บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (3)

มีแต่จะใส่อารมณ์ใส่เธอเช่นนี้เสมอ

เขาผิด ใช่

เขาพลาด ใช่

เธอหนีไป ก็สมควร

        แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาจะปล่อยเธอให้หลุดมือไปอีกเป็นแน่ เพราะเขาจะแสดงออกมาให้เธอเห็นว่าสิ่งที่เขาทำความรู้สึกที่มีมันหมายความเช่นไร และความกลัวที่จะเสียเธอไปอีกทำให้เขารีบวิ่งไปกอดรัดหญิงสาวจากทางด้านหลังทันที

เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้หายไปไหนได้อีก

แม้ว่าทั้งเตโซและดาริกาจะโกหกหรือคิดจะเอาคืนเขากับช่วงเวลาที่ผ่านมาจนน่าหงุดหงิดและไม่น่าให้อภัย แต่เขาจะยอมปล่อยผ่านแล้วลืมมันไป เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับเขาที่ควรจะให้ความใส่ใจมากที่สุด

ก็คือดาริกา...

“ไอ้พี่เต! ปล่อยนะ” ดาริกาขึ้นเสียงพลางดิ้นให้สุดแรงด้วยความตกใจเมื่อถูกเตชินวิ่งเข้ามากอดจากทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ถ้าจะเรียกไอ้ไม่ต้องมีพี่ก็ได้นะ...เดี๋ยวนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ” เตชินรัดแขนที่โอบกอดเธอจากด้านหลังแน่ขึ้นเพื่อไม่ให้เธอหลุดออกได้ง่ายๆ พลางพูดทะเล้นใส่

“พี่เตปล่อย” เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะปล่อยง่ายๆ จึงเสียงเข้มขึ้นพร้อมกับแรงที่พยายามสลัดตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา

“พี่ไม่ปล่อย...น้องดา น้องดา ดา!” เตชินปฏิเสธพลางเรียกชื่อของดาริกาเสียงแข้งก่อนจะเงียบลงแล้วพูดขึ้นใหม่เมื่อหญิงสาวหยุดดิ้น “คุยกันดีๆ ก่อนได้ไหม เลิกดื้อเลิกหนี มันไม่ง่ายเลยนะกว่าที่พี่จะตามหาดาจนเจอ”

“แค่พี่โซพามาเจอดาไม่ได้หมายความว่าพี่เตตามหาดาเจอนะคะ” ดาริกาหยุดดิ้นแล้วหันไปมองชายหนุ่ม

“พี่รักน้องดา รัก รักที่หมายความว่าผู้ชายอย่างพี่รักน้องดาในฐานะผู้หญิงไม่ใช่น้องสาว” เตชินพูดพลางกระชับกอดและซุกใบหน้ากับซอกคอของเธออย่างออดอ้อนและอ่อนโยน

“…” ดาริกานิ่งลงฉับพลันแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้พูดมันออกไปให้ชัดเจน แต่ที่ผ่านมาความรู้สึกของพี่ไม่ได้หมายความว่ามองน้องดาเป็นแค่น้องสาว ตพี่มองดามากกว่านั้น พี่รักดา พี่รู้ใจตัวเองมานานแล้วแต่เลือกที่จะเก็บเงียบจนเกือบจะสายไป” เมื่อเห็นว่าดาริกาไม่ดิ้นและเงียบฟังจึงพูดออกต่อทันทีอย่างไม่รอช้า

เพราะเขากลัวว่าเธอจะไม่ยอมรับฟังหากยังชักช้ากว่านี้

“ไม่คิดว่ามันสายไปเหรอคะ” ดาริกาพูดขึ้นเสียงเรียบ ยิ่งทำให้เตชินหวาดกลัวขึ้นทุกที

“มันต้องไม่สายไป พี่รู้ว่าดาก็รักพี่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งไม่ใช่พี่ชาย...พี่รักดา” เตชินยังคงปฏิเสธคำพูดของดาริกาด้วยความกลัว

“ถ้ารู้แล้ว ต่อจากนี้ไปจะยังปากไม่ตรงกับใจอยู่อีกไหมคะ” ดาริกาเอ่ยขึ้นเสียงนุ่มถามกลับไปพลางกลั้นยิ้ม

ในทีแรกหญิงสาวอยากจะยื้อเวลามากกว่านี้แต่เพราะสัมผัสได้ถึงร่างกายสูงของชายหนุ่มที่เริ่มสั่นน้อยๆ จึงเลือทกี่จะหยุดแค่นั้นเพื่อไม่ให้เขาใจเสียไปมากกว่านี้จนยอมแพ้และเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินจากเธอไป

