บทที่ 19 รู้หน้าไม่รู้ใจ (1)

บทที่ 19

รู้หน้าไม่รู้ใจ

ดาริกาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเปลี่ยนชุดเตรียมออกไปโรงพยาบาลพร้อมกับเตโซหลังเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วกับเรื่องเข้าใจผิดและพาเจ้าของบ้านอย่างเตโซกลับมาอยู่บ้านรวมถึงเปมิกาเพื่อความปลอดภัย ในช่วงบ่ายของวันนี้จึงคิดพากันไปเยี่ยมพฤกษ์หลังแพทย์ประจำคนไข้รายงานมาว่าฟื้นแล้ว เธอจึงคิดจะไปด้วยกับเตโซแม้จะอยากอยู่บ้านกับปมิกาแต่เพราะเตโซไม่เพียงจะเข้าไปที่โรงพยาบาลแต่ยังไปที่สถานีตำรวจเพื่อมอบหลังฐานให้กับตำรวจที่รับผิดชอบคดีพ่อของเธอทันทีอย่างไม่รอช้าจนอาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเมื่อตอนนี้ทางศศินและคณินก็ส่งคนคอยตามเตโซอยู่เรื่อยๆ เมื่อเตโซนำอยู่หนึ่งก้าว

อีกทั้งเตโซก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องอันตรายเกิดขึ้นอีกจึงอยากให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเป็นคนจัดการศศินกับคณินแทน เพราะตอนนี้ธนาได้บอกแล้วว่าเปมิกาจะถูกกันให้เป็นพยานบุคคลกับสายของพฤกษ์จึงจะไม่ถูกดำเนินคดีใดๆ ทั้งสิ้นเพื่อแลกกับการเอาผิดสองพ่อลูกให้ดิ้นไม่หลุด

และตลอดเวลาที่ผ่านมาที่คดีเงียบไม่ใช่ไม่มีใครทำอะไรเลยแต่เพราะไม่มีหลักฐานทั้งยังไร้ร่องรอยของคนร้ายในคืนนั้นทำให้ตำรวจได้แต่รอเตโซหากหลักฐานมาและการได้รู้ความจริงเรื่องเมื่อหกปีก่อนเธอยังได้รู้อีกว่าเตโซอาสาเป้นสายให้กับตำรวจในสังกัดของผู้เป็นพ่อ จึงไม่มีข้อกังขาใดๆ ที่เตโซพยายามปกป้องเธอด้วยชีวิตขนาดนี้ไม่ใช่เพราะครอบครัวของเธอกับเตโซสนิทกันเท่านั้นแต่เพราะคดีทุจริตของเหล่าตำรวจคิดไม่ดีหวังรวยทางลัดทำเรื่องชั่วซึ่งมีผลพวงทำให้เกิดเรื่องเมื่อหกปีก่อนด้วยจึงทำให้เตโซยังไม่ไว้วางใจความปลอดภัยของเธอ

ระหว่างที่ดาริกำลังทบทวนเรื่องราวที่ได้รู้ความจริงเมื่อเช้าของวันนี้อยู่เงียบๆ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อเอวคอดถูกโอบกอดจากคนตัวสูงจากด้านหลังพร้อมกับคางของเตชินที่เกยลงบนไหล่ของสาวเจ้าราวกับกำลังออดอ้อนเธอเสียอย่างนั้น

“ตั้งแต่กลับมา ดาไม่ยอมพูดกับพี่เลย” เตชินเอ่ยถามออกไปพลางขยับใบหน้าเข้าใกล้ลำคอขาวก่อนจะเริ่มใช้ปลายจมูกคลอเคลีย

“พี่เตผิดคำพูด ไหนจะร่วมมือกันสืบหาความจริงแต่พี่เตก็แอบทำลับหลัง” ดาริกาพูดออกไปตามตรงกับสิ่งที่เธอยังโกรธชายหนุ่มไม่หายจากที่แอบออกไปกับเคนจนเกือบเช้าเช่นนั้นโดยไม่บอกให้เธอรู้

ยังดีที่เธอนอนไม่หลับจนรู้ว่าคนที่นอนกอดอยู่ข้างๆ แอบลุกจากเตียงนอนเดินออกจากห้องไปที่ห้องของเคนก่อนจะพากันออกจากบ้านไป และโชคดีที่เธอเรียกรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านได้ทันไม่งั้นก็คงไม่รู้ว่าเตชินให้เคนพาไปเจอกับเตโซเป็นแน่

“ขอโทษครับ...พี่แค่ไม่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นกับดา” เขาขอโทษออกมาเสียงนุ่มก่อนจะเงียบลงบรรจงประทับริมฝีปากลงบนลำคอของดาริกาแล้วพูดความรู้สึกของตัวเองออกไป

