บทที่ 8 ผู้ช่วยตัวน้อย (3)

เพราะก็เป็นพราวมุกเองเช่นกันที่อยากดูแลดาริกาแทนผู้ชายอกสามศอกทั้งสองคนที่จะเริ่มมีปากเสียงกันตั้งแต่หน้าคอนโดมิเนียมแล้ว ที่เธออยากเข้ามาช่วยก็แค่รู้สึกสงสารดาริกาที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยต่างหากถึงอยากเป็นพี่สาวคนหนึ่งให้เธอสาวเจ้า แม้เธอกับดาริกาจะไม่ได้รู้จักจนสนิทสนมกันแต่พราวมุกก็รู้เรื่องของดาริกาทุกเรื่องในแบบที่เจ้าตัวยังตกใจที่อยู่ๆ คนที่ไม่สนิทสนมมารู้ทุกเรื่องและไม่ใช่ใครที่ชอบมาบ่นให้ฟังก็หนีไม่พ้นเตชินอีกนั่นแหละ

“เกลียดเธอแน่หรือไง สายตามันชัดเจนไปหรือเปล่า” พราวมุกหันกลับมากอดอกมองเตชินพลางพูดออกไปเสียงเรียบ

“ก็เกลียด...แต่ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นใครเอาใจใส่คนมารยาเยอะ สงสารกับรำคาญลูกตา” เตชินให้คำตอบปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดของพราวมุกก่อนจะหยิบคีย์การ์ดห้องของดาริกาขึ้นมาเปิดเข้าห้องทันที

ซึ่งการกระทำของเตชินทำให้พราวมุกถึงกับยืนนิ่งทิ้งแขนลงมองเตชินด้วยความอึ้งกับความหน้าตายอย่างเฉยชาของชายหนุ่มแล้วรีบก้าวเดินตามเข้าไปในห้องทันที

“ไม่ชอบแต่มีคีย์การ์ดห้องของเธอเนี่ยนะเต ถามจริง หรืออยากโดนมารยาเสียเอง” พราวมุกถามพลางเดินตามเตชินที่อุ้มดาริกาเดินไปที่ห้องนอนส่วนตัว

“ฉันทันมารยาของดาริกา คนพวกนั้นไม่ทันหรอก คนดื้อก็ต้องเจอคนอย่างฉัน” เตชินพูดพลางค่อยๆ วางดาริกาลงบนเตียงนอนอย่างระมัดระวังแล้วจึงยืดตัวยืนตรงหันไปมองพราวมุกที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงมองเขาอย่างจับผิด

“นายมันปีศาจชัดๆ เต ออกมาคุยข้างนอกก่อน” พราวมุกต่อว่าอีกฝ่ายก่อนจะเดินนำออกไปยังโถงนั่งเลานของห้องชุดหรู

“ปีศาจ” เตชินพึมพำกับตัวเองอย่างขบขันกับคำพูดของพราวมุกพลางเดินตามออกไปแล้วพูดออกไปอีกครั้ง “ปีศาจมันก็เหมาะกับฉันดีนะ คนอย่างดาริกาจะได้กำราบง่ายๆ หน่อย ถ้ายังใจดีเกินไปจะไม่หลาบจำเอาได้”

“ระวังเข้าเถอะ ถ้าไปหลงมารยาทเธอให้จะปีกกลับขึ้นไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นก็คือปัญหาของนายแล้วนะเต” พราวมุกพูดพลางนั่งลงบนโซฟาอย่างชะงักก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่อย่างแก้ไข “ลืมไปเลย”

“ลืมอะไร” ถามกลับอย่างรู้ดีว่าพราวมุกกำลังสื่อถึงเรื่องอะไร

“ยังจะมีหน้ามาพูด ก็นายนะดันเป็นปีศาจที่เดินไม่ดูทางจน...” พราวมุกถลึงตาใส่เตชินก่อนจะพูดออกไป แต่แล้วก็ถูกเจ้าตัวตัดบทอย่างเลือดเย็น

“แล้วไง” พูดออกมาด้วยสีหน้าตาเฉย

“นั่งลงอยู่นี่แล้วกัน ฉันจะเข้าไปเช็ดตัวกับเปลี่ยนชุดให้เธอ หลังจากนี้ก็ดูแลน้องสาวตัวน้อยของนายให้ดีก็แล้วกัน” พราวมุกพุดอย่างรำคาญคนตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องนอนของดาริกาอีกครั้ง

“น้องสาวตัวน้อย หึ! ตลกสิ้นดี” เขาพึมพำกับตัวก่อนจะนั่งลงบนโซฟาแล้วจึงหันไปมองประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยให้แสงไฟลอดออกมาเท่านั้น

ฉับพลันอดีตที่เขาจำได้ไม่ลืมก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างเลี่ยงไม่ได้กับเหตุการณ์ที่สวนหลังบ้านของจิรัน และเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาจำต้องพูดกับดาริกาด้วยความเคยชินอย่างเอ็นดูเธอเหมือนครั้งยังเด็ก

‘ตัวเล็กจะทำอะไรน่ะ’ เตชินที่นั่งเล่นอยู่บนชายหาดหน้าบ้านพักต่างอากาศรีบลุกพรวดด้วยความตกใจที่เห็นดาริกาปีนขึ้นต้นมะพร้าว ถึงแม้จะไม่สูงมากแต่หากตกลงมาก็คงเจ็บตัวไม่ใช่น้อย

‘ดาอยากปีนต้นมะพร้าว เวลาเห็นต้นไม้ที่เหมือนกับต้นแรกที่เราปีนกัน ดาคิดถึงมัน ดาคิดถึงวันนั้น’ ดาริกาซึ่งยังคงเด็กอยู่ด้วยวัยสิบปีพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุขพลางมองพี่ชายคนดีของตัวเองในวัยสิบแปดปียืนมองมาด้วยสายตาดุ

‘ลงมาตัวเล็ก ถ้าไม่ใช่พี่พาปีนขึ้นไปอย่าได้ปีนเอง ถ้าตกลงมาเจ็บตัวแล้วพี่โกรธอย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายนะน้องดา’ เตชินยังคงดุเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเป็นห่วงแกมกังวลเมื่อเห็นท่าทางเงอะงะของสาวน้อย

‘ดาปีนเก่งพี่เตก็รู้ ดาไม่ตก กรี๊ด!’ ดาริกาในวัยสิบปียังไม่ทันพูดจบประโยคดีก็พลาดลื่นตกลงมาบนพื้นทรายจนได้รับบาดเจ็บ

‘น้องดา!’ เตชินร้องด้วยความตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อดูแลดาริกาทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก