บทที่ 9 คนปากไม่ตรงกับใจ (1)

บทที่ 9

คนปากไม่ตรงกับใจ

เตชินนั่งอยู่บนขอบเตียงมองดาริกาที่ยังคงหลับไม่ยอมตื่นจนเวลาล่วงเลยเข้าตีสอง ชายหนุ่มก็ไม่คิดแม้แต่จะลุกขึ้นไปไหนหรือกลับห้องของตัวเองเอาแต่นั่งมองหญิงสาวพลางครุ่นคิดกับคำพูดของพราวมุกสลับมองย้อนกลับไปในอดีตที่เกิดขึ้นจนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เตโซเป็นผู้ปกครองของดาริกาเมื่อหกปีก่อน

หกปีก่อนที่ทำให้เขากลายเป็นคนใจร้ายเกลียดเธอ

ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวอย่างไม่คิดลุกขึ้นไปไหนจริงๆ แม้จะรู้สึกหงุดหงิดเมื่อย้อนกลับไปในอดีตยามที่เห็นหน้าของดาริกา หากทว่าเขาก็ไม่วางใจที่จะปล่อยให้เธอนอนอยู่คนเดียวทั้งที่ยังไม่สร่างเมาแบบนี้ ยิ่งเข้าใจความรู้สึกของตัวเองก็ยิ่งโมโหตัวเองมากขึ้นกับความรู้สึกและการกระทำมันสวนทางกันอยู่แบบนี้ แต่แล้วก็ต้องขยับตัวเล็กน้อยเมื่อสมาร์ทโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกแรงสั่นให้เจ้าของได้รู้ว่าสายที่โทร. เข้ามาเป็นใครและสำคัญแค่ไหน มือหนาจึงล้วงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดรับสายทันทีพลางลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้องนอนของดาริกาเพื่อไปคุยกับคนปลายสายด้านนอก

“ว่าไง” เตชินเดินมาหยุดยืนอยู่ที่กระจกบานใหญ่ของห้อง สายตามองทิวทัศน์เมืองนามราตรีเพื่อรอฟังข่าวจากคนปลายสาย

“โทรศัพท์มือถือในคืนนั้นที่แกบอกหายไปวะ แต่ในบันทึกระบุว่าเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานได้เก็บไปแล้ว ไอ้เต คดีพี่โซทำให้กูรู้มาว่ามันเกี่ยวข้องกับคดีของพ่อเมียมึง” ธนาให้คำตอบก่อนจะพูดถึงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับการที่เตโซต้องเสียชีวิตในคืนนั้น

“เรื่องนั้นกูรู้แล้ว มึงก็รู้ จะพูดอีกทำไมวะ” เตชินขมวดคิ้วพุดเสียงห้วนใส่เพื่อนสนิท

“ที่พูดก็เพราะเรื่องมันไม่...มีเรื่องอะไรหรือเปล่าวะ” ธนากำลังจะพูดความจริงออกไปแต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแจกันตกกระทบพื้นแตกจึงเปลี่ยนเป็นคำถามแทน

“มีเด็กแสบเมาแล้วไม่รู้จักนอน” เตชินที่หันไปตามเสียงจึงพบว่าเป็นดาริกาที่เดินโซเซออกมาจากห้องไปชนกับโต๊ะที่วางแจกันตกแตก จึงตอบคำถามเพื่อนให้รู้ก่อนจะตัดสายโดยไม่พูดอะไรกับเพื่อน

“เด็ก...”

เตชินกดวางสายก่อนจะโยนสมาร์ทโฟนไปที่โซฟาแล้วเดินตรงไปหาดาริกาที่ยืนมองแจกันที่ตกแตกอย่างมึนงงกับเหตุการณ์ด้วยเพราะยังมีอาการเมาอยู่ แต่แล้วการที่หญิงสาวก้าวเดินโดยไม่สนใจแจกันที่ตกแตกทำให้เขารีบพุ่งตัวไปคว้าเอวของสาวเจ้าอุ้มขึ้นให้เท้าพ้นเศษแจกันแล้ววางเธอลงบนพื้นที่อยู่ในระยะปลอดภัยก่อนจะตวาดใส่เสียงเข้ม

“โง่!”

“พี่เต ไม่สิ คุณเต คุณมาที่นี่ได้ไง นี่มัน…ห้องของฉัน”

ดาริกาที่ยังมีอาการมึนเมาและงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ถามออกไปแต่ไม่คิดลืมว่าควรเรียกเตชินอย่างไรด้วยความโกรธเขาและต้องการทำในสิ่งที่เขาจะสบายใจในเวลาเดียวกันหากเธอลดความสนิทสนมกับเขาลง ทว่าเธอกลับจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เพิ่งทำเรื่องอะไรลงไปให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่ตอนนี้

“มาได้ยังไง หึ” เตชินแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “คนอย่างเธอที่เมาจนดูแลตัวเองไม่ได้จะลุกขึ้นมาทำไม”

“ฉันหิวน้ำ” เธอตอบเสียงห้วนเล็กน้อยพลางดิ้นให้หลุดออกจากวงแขนแกร่งที่ยังไม่ยอมปล่อยจากเอว แม้ว่าเขาจะช้อนตัวอยู่ข้างหลังหากแต่แค่เพียงโอบเอวไว้เท่านั้นแต่เธอก็พอรู้ว่าเขาคงกำลังนึกสนุกที่ทำแบบนี้ให้เธอสับสนว้าวุ่น

