาไว้

“เรา...”

“ไอ้เต้!”

ศศินกำลังหาข้ออ้างตอบออกไปแต่เพราะเสียงของธนาที่รีบเดินออกจากลิฟต์ตะโกนเรียกเอาไว้เสียงก่อนอย่างร้อนใจพลางก้าวเดินเข้ามาหาเตชินก่อนจะเงียบลงเมื่อเห็นศศินยืนอยู่ด้วยก่อนจะมองกลับมาที่เพื่อนซึ่งกำลังยืนชิดกับภรรยาจับมือถือแขนแสดงความรักจนคนเป็นตำรวจสถานะโสดอดอิจฉาไม่ได้

“ว่า” เตชินทักทายกลับไปด้วยความฉงนกับท่าทางของเพื่อน

“…กูโทร. มาไม่รับสายวะ จะบอกเรื่องศศินนี่แหละ” ธนารั้งต้นแขนเพื่อนให้ถอยออกห่างเล็กน้อยพลางกระซิบบอกเมื่อตนพยายติดต่อเตชินแต่เพื่อนกลับไม่รับสายเพื่อจะบอกเรื่องศศินมาที่โรงพยาบาล

“ขอบใจ” เตชินตอบรับเพื่อนก่อนจะดึงสายตากลับไปมองศศินแล้วถามขึ้น “นายรู้เรื่องน้องดาดีจังเลยนะ”

“คงไม่ดีเท่าพี่เตหรอกครับ ที่ผมรู้ก็เพราะเพื่อนผมเห็นดาเลยโทร. มาบอกก็เท่านั้นครับ” ศศินโป้ปดออกไป

“เพื่อนของนายนี่ดีจังเลยนะ เห็นเมียคนอื่นก็ต้องรีบโทร. ไปบอกด้วย” เตชินแค่นหัวเราะถามออกไปอย่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังโป้ปด

แม้จะไม่รู้ว่าศศินรู้เรื่องที่พวกเขามาโรงพยาบาลได้อย่างไรและโชคดีที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าไม่ใช่มีแค่เขากับดาริกาเท่านั้นที่มาโรงพยาบาลถึงได้ถามสาวเจ้าออกมาอย่างเป็นห่วงเช่นนั้น จึงทำให้เขามั่นใจว่าอย่างน้อยคนใกล้ตัวก็ไม่มีใครเป็นหนอนบ่อนไส้ หากให้เดาก็คงเป็นคนของเจ้าตัวที่คอยส่งมาตามดูดาริกาเป็นแน่ถึงได้รู้ความเคลื่อนไหนของหญิงสาวเช่นนี้ อย่างคราก่อนก็ไม่ได้เป็นเพราะเพื่อนของดาริกาเป็นคนไปลบอกศศินว่าสาวเจ้าเข้าโรงพยาบาลแต่เป็นศศินที่แกล้งไปหาเพื่อนของเธอแล้วถามจนได้คำตอบ

“พวกเราสนิทกันมากน่ะครับ ดาเองก็รู้ ไม่ว่าใครจะเป็นอะไรหรือไม่สบายก็จะบอกกันแบบนี้แหละครับ” ศศินยังคงหาข้อแก้ตัวออกไปจนได้

“เราไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ศิน ไม่ต้องห่วงเราขนาดนั้นหรอก เอ่อ เราอยากกลับบ้านแล้ว ขอตัวก่อนนะ พี่เตคะเราไปกันเถอะคะ” ดาริกาส่งยิ้มบางไปให้ศศินอบ่างแกล้งขอบคุณก่อนจะหันกลับมามองเตชินเพื่อขอร้องทางสายตาให้เขารีบพาเธอออกไปจากศศินให้เร็วที่สุด

เพราะเธอเริ่มจะทนมองหน้าและทำตัวตามปกติกับศศินไม่ไหวแล้ว ยิ่งมองยิ่งได้ยินเสียงของศศินภาพที่เห็นผู้เป็นพ่อนั่งเลือดไหลออกมาและยังข่าวที่ผู้เป็นแม่เสียชีวิตที่ถูกจัดฉากให้เป็นเหมือนอุบัติเหตุค่อยๆ ผุดขึ้นมาให้หัวจนเธอเริ่มร้อนผ่าวที่ขอบตา

“นายก็กลับได้แล้วศิน ถ้าเมียฉันไม่สบายหรือเจ็บตรงไหนเพื่อนอย่างนายก็ไม่จำเป็นจะต้องมาดูแลหรอก เมียฉันฉันดูแลได้” เตชินสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือและดวงตาที่เริ่มวาววาบไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเบ้า

“ครับ…ถ้าดาไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เรากลับก่อนนะ” ศศินตอบรับแต่สายตามองไปที่ดาริกาอย่างพินิจพิจารณาด้วยความชั่งใจและอดคิดอยู่แวบหนึ่งไม่ได้ว่าคนทั้งสองอาจจะรู้เรื่องของเตโซก็เป็นได้ แต่แล้วก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอที่ส่งมาให้เฉกเช่นทุกครั้ง

ทั้งสามคนต่างมองศศินที่เดินกลับออกไปก่อนจะหันกลับมามองกันและเริ่มบทสนทนาทันทีด้วยความกังวลเมื่อคาดเดาได้ว่าศศินจะต้องส่งคนคอยตามดูดาริกาเป็นแน่

“กลิ่นเริ่มไม่ดีแล้ววะ รู้ว่าคุณดาริกาไปไหนมาไหนแบบนี้คงส่งคนคอยตามจับตาดูคุณดาริกาแน่นอน” ธนาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างจากเตชิน

“ไม่โรคจิตก็บ้าชัดๆ คนเลวอย่างมันต้องระวังให้มากกว่าเดิม กว่าฆ่าคนตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแบบนั้นตอนนี้แม้แต่นรกก็ไม่อยากจะรับตัวมัน” เตชินพูดขึ้นอย่างกังวลที่สุดเมื่อเห็นศศินหูตาไวเช่นนี้

“ดาเป็นห่วงพี่เปรมกับพี่โซมากกว่าคะ ถ้าเป็นอย่างที่คุณธนาพูด ศินก็ต้องรู้เรื่องพี่เปรมกับพี่โซกลับมาอยู่บ้านแล้ว” ดาริกาเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกไม่ต่างจากชายหนุ่มทั้งสองคน

“ห่วงตัวเราก่อนดีกว่าไหม สองคนนั้นมีตำรวจคอยดูแลอยู่แล้ว” เตชินหันกลับมามองดาริกาที่ยังจับมือถือแขนของเขาไม่ยอมปล่อยก่อนจะยกมือขึ้นวางลงบนศีรษะสาวเจ้าแล้วจับโยกเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

“ศินคงไม่ทำอะไรดาหรอกคะ” ดาริกาพูดทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยมือผละออกห่างจนคนมองอย่างธนาต้องอมยิ้มแล้วพูดแทรกคนทั้งสอง

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะให้ตำรวจนอกเครื่องแบบคอยตามคุณเปมิกากับพี่โซไม่ให้คาดสายตา ยังไงขอตัวก่อนนะครับ กูต้องกลับขึ้นไปอีกรอบน่ะ ที่ลงมาก็เพื่อบอกเรื่องศินจะให้พี่โซหรือคุณพราวมุกลงมาก็เกรงจะตกเป็นเป้าของศศินได้” ธนามองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้รับสัญญาณจากเพื่อนและภรรยาของเพื่อนธนาก็ส่งยิ้มส่งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินกลับตรงไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปสอบปากคำพฤกษ์ต่อทันทีเมื่อเจ้าตัวให้ความร่วมมือให้ปากคำกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“คุณธนาคงยุ่งน่าดูเลยนะคะ ไหนจะเรื่องพ่อดากับเรื่องเมื่อคืนที่บ้านพ่อดาอีก” ดาริกาหันกลับมาพูดกับเตชินเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง

“ยุ่งจนละหลวม ให้ตำรวจนอกเครื่องแบบตามดูดายังไงถึงไม่รู้ว่าศินส่งคนตามจับตาดูดา” เตชินบ่นเพื่อนทั้งที่ประตูลิฟต์ปิดไปแล้วก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของดาริกาด้วยความเป็นห่วงแม้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะยังไม่ได้รับอันตราย

“จะโทษคุณธนาไม่ได้นะคะ พวกเขาก็มีหน้าที่อื่นด้วยนะคะพี่เต” เธอพูดขึ้นพลางก้าวเดินเมื่อเขาเริ่มเดินนำออกไปที่หน้าโรงพยาบาลทั้งที่มือยังคงจับอยู่กับเขาไม่ยอมปล่อย

“เอาเถอะ ยังไงพี่ก็คงปล่อยให้ดาคาดสายตาไม่ได้อยู่ดี” เตชินพูดพลางยิ้มแม้ในใจจะกังวลแต่ก็กอบกุมมือเล็กเอาไว้เพื่อความอุ่นใจของตัวเองด้วยเช่นกัน

ไม่ต่างจากสาวเจ้าที่รู้สึกเพราะความอบอุ่นที่ถูกส่งแผ่ซ่านมาถึงหัวใจของเธอ ทำให้สาวเจ้ากอบกุมมือกับเขาไม่ยอมปล่อยด้วยความอุ่นใจ