“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงดา แต่ยังไงดาก็ยังโกรธอยู่ดี พี่เตกำลังทำให้ดาเป็นคนโง่ไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย” เธอพูดออกไปตามตรงเช่นกันกับความรู้สึกและความนึกคิดของเธอเอง

“หายโกรธนะครับ พี่จะไม่ผิดคำพูดอีกแล้ว อีกอย่างตอนนี้ดาก็ได้รู้ความจริงเรื่องพี่โซกับอากรแล้ว พี่โซก็กำลังส่งหลักฐานให้กับตำรวจ พี่คงไม่มีเรื่องไหนที่จะผิดคำพูดกับดานอกจากพยายามไม่ให้ดาคาดสายตาเข้าใกล้ศินอีก” เตชินผละออกพลางจับหัวไหล่หญิงสาวให้หันกลับมาสบสายตา

“แต่ถ้าไม่อยากให้ศินไหวตัวทัน ดาก็ต้องทำตัวตามปกติถึงดาจะไม่อยากทำ ดาเองก็คงทนมองหน้าคนที่ฆ่าแม่ดาฆ่าพ่อดาไม่ได้หรอกนะคะ ถ้าดาผิดปกติไปศินต้องไหสตัวทันแน่ๆ เลย ไหนจะรู้เรื่องที่พี่โซยังมีชีวิตอยู่อีก ตอนนี้พี่เปรมก็อยู่กับเราด้วยนะคะ” ดาริกาขมวดคิ้วยุ่งด้วยความกังวลและรู้สึกไม่สบายใจหากคิดว่าจะต้องเจอกับศศินแล้วต้องทำตัวตามปกติอย่างที่เคยผ่านมา

ครั้นพอนึกว่าตัวเองดีกับศศินก็รู้สึกพะอืดพะอมจะอ้วกขึ้นมาฉับพลันที่ทั้งยิ้มทั้งให้ความไว้ใจศศินในฐานะเพื่อนที่ดีมาตลอด หนำซ้ำยังเข้าข้างศศินตอบโต้เตชินยามที่ชายหนุ่มเขม่นใส่จนรู้สึกผิดกับเตชินขึ้นมาทันที

“ไม่ต้องกังวล พี่อยู่ตรงนี้” เตชินพูดพลางทาบทับฝ่ามือหนาลงบนแก้มแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเกี่ยแก้มนวลอย่างปลอบโยนดาริกาที่เกิดความกังวลแกมรู้สึกแย่เมื่อรู้ว่าเพื่อนที่ดีคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่

“พี่เต…” ดาริหาดึงสายตากลับไปสบสายตาละมุนอ่อนโยนของเตชินอย่างขอบคุณ

“ถ้าดาได้เจอศิน พี่จะอยู่ข้างดาไม่ไปไหน จะปกป้องดาอย่างที่เคยทำมาตลอด” เตชินให้คำมั่นสัญญาออกไปพลางสบสายตาหวานที่มองมาอย่างขอบคุณจนเขารู้สึกหวั่นใจแปลกๆ ที่ได้เห็นแววตาหวานมองมาเหมือนเมื่อก่อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้สาวเจ้าแทบจะไม่มีแววตาเช่นนี้เลย

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอื้อนเอ่ยออกไปก่อนจะหลับตาลงเมื่อเขาประกบริมฝีปากลงมาทันทีที่เธอคลี่ยิ้มออกไป

เตชินฉกจูบดาริกาอย่างอดใจไม่ไหวเมื่อเธอคลี่ยิ้มหวาน มือหนาประคองใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอม มืออีกข้างโอบเอวรั้งร่างบางเข้าประชิด กดจูบเธออย่างหนักหน่วงเมื่อความหอมหวานจากรสจูบค่อยๆ แทนที่ด้วยความเร่าร้อนแทน ร่างสูงก้าวเดินหน้าดันคนตัวเล็กให้ก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังของเธอชิดกับผนังห้อง มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรอบลำคอก่อนตะคอยๆ สอดเรียวนิ้วทั้งห้ากับเส้นผมหนาของเขาขยุ้มเบาๆ พลางจูบตอบ เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กตอบรับลิ้นร้อนที่สอดเข้ามาเย้าหยอกด้วยความเร่าร้อน

เขายังคงกดจูบหนักหน่วงเร่าร้อนไม่พักจนเธอเริ่มหายใจไม่ทัน มิหนำซ้ำจูบครานี้ของเขาช่างทำให้ขาของเธออ่อนระทวยขึ้นมาฉับพลัน ยังดีที่ได้แขนแกร่งโอบกอดเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกับพื้นห้อง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นระรัวอย่างไม่เคยชินเสียเลย ยังคงหวั่นไหวกับเขาอยู่เสมอ

แล้วแบบนี้เธอจะตัดใจเดินจากเขาไปได้ไหมนะ...