บทที่ 8 ผู้ช่วยตัวน้อย (4)

‘แค่แผลถลอกเองคะพี่เต’ ดาริกาซึ่งตั้งตัวได้จากที่ตกลงมานั่งชันเข่าพลางใช้มือปัดทรายให้ออกจากแผลถลอกที่หัวเข่าและรอยขีดข่วนตามขาจากการที่พลาดลื่นตกลงมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปคลี่ยิ้มกว้างให้กับเตชินที่ขมวดคิ้วยุ่งมองมาด้วยสายตาดุแกมเป็นห่วง

‘ทำไมดื้อแบบนี้น้องดา ไม่ต้องไปปัดมัน สกปรกหมดแล้ว’ เตชินดุดาริกาเสียงเข้มพลางมองดุบาดแผลของสาวเจ้าอย่างกังวลเมื่อได้เห็นผิวหนังของเธอถลอกเป็นแนวยาวและเป็นแผลใหญ่ที่หัวเข่า

แม้เขาจะรู้ว่าเธอเจ็บแค่ไหนกับรอยขีดข่วนเป็นทางยาวที่ขาและแผลขนาดใหญ่ที่หัวเข่าแต่ยังยิ้มออกมาเพื่อไม่ให้เขากังวล แต่ดวงตาที่เอ่อคลอหน่วยด้วยน้ำตาใสเพราะอดกั้นความเจ็บอยู่ ถึงปากกับตาจะยิ้มแต่ข้างในเจ็บมากขนาดนั้นจนระบายมันออกมาด้วยน้ำตาแทนเสียงร้องก็ทำให้เขาหงุดหงิดกับความเข้มแข็งของเธอไม่ใช่น้อย

 ก็เพราะความเข้มแข็งของเธอมันมักจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่สามารถระบายออกได้ก็เพื่อให้คนรอบข้างสบายใจ นิสัยผู้ใหญ่เกินเด็กไปแล้วดาริกา

‘นิดเดียวเองคะ...พี่เต’ ดาริกาเริ่มยิ้มไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าที่กังวลจนเกินเหตุของเตชินจนรู้สึกผิดที่ดื้อกับเขา

‘ดื้อ ดื้อจนเจ็บตัวแบบนี้อย่าหวังว่าจะให้พี่หายโกรธได้เลยตัวเล็ก’ เตชินบ่นออกไปอย่างไม่พอใจ

‘ขอโทษคะ’ ดาริกาก้มหน้าหลุบสายตาหนีอย่างรู้สึกผิด มือที่จับขาทั้งสองขาตกลงไปวางแหมะที่พื้นทราย

‘ลุกขึ้น’ เตชินรับรู้ถึงความรู้สึกผิดของดาริกาจึงคิดจะสั่งสอนอีกเล็กน้อยเลยตัดสินใจออกคำสั่งพลางลุกขึ้นยืนก้มมองดาริกา

‘รับทราบคะ’ ดาริกาซึ่งเข้าใจว่าเตชินก็เหนื่อยใจจนไม่อยากโกรธจึงคลี่ยิ้มจนเห็นฟันรีบยันตัวลุกขึ้น แต่แล้วก็ต้องกลับไปนั่งลงใหม่เมื่อรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วทั้งขาข้างซ้ายที่บาดเจ็บ ‘โอ๊ย!’

‘ทีนี้รู้หรือยังว่าความดื้อไม่ฟังผู้ใหญ่จะเป็นยังไง’ เตชินที่รู้อยู่แล้วว่าเธอคงทนความเจ็บที่จะฝืนตัวลุกขึ้นเดินกลับขึ้นบ้านพักต่างอากาศไม่ไหวจึงพูดออกไปให้เจ้าตัวได้คิด

‘รู้แล้วคะพี่เต’ เธอพูดเสียงหงอยพลางก้มหน้า

‘มะ ขี่หลังพี่ ขืนให้เดินไปเองคงได้ร้องไห้ออกมาแน่’ เตชินแอบยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูแต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ

