บทพิเศษ 2 พรหมลิขิต

บทพิเศษ 2

พรหมลิขิต

เจนีวา, สวิตเซอร์แลนด์

เตโซนั่งมองทิวทัศน์ของเมืองเจนีวาที่หาดทรายเทียมอย่างสบายใจสำหรับวันพักผ่อน หลังจากจบเรื่องของเตชินและดาริกาได้สามเดือน ชายหนุ่มก็ตัดสินใจจองตั๋วมาเที่ยวพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์เพียงคนเดียว ทั้งยังเป็นการพักฟื้นจากการที่ได้รับบาดเจ็บเมื่อหลายเดือนก่อนถึงแม้ภายนอกจะดีขึ้นแต่การถูกยิงทะลุหน้าอกก็ไม่ใช่บาดแผลที่จะหายได้ง่ายๆ เขาจึงเลือกที่จะมาพักผ่อนยังประเทศที่มีเสน่ห์อย่างลงตัวระหว่างบ้านเมืองและธรรมชาติที่สวยงาม จากสถานที่ท่องเที่ยวเมืองหลักๆ ทั้งหมดสิบเอ็ดเมือง เขาเดินทางท่องเที่ยวไปแล้วห้าเมืองตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา และเจนีวาก็คือเมืองที่หกในวันแรกของสัปดาห์ที่สอง

ชายหนุ่มทอดสายตามองความสบายใจที่อยู่เบื้องหน้าก่อนจะทอดสายตามองออกไปยังทะเลสาบเจนีวาก่อนจะดึงสายตาไปยังกลุ่มคนมากมายซึ่งกำลังยืนเกาะกลุ่มล้อมรอบบุคคลที่กำลังเล่นเปียโนให้กับผู้คนที่มาพักผ่อนอยู่ไม่ไกลมากนัก เขามองแล้วค่อยๆ เผลอรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงเปียโนแสนไพเราะ เขายังคงมองนักดนตรีเปียโนบรรเลงอย่างไม่คิดหันไปมองสิ่งอื่น ไม่ต่างจากหญิงสาวคนไทยที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าถัดไปทางขวาราวหกร้อยเมตรซึ่งกำลังมองไปยังจุดเดียวกับที่เตโซมอง เธอยิ้มและใช้หัวใจซึมซับเสียงเปียโนทั้งที่บนตักและมือยังคนมีไอแพดและปากกาสำหรับการจดบทเรียน

หญิงสาวตัดสินใจออกมาจากบ้านพักในวันหยุดเพื่อหาสถานที่สบายใจนั่งทำงานที่อาจารย์มอบหมายให้ แต่ระหว่างที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการนั่งรับลมทำงานไปด้วยเสียงเปียโนก็ดังขึ้น จึงเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมรอยยิ้มกว้างเมื่อนักดนตรีเปียโนบรรเลงเพลงที่เธอชอบและเป็นเพลงโปรดที่มักจะเปิดฟังยามที่ค้องการผ่อนคลาย

“All of me”

สาวเจ้าเปรยชื่อเพลงขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขบขันเมื่อฉุกคิดได้ว่าเพลงนี้ช่างไม่เข้ากับตัวเธอเลยเมื่อเพลงสื่อถึงความรักของคนสองคน แต่ทว่าเธอคือสาวโสดอายุสามสิบห้าปีที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนมิหนำซ้ำยังโลกส่วนตัวสูงจนคนเป็นปู่คอยย้ำเตือนเรื่องสามีในอนาคตตลอดเวลาหากแต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจใดๆ ทั้งสิ้น

ต่อให้คนเป็นปู่จะพยายามหาผู้ชายมาประเคนก็ตาม

“ทำลายบรรยากาศชัดๆ เลยนะ”

หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมามองชื่อคนปลายสายซึ่งต่อสายเข้ามาเกือบทุกๆ ชั่วโมงเพียงเพราะอยากจะสานสัมพันธ์หลังได้เจอกันตามนัดของคนเป็นปู่จัดการให้ ถึงขั้นซื้อตัวให้กับชายคนนี้เดินทางข้ามฟ้าข้ามทะเลมาที่สวิตเซอร์แลนด์เพื่อ ‘เดต’ กันตามคำสั่ง

สำหรับเธอเขาคนนั้นแค่เพียงปริปากพูดออกมาก็เห็นลิ้นไก่แล้ว ถึงเธอจะไม่เคยมีแฟนหรือคนรักมาก่อนก็ตามแต่คนที่มีพี่ชายซึ่งรู้จักผู้ชายมากมายหลากหลายจนกลายเป็นที่ปรึกษาเรื่องผู้ชายให้เธอจนในที่สุดสาวโสดคานทองเรียกพี่ก้แทบจะรู้ทันผู้ชายที่เข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์

“ขยันโทร. มาขนาดนี้…ให้ตายสิ ตามมาที่นี่ได้ไงกัน”

หญิงสาวซึ่งยังคงบ่นกับตัวเองต่อเมื่อสายที่เงียบไปดังจึ้นอีกครั้งก่อนจะดึงสายตาไปมองทางอื่นอย่างเบื่อหน่ายที่มีคนมารบกวนเวลาการทำงาน แต่ทว่าดวงตาหวานกลับสะดุดที่ร่างสูงของชายลูกครึ่งไทยอังกฤษกำลังเดินหันซ้ายหันขวา ที่หูข้างขวากำลังถือสมาร์ตโฟนแนบอยู่ ซึ่งเธอจำได้เป็นอย่างดีว่าคนคนนี้คือผู้ชายที่คนเป็นปู่หามาให้ และไม่คิดเลยว่าจะตามเธอมาถึงเจนีวา สาวเจ้ารีบเก็บของที่วางข้างกายบนเก้าอี้และบนตักของตัวเองอย่างรวดเร็วพลางคอยหันไปมองชายหนุ่มคนนั้นที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทจนกระทั่ง…

“คุณ…”

ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินหนีไปอีกทางชายหนุ่มก็หันมาเจอเข้าพอดีแต่โชคดีที่มีวัยรุ่นเดินผ่านเข้ามาขวางได้อย่างบังเอิญ หญิงสาวจึงรีบหมุนตัวเพื่อจะเดินหนีทว่าเพราะความเอาแต่มองชายหนุ่มด้วยความกลัวเล็กน้อยว่าจะถูกเขาตามมาทันจึงทำให้ต้องคอยกึ่งเดินกึ่งวิ่งแล้วหันไปมองจึงไม่ทันระวังชนเข้ากับนักศึกษาที่กำลังเดินหอบหนังสือมาทำงานไม่ต่างจากเธอจนข้าวของตกลงพื้น ทั้งสองคนทั้งขอโทษขอโพยรีบนั่งลงเก็บของทันที

“ขอโทษค่ะๆ ขอโทษนะคะ” สาวเจ้าขอโทษพลางหันไปมองดูชายหนุ่มที่หลุดพ้นจากกลุ่มวัยรุ่นมาได้ก็รีบเดินตรงมาหาพร้อมรอยยิ้มที่เธอไม่ได้รู้สึกสักนิดว่ามีเสน่ห์

“หนังสือของคุณค่ะ” นักศึกษาสาวยื่นหนังสือบริหารคืนให้สาวเจ้าด้วยความงุนงงในความเร่งรีบของอีกฝ่ายเล็กน้อย

“ขอบคุณนะคะ” เธอรีบรับมาก่อนจะลุกขึ้นก้าวเท้ายาวออกจากจุดนี้ไปทันทีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเดินเข้ามาใกล้มากทุกที

นักศึกษาสาวซึ่งลุกขึ้นยืนอย่างงงๆ กับท่าทีของอีกฝ่ายพลางมองสาวเจ้าเดินจากไปก่อนจะหันกลับไปตามเดิมเพื่อจะเดินไปหาที่นั่งแต่แล้วก็ต้องหลบเมื่อมีผู้ชายจากที่เดินมาก็เปลี่ยนเป็นวิ่งพลางเรียกหญิงสาวที่เดินชนตนเมื่อครู่จึงหลบไปใกล้กับเตโซซึ่งหันมามองด้วยความตกใจเล็กน้อยที่อยู่ก็มีหญิงสาวเดินมาใกล้อย่างไม่ทันระวัง แต่แล้วก็ต้องเบนสายตาตามหญิงสาวที่หอบหนังสือในแขนไปยังชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งที่กำลังวิ่งตามกันก่อนจะดึงสายตากลับมาเมื่อหญิงสาวข้างๆ อุทานขึ้น

“ขอโทษนะคะ สร้อยข้อมือของคุณหรือเปล่าคะ”

นักศึกษาสาวที่ก้มเห็นสร้อยข้อมือซึ่งตกอยู่ใต้เก้าอี้ที่เตโซนั่งอยู่จึงก้มเก็บยื่นไปให้กับชายหนุ่มซึ่งหันมามองพอดีด้วยความเข้าใจผิด แต่แล้วก็ต้องยัดใส่มือเตโซแทนเมื่อมีเสียงเรียกเข้าให้ต้องรีบกดรับก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันไปมองเตโซอีก เขาได้แต่มองสร้อยข้อมือจี้โลมาน่ารักหากแต่ราคาเพียงหลักร้อยแค่มองดูเท่านั้น

เขาไม่ได้ด้อยค่าสิ่งของในมือหากแต่เพราะเขาทำงานเกี่ยวกับอัญมณีจึงมักมองออกว่าของเป็นประเภทไหนและเรทราคาอยู่ที่เท่าไร ก่อนจะกำที่สร้อยแล้วชูขึ้นมองที่จี้โลมาก่อนจะพูดขึ้นติดตลกกับตัวเอง

“อยู่ๆ ก็ได้ของฟรี…ต้องส่งไปแก้ใส่เพชรที่ตาแกซะแล้วโลมาน้อย จะได้สวยๆ มีราคาขึ้นมาสักหน่อย เพิ่มมูลค่าให้แกก็แล้วกัน ไหนๆ ก็ได้เจ้าของใหม่แล้ว”

เตโซพูดจบก็เก็บสร้อยข้อมือลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะลุกขึ้นยืนมือล้วงกระเป๋ากำสร้อยข้อมือเอาไว้กับมือก่อนจะเดินไปอีกทางกับเจ้าของตัวจริงที่วิ่งหนีผู้ชายอีกคนไปคนละทาง

หากแต่คนทั้งสองไม่รู้เลยว่าเจนีวาที่แห่งนี้คือจุดเริ่มต้นของพวกเขาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าที่จะดึงพวกเขาหวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง

แต่…

พวกเขาทั้งสองคนจะนั้นจะจำกันได้หรือไม่นะ เมื่อคนหนึ่งหลงเชื่อว่าหัวใจตัวเองยังคงหลงรักผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งแต่งงานมีหลานชายให้กับ ส่วนอีกคนรักความโสดมีโลกส่วนตัวเกินกว่าจะมองผู้ชายให้เข้ามาอยู่ในชีวิต

ต่างคนต่างกัน…

ต่างคนต่างมีความคิดความเชื่อ…

เอ? แล้วพวกเขาจะหวนกลับมาเจอกันได้อย่างไรนะ

-จบบริบูรณ์-