เพราะเธอเองก็กลัวเช่นกัน

“ไม่ ไม่ ไม่แน่นอน พี่จะรักและแสดงมันออกมาให้ตรงกับหัวใจของพี่ พี่...น้องดา” เตชินส่ายศีรษะพลางพูดออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะชะงักแล้วผละออกดันหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า

“จริงหรือเปล่าคะ” เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วถามกลับไป

“นี่...จริง จริงที่สุด พี่พูดความจริง พี่รักดา” เตชินคิดจะเอาเรื่องแต่แล้วก็รีบเปลี่ยนเป็นบอกรักก่อนจะดึงเดินเข้ามากอดอีกครั้งด้วยความดีใจ

“ดาก็รักพี่เตคะ รักมากและคิดถึงมาก ตาหนูเองก็คิดถึงพี่เต” ดาริกากอดตอบพลางบอกรักไม่วายพูดถึงลุกชายของเธอกับเขา

“พี่จะไม่ปล่อยดาให้หนีหายไปไหนอีกแน่นอน” เตชินกระชับกอดแน่น

“ถึงจะปล่อยดาเองนี่แหละคะที่จะไม่ปล่อยหรือจะหนีไปไหนอีก จะกอดจะจับพี่เตให้อยู่ติดกับดาไปตลอดชีวิต” ดาริกายิ้มอย่างมีความสุขพลางกระชับกอด

“พี่ก็เช่นกัน และดาทำให้พี่เสียเวลาไปถึงสองพี่ที่ไม่ได้ดูแลตาหนู ขอบคุณที่ไม่ทำให้ตาหนูเกลียดพี่ เล่าทุกอย่างให้พี่ฟังได้ไหมสองปีที่ผ่านมา” เตชินกดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มก่อนจะฝังจมูกลงที่ศีรษะของเธออย่างอ่อนโยนพลางกระชับกอด

“ดารักพี่เตนะคะ จะให้ลูกเกลียดพ่อของเขาได้ยังไง ตาหนูอยากเจอพี่จะแย่แล้ว” ดาริกาตอบพลางซุกใบหน้าเข้าหาหน้าอกของเขา

รับความอบอุ่นอ่อนโยนที่ถูกแผ่ซ่านส่งมาให้เธอ

ภาพที่เตชินและดาริกายืนกอดกันกลมพร้อมรอยยิ้มหลังได้พูดคุยกันแล้วอยู่ภายในสายตาของเตโซและพราวมุกที่ได้แต่ยืนมองชายหนุ่มหญิงสาวทั้งสองคนที่เอาแต่มีปากเสียงกันก่อนจะจบลงด้วยดีโดยที่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสองมีตุลธรหลานชายยื่นจับมือกับเตโซและพราวมุกมองดุคนเป็นพ่อแม่ง้องอนกันด้วยความสนุกมีความสุขตามประสาเด็ก

“ขอบคุณนะมุกที่ช่วยเตกับดาให้มาเจอกันที่นี่” เตโซหันกลับมายิ้มให้กับพราวมุกเมื่อแผนที่แท้จริงแล้วอยุ่ที่พราวมุก

“ต้องขอบคุณพี่ของมุกมากกว่าคะ รายนั้นแค่บอกก็ยอมให้เข้าพักพี่จัดเตรียมทุกอย่างให้เลยคะ รับรอง ดินเนอร์เย็นนี้ของทั้งสองคนโรแมนติกสุดๆ คะ” พราวมุกหันกลับมาตอบเตโซด้วยรอยยิ้มพลางบอกถึงบุคคลที่เตโซควรขอบคุณนั้นก็คือปิ่นอนงค์

หากทว่าคนฟังไม่ได้ใส่ใจมากนักเมื่อตอนนี้ความสนใจอยู่ที่น้องชายและน้องสะใภ้ซึ่งผละออกจากกันก่อนจะมองหน้ากันและกัน ในจังหวะนั้นเองที่เตโซให้หลานชายวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อและมอบกอดแรกให้กันและกัน

อ้อมกอดของสองพ่อลูกครั้งแรกตั้งแต่เด็กชายตัวน้อยตุลธรได้หลังลืมตาดูโลก

ตุลธรรีบวิ่งเข้าไปหาเตชินกับดาริกาทันทีอย่างอดใจรอไม่ไหวด้วยความคิดถึงพลางตะโกนเรียกคนทั้งสองด้วยน้ำเสียงที่สดใสร่าเริงอย่างมีความสุข

ทว่า กลับเป็นความชื่นใจและรอยยิ้มที่แสนล้ำค่าให้กับเตชิน

“ปะป๋า! มามี้!”