บทส่งท้าย

บทส่งท้าย

เสียงคลื่นกระทบฝั่งพร้อมสายลมหอบใหญ่ที่พัดเข้าฝั่งปะทะผิวของเตชินที่นั่งอยู่บนหาดทรายสีขาวด้านข้างมีรองเท้าแตะสองคู่วางข้างกันหากแต่อีกหนึ่งคู่ไร้เจ้าของนั่งอยู่ข้างกายชายหนุ่ม เพียงไม่นานเสียงหวานใสเจ้าของรองเท้าแตะดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เสียงเท้าก้าวเดินมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างรู้ทันก่อนจะหันไปหอมแก้มหญิงสาวเมื่อเธอนั่งลงแล้วโน้มตัวสวมกอดจากด้านหลังพลางเกยคางลงบนบ่าของเขา

“คิดถึงพี่เต” ดาริกาคลี่ยิ้มกว้างพูดออกไปเมื่อถูกเตชินขโมยหอมแก้ม

“พี่คิดถึงมากกว่า มา มานั่งนี่” เตชินพูดพลางเอี้ยวตัวดึงแขนดาริกาให้เดินอ้อมมานั่งลงด้านหน้าระหว่างขาของชายหนุ่มก่อนจะสวมกอดเมื่อหญิงสาวเอนกายพิงลงมาอย่างทะนุถนอม

“ขอบคุณนะคะพี่เต และดาก็ขอโทษที่ทิ้งพี่เตไปแบบนั้น” ดาริกาพูดขึ้นขณะที่นั่งช้อนตัวอยู่ข้างหน้าเตชินโดนที่ถูกเขาสวมกอดพลางใช้มือลูบลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตามอายุครรภ์สิบหกสัปดาห์

“พี่ไม่เคยโกรธดาเลย มีแต่จะรักและแคร์ดามากกว่า อีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านไปสามปีกว่าแล้ว” เตชินกระชับกอดให้ดาริกาได้รู้สึกว่าเขาคิดอย่างที่พูดออกไป

เพราะทั้งหมดชายหนุ่มก็มีส่วนผิดต่อหญิงสาวเช่นกัน ต่อให้ความจริงถูกเปิดเผยพร้อมกับการได้คนสำคัญของพวกเขากลับมาและได้ต้อนรับสมาชิกใหม่เพิ่มมาถึงสองคนแม้จะเป็นเรื่องที่น่ายินดีแต่ระหว่างเธอกับเขายังมีความรู้สึกผิดที่ไม่เลือกใช้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันให้ดีที่สุด แต่กลับต่างร้ายใส่ใจจนเกือบพลาดคนที่ใช่มาตลอดอย่างสาวเจ้าไปตลอดกาล หากไม่ได้เตโซช่วยเหลือเขาก็คงทำพลาดครั้งใหญ่เสียเธอไป

ทั้งหมดนี่ต้องขอบคุณเตโซพี่ชายที่ดีของพวกเขาที่ยอมเสียสละและเลือกที่จะให้พวกเขามีความสุขมีความครัวที่น่ารักเช่นนี้

ความโกรธหรือมันไม่ควรมีอยู่นอกจากคำว่าขอบคุณ...

“ขอบคุณนะคะพี่เต ขอบคุณที่ทำเพื่อดาทั้งที่ตอนนั้นเข้าใจผิด” ดาริกาแหงนหน้าขึ้นประทับจูบที่คางของเตชิน

“พี่ก็ขอบคุณที่ดากลับมาพร้อมกับตาหนู ไม่ทิ้งพี่ไป” ชายหนุ่มพูดก่อนจะก้มลงหอมศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“พูดถึงตาหนูก็คิดถึงขึ้นมาเลยคะ ทำไมเราไม่พาตาหนูมาเที่ยวด้วยคะ” เธอพูดขึ้นด้วยความคิดถึงลูกชายวัยสองขวบซึ่งถูกทิ้งไว้กับเตโซที่บ้าน

ส่วนเธอและเขาก็พากันมาเที่ยวที่ภูเก็ตซึ่งเป็นบ้านพักยามสมัยเด็กที่ครอบครัวทั้งสองมาเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน เมื่อฉุกคิดถึงสมัยเด็กเธอก็หันไปมองต้นมะพร้าวต้นที่เธอเคยปีนขึ้นไปเล่นจนโดนเตชินดุเข้าให้ ซึ่งการที่เธอหันไปมองต้นมะพร้าวก้ทำให้เขาหันไปมองตามด้วยรอยยิ้มกว้างแล้วตอบออกไป