‘ไม่ต้องดีใจขนาดนั้น พี่ไม่หายโกรธง่ายๆ หรอกนะ’ เขาพูดพลางนั่งลงยองๆ แล้วหันหลังให้กับเธอเพื่อให้คนตัวเล็กพยุงตัวเองขึ้นมาอยู่บนหลังของเขาง่ายขึ้น

‘ขอบคุณคะ’ แม้จะเข้าใจว่าเขากำลังดกรธ แต่เธอก็รีบยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งยองก่อนจะโน้มตัวขึ้นไปอยุ่บนหลังของเตชิน โอบแขนรอบลำคอของคนตัวสูงเมื่อแขนของเขาสอดเข้ามาช้อนใต้ข้อพับขาก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน

‘ถ้าอยากให้พี่หายโกรธก็ลองพูดมาว่าจะทำยังไง’ เตชินยกยิ้มโดยที่คนตัวเล็กไม่มีทางได้เห็น

‘ดา...ดา เอ่อ ดา ดาจะเป็นผู้ช่วยตัวเล็กให้กับพี่เตเมื่อดาโตขึ้น เป็นผู้ช่วยนะคะไม่ใช่เลขา แค่ผู้ช่วยคะเพราะพี่โซบอกว่าถ้าดาอยากทำงานที่บริษัทของพวกพี่ก็เป็นแค่ผู้ช่วยเพราะสบายสุดแล้วไม่ต้องทำทุกอย่างเหมือนเลขา ดาจะเป็นผู้ช่วยของพี่เต ตกลงไหมคะ’ ดาริการีบพูดออกไปอย่างเอาใจหลังอึกอักอย่างคิดหาคำพูดที่ดีให้เตชินฟังแล้วชอบจนหายโกรธ

‘ผู้ช่วยตัวน้อย’ เตชินพูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจกับคำพูดเอาใจของเธอ

‘ใช่ค่ะ ผู้ช่วยตัวน้อยของพี่เต’ เธอยิ้มออกพูดเสียงร่าเริง

‘แค่นี้ยังไม่พอ’ เตชินยังคงแกล้งคนตัวเล็กต่อ

‘งั้น งั้นดาก็จะเป็นผู้ช่วยของพี่เตที่มีโต๊ะทำงานในห้องทำงานของพี่เต นั่งใกล้ๆ พี่เตเลย เวลาพี่เตเรียกใช้ก็จะสะดวก จะได้เห็นดาที่หน้าตาน่ารักน่ามอง โอเคไหมคะ’ ดาริกาพยายามคิดหาวิธีจนได้แล้วพูดออกไปพลางแนบใบหน้ากับแก้มของเขา

‘แบบนี้ค่อยหายโกรธหน่อย’ เตชินเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อนหันไปยิ้มกับคนตัวเล็ก

‘ดาสัญญาคะว่าดาจะเป็นผู้ช่วยตัวน้อยที่มีโต๊ะทำงานในห้องพี่เต ต่อให้พี่เตไม่ต้องการดาก็ดื้อเพื่อเป็นผู้ช่วยตัวน้อยของพี่เตคะ’ เธอยิ้มกว้างรีบเอ่ยคำมั่นสัญญาออกไปทันที

‘สัญญาแล้วคืนคำไม่ได้นะ’ เตชินพูดออกไปทั้งที่รู้ว่าดาริกาไม่มีทางคืนคำ

‘ดาสัญญาไม่คืนคำคะ’ เธอพูดพลางโอบกอดเขาอีกนิดเพื่อเป็นส่งสัญญาณให้เขาได้รู้ว่าเธอไม่มีทางผิดคำพูดที่สัญญากับเขาอย่างแน่นอน

“ผู้ช่วยตัวน้อย...” เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันกลับไปมองที่บานประตูห้องนอนของดาริกาอีกครั้ง ก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อพราวมุกเปิดประตูเดินออกมาจากห้องนอนจึงทำให้เห็นว่าดาริกาถูกเปลี่ยนชุดนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มนวมเป็นที่เรียบร้อย