“ตาหนูชอบปีนต้นไม้เหมือนดา พี่ไม่วางใจ ให้พี่โซช่วยดูดีแล้ว มาที่นี่สองคนกับดาพี่จะได้ใช้เวลากับดาเพราะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเวลาของดายกให้ตาหนูหมดเลย” เขาพูดพลางยิ้มขันเมื่อถึงถึงลูกชายคนโต

“ก็ลูกเพิ่งคลอดนิคะ ดาก็ต้องดูแลเป็นพิเศษเป็นเรื่องธรรมดา” ดาริกาตอบก่อนจะหันกลับไปมองภาพวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าอีกครั้ง

“แต่ผัวอย่างพี่ก็เหงานะ ดาหายไปเรียนต่อสองปีโดยไม่บอกกันพอกลับมาก็เล่นพี่ตกใจคิดว่าดามีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ใครจะคิดว่าเป็นลูกพี่” เตชินพูดขึ้นติดงอนๆ ภรรยาสาวเล็กน้อย

“ทำไงได้คะ ก็พี่โซอยากเอาคืนพี่เตแทนดานี่น่า” เธอพูดเสียงอ้อนพลางเอนตัวมาด้านข้างยื่นมือไปทาบทับลงบนแก้มแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยวคนเป็นสามี

“ก็สมควรอยู่ แทนที่พี่จะทำดีกับดาดันไปใจร้ายใส่ พี่โซจะโกรธแทนก็ไม่แปลก” เตชินยอมรับอย่างว่าง่ายพลางมองสบสายตาหวานที่มองมาพร้อมรอยยิ้มหวาน

“ก็เพราะพี่เตอยากปกป้องทั้งดากับพี่โซทั้งที่เข้าใจผิดเหมือนกับดา อย่าโทษตัวเองอีกเลยนะคะ” เธอพูดพลางสบสายตาให้เขาได้รู้ว่าเรื่องราวที่ผ่านมาคืออดีตที่เราย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้

แต่อนาคตทั้งเธอกับเขาสามารถทำให้ดีได้ในแต่ละวันต่อจากนี้ไปเมื่อระหว่างเธอกับเขาเปลี่ยนมาใช้คำว่าครอบครัวกันแล้ว ต่อจากนี้ไปก็แค่มีกันและกัน พร้อมใจจับมือก้าวเดินไปข้างหน้าสร้างครอบครัวของตัวเองให้ดีที่สุดชดเชยกับวันเวลาที่ผ่านมา

วันเวลาที่ร้ายใส่กัน วันเวลาที่มีแต่รอยร้าวแต่บัดนี้มันถูกผสานให้เข้าด้วยกันจนยากจะแยกจาก...

“พี่รักดา รักดามาตลอด” เตชินเอื้อนเอ่ยคำรักเสียงนุ่มละมุนพลางมองสบสายตาหวานที่มองมาไม่หันหนี

“ดารู้คะ ดารับรู้ ต่อจากนี้ไปดาจะจับมือพี่เต ยืนอยู่ข้างๆ พี่เตในฐานะแม่ของลูกและภรรยาของท่านประธานบริษัทให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงอย่างดาจะทำให้ได้คะ” เธอเอ่ยเสียงหวานพลางให้คำมั่นสัญญา

“พี่จะทำหน้าที่ของพี่ให้ดีเท่าที่ผู้ชายอย่างพี่จะทำได้เช่นกัน แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่พี่จะทำให้มันดีคือเป็นสามีและพ่อของลูกให้กับดา เป็นผู้ชายที่จะปกป้องดูแลดาด้วยชีวิตของพี่ที่เหลือ” เขาพูดจบก็ก้มลงจุมพิตเธออย่างละมุน

ริมฝีปากบางครอบครองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นจูบตอบอย่างอ่อนโยนและอบอุ่นหัวใจ มือหนายกขึ้นทาบทับลงบนแก้มนุ่มเพื่อประคองใบหน้าสาวเจ้าเอาไว้แล้วกดจูบมากขึ้นราวกับกำลังกระหาย เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดไม่ยอมผละออกไปง่ายๆ จนรู้สึกถึงความชุ่มที่มุมปากของกันและกัน เขายังคงครอบครองกดจูบอย่างละมุนและนุ่มนวลต่อจนหัวใจดวงน้อยสั่นหวั่นไหวไม่หยุดด้วยความสุข ก่อนจะกระหน่ำเต้นแรงเมื่อรสจูบที่หวานละมุนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและซาบซ่านขึ้นจนเรือนร่างวาบหวามขึ้นมาจนขนลุกซู่

ชายหนุ่มผละออกเล็กน้อยพลางปรือตาขึ้นมาสบสายตาหวานที่ปรือขึ้นมามองเช่นกันก่อนจะกดจูบอย่างร้อนแรงอีกครั้งจนหญิงสาวต้องยกมือขึ้นโอบรอบลำคอเขาเมื่อร่างกานของเธอรู้สึกอ่อนระทวย ทั้งความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณของเรือนร่างที่ถูกริมฝีปากร้อนกดจูบอย่างหนักหน่วงพร้อมกับมือหนาที่เริ่มซุกซนลากไล้ที่เอวของเธอ

เตชินยังคงมอบรสจูบที่หวานละมุนสลับกับรสจูบที่เร่าร้อนให้กับดาริกาท่ามกลางเสียงลมเสียงนกที่โบยบินกลับรังในยามเย็นของวัน เสียงคลื่นกระทบฝั่งจนเกินเสียงซัดซ่าไปทั่วอาณาบริเวณหน้าหาดทรายบ้านพักต่างอากาศ แสดงที่ส้มทองอร่ามสาดส่องตกกระทบบุคคลทั้งสองที่ยังคงจุมพิตกันอยู่เช่นนั้นพร้อมเพียงกับดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าและขอบผืนทะเลกว้างใหญ่ แม้สายลมพัดพลิ้วจนเส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวไปตามแรงลมคลอเคลียข้างแก้มและลำคอขาว

มือหนายกขึ้นสอดเรียวนิ้วทั้งห้ากับเส้นผมแล้วปัดไปด้านหลังอย่างอ่อนโยนทั้งที่ยังคงมอบรสจูบหนักหน่วงแสนเร่าร้อนให้กับเธอไม่ขาดเฉกเช่นสายลมที่พัดที่พักพลิ้วและเสียงคลื่นที่ซัดกระหน่ำเข้ามาให้เขารู้ตัวว่าบัดนี้เจ้าของหัวใจของเขาคือเด็กหญิงตัวน้อยที่ชอบมานั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันกับเขายามที่ได้มาบ้านพักแห่งนี้

รอยยิ้มหวานส่งมาให้ด้วยความสดใสร่าเริงพร้อมเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขยามได้นั่งลงข้างกายเขาดูพระอาทิตย์ตก

‘พี่เต ไว้โตขึ้นเรามาดูพระอาทิตย์ที่นี่ที่เดิมด้วยกันอีกนะคะ’

เสียงเล็กหวานเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มหวานทั้งที่เด็กหญิงตัวน้อยนั่งชันเข่าแล้วใช้แขนกอดเอาไว้ก่อนจะเอียงศีรษะพิงกับแขนของตัวเองมองไปที่พี่ชายซึ่งหัวใจดวงน้อยแอบหวั่นไหวมอบหัวใจให้มาตลอดอยู่ฝ่ายเดียว

หากทว่าไม่รู้เลยว่าเขาเองก็แอบหวั่นไหวยกหัวใจให้เธอเป็นเจ้าของมานานแล้ว...

‘เอาสิ ดูพระอาทิตย์ตกกับน้องดาทีไร พี่มีความสุขที่สุด’

น้ำเสียงทุ้มละมุนเอื้อนเอ่ยขึ้นสร้างความสั่นไหวให้หัวใจดวงน้อยก่อนจะยกมือข้างที่พาดแขนลงบนหัวเข่าข้างขวาที่ชันขึ้นมาเอื้อมไปขยี้เส้นผมน้องสาวที่เขาแอบมอบหัวใจให้ด้วยความเอ็นดู ส่วนมืออีกข้างทำเนียนขยับไปวางทับลงบนมือเล็กที่เลื่อนลงมาวางบนพื้นทราย

สายตาคมแสนอบอุ่นมองเด็กหญิงตัวน้อยที่มองมาด้วยสายตาหวานพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุขไม่ต่างจากเด็กชายตัวสูงที่ทั้งส่งสายตาลุ่มลึกแกมหวานละมุนส่งตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่กระชากหัวใจของเธอให้เต้นกระหน่ำไม่หยุดมาตั้งแต่นั้น เฉกเช่นเดียวกับเขาที่สั่นไหวมานานก่อนจะจบด้วยคำมั่นสัญญาไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบทะเลแสนกว้างใหญ่เบื้องหน้าของทั้งสองคน

‘สัญญาแล้วนะคะ’

‘สัญญาครับ’

‘ไม่คืนคำนะ’

‘ไม่คืนคำครับ’