“ดูแลต่อแล้วกันนะ ฉันออกจากบ้านมาโดยไม่ได้บอกลุงเขยกับคุณปู่ กลัวพวกท่านจะเป็นห่วงถ้าไม่เจอฉัน” พราวมุกพูดเมื่อเดินมาถึงตัวเตชินที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ลุกไปไหน

“อื้ม ชอบใจ ไม่ส่งนะ” เตชินพยักหน้าพลางลุกขึ้นยืนเตรียมเดินกลับเข้าไปในห้องของดาริกา

“เต” ก่อนที่พราวมุกจะเดินไปถึงประตูห้องของดาริกา เธอได้หันกลับไปมองเตชินอีกครั้ง

เตชินไม่ได้ขานรับแต่อย่างได้ทำเพียงหันกลับไปมองโดยที่มือยังคงจับด้ามเปิดประตูห้องยนอนของดาริกา รอให้พราวมุกพูดขึ้นมาเท่านั้น

“ฉันรู้ว่านายทำลงไปเพื่อใคร แต่อย่ากลายเป็นปีศาจจริงๆ ก็พอ ยังไงคนผิดก็คือคนผิด คนไม่ผิดยังไงก็บริสุทธิ์ ฉันเองก็ไม่ชอบที่นายเป็นอยู่ทุกวันนี้ ยิ่งกับคนบางคนยิ่งไม่อยากเห็นนายในตอนนี้ ลองทบทวนดูนะเต” พราวมุกพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องของดาริกาไปทันที

เตชินไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบกลับไปนอกจากเปิดประตูออกให้หว้างขึ้นแล้วมองไปที่ดาริกาซึ่งนอนหลับไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตั้งแต่เธอเมาจนปีนขึ้นต้นไม้ที่บ้านของจิรันจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างครุ่นคิดทบทวนตามคำพูดของพราวมุกที่เอ่ยขึ้นตักเตือนให้เขามีสติ แต่สำหรับเขาแล้วคือเชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าคำพูดและสิ่งที่เห็นมันก็ยากเกินไปที่เขาจะปล่อยผ่านมันไปอย่างที่หายโกรธเธอง่ายๆ เมื่อครั้งเธอตกต้นมะพร้าว

แม้จะสำหรับเธอแล้วอาจเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากพี่ชายของเขาเพื่อทำให้เธอลืมเลือนอดีตแต่ทว่าเขาที่รู้ความจริงก้ยากเกินจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมกับเธอได้

กลับไปเป็นเหมือนเดิมมันยากเกินไปสำหรับเขาที่จะทำมันลงไป

เตชินยืนมองดาริกาที่หลับอยู่บนเตียงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาทั้งที่รู้ว่าเธอไม่มีทางได้ยินในสิ่งที่เขาพูดเป็นแน่ แต่เขาก็ยังที่จะเลือกพูดมันออกมาเพื่อเตือนสติให้กับตัวเองเอาไว้ว่าอย่าได้ใจอ่อนอีกเด็ดขาดและอย่าได้ลืมเรื่องเมื่อหกปีที่แล้วกับการสูญเสียเตโซ พี่ชายที่เหลือเพียงคนเดียวของเขาและเป็นพี่ชายที่ดูแลสั่งสอนเขามาตั้งแต่เสียบิดามารดาตั้งแต่เด็กจนถึงวันที่เขาจะต้องขึ้นมารับตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัท ทุกอย่างที่เขามีในตอนนี้ก็ได้มันมาเพราะเตโซทั้งหมด

พี่ชายที่เขาจะไม่มีทางโกรธหรือไม่พอใจแม้จะเสี้ยวความรู้สึกต่อให้สิ่งที่เตโซทำจะเลวร้ายก็ตาม

“ถ้าเธอจำมันได้เมื่อไร เธอยังจะถามคำถามกับฉันเหมือนวันนี้อีกหรือเปล่าดาริกา”