และหวั่นไหวไปกับการกระทำของเขา

“นั่งอยู่นี่…”

“ไม่ค่ะ ฉันไปเอาเองได้”

ดาริกาพูดตัดบทอย่างรู้ดีว่าเตชินคิดจะพูดคำใดออกมา แต่หญิงสาวก็ไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้เพราะจากที่ตื่นมาเห็นเขาก็คงไม่พ้นให้ต้องมาดูแลเธอเป็นแน่ ถึงจะรู้สึกมึนๆ จากการเมาแต่ก็พอมีสติรับรู้ได้ว่าเป็นเขาที่ยืนอยู่ในห้องจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน

“อย่าดื้อได้มั้ยดา” เขาเอ็ดเธอเล็กน้อย

“…” เธอมองเขาก่อนจะยอมนั่งลงบนโซฟารอเขาแต่โดยดี

เตชินมองดาริกาที่ว่าง่ายอย่างไม่เต็มใจก่อนจะเดินไปที่บาร์ครัวหยิบแก้วแล้วหันไปกดน้ำด้วยการใช้แก้วรองจากที่กดที่ตู้เย็นก่อนจะเดินกลับไปยื่นแก้วน้ำเย็นให้กับหญิงสาว เมื่อเธอรับไปเขาก็ทำแค่เพียงยืนกอดอกมองเธอเงียบๆ จนเธอดื่มจนพอใจจึงเอ่ยถาม

“ฉันกลับมาที่ห้องได้ไงคะ แล้วคุณจิรันเขาว่ายังไงบ้าง ฉันจำได้แค่ว่านั่งดื่มกับศินแล้วเห็นต้นไม้ที่เหมือน…ฉันจำไม่ได้แล้วคะ” เธอเงียบลงเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะพูดถึงอดีตที่เขาก็คงไม่อยากฟังก่อนจะพูดขึ้นใหม่

“เธอเมา ฉันต้องพาเธอกลับไม่งั้นคงพังงานคุณจิรัน…กินซะ” เตชินพูดอย่างรวบรัดก่อนจะล่วงมือลงกระเป๋ากางเกงหยิบยาแก้เมายื่นให้กับเธอ

ชายหนุ่มเป็นคนชอบติดยาแก้เมาค้างเอาไว้กับตัวด้วยเพราะต้องไปสังสรรค์กับลูกค้าหรือไม่ก็หุ้นส่วนแทนเตโซเป็นประจำ และแน่นอนว่าเขาจะต้องดื่มเยอะไม่ใช่น้อยทั้งยังเป็นคนขับรถกลับเองส่วนใหญ่จึงต้องสร่างเมาให้เร็วขึ้น จึงให้ของตัวเองกับสาวเจ้า

“ขอบคุณคะ เอ่อ คุณเตกลับไปพักผ่อนเถอะค ดึกมากแล้ว” เธอรับยามาถือก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเขาแล้วอแกปากไล่ทันที

“กิน” เขาไม่เพียงพูดแต่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับแม้เพียงครึ่งก้าว

“เดี๋ยวฉันกินคะ คุณเตกลับไป อือ!” ดาริกาอุทานออกมาด้วยความตกใจแก้มเจ็บเล็กน้อย

เมื่อเตชินโน้มตัวลงมาหยิบยาไปแกะถุงห่อออกแล้วโน้มตัวลงไปบีบคางจนปากของเธอยู่พอจะใส่ยาเข้าปากสาวเจ้าได้แล้วปล่อยมือออกเมื่อยาอยู่ในปากของเธอแล้วก่อนจะคว้าข้อมือของเธอที่ถือแก้วน้ำซึ่งเหลือน้ำอยู่ครึ่งแก้วให้ดาริกายกขึ้นดื่มน้ำตาม

“ถ้ากินง่ายๆ ก็ไม่ต้องมาถูกบังคับแบบนี้” เขาบ่นเมื่อเธอยอมดื่มน้ำตามและกลืนยาลงไป

“ฉันกินแล้วคะ คุณเตกลับไปเถอะคะฉันจะกลับไปนอนแล้ว” เธอวางแก้วน้ำแล้วลุกขึ้นยืน

“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปบริษัท พักผ่อนไปแล้วกัน” เตชินพูดพลางยื่นมือไปคว้าต้นแขนดาริกา

ทว่า เธอเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ถูกเขากระชากต้นแขนจนได้ก่อนจะถูกเขาพาเดินไปที่ห้องนอนแล้วปิดประตูให้หลังจากที่เธอเดินเข้าไป เตชินหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้องของดาริกาเพื่อกลับห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่เสียงเปิดปิดประตูเงียบลง หญิงสาวก็แง้มประตูห้องนอนยืนมองที่ประตูห้องพร้อมกับหยาดน้ำตาของความเสียใจกับสิ่งที่เขาทำและความรู้สึกที่เขามีให้เธอ

เกลียดและไม่ชอบ

ดาิรกาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครื่อด้วยความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าเขาลืมอดีตไปหมดแล้วและอดกังวลไม่ได้ว่าตอนเธอเมามันเหิดอะไรขึ้นจนอาจทำให้เขายิ่งเกลียดเธอหรือไม่ เพราะความจำไม่ได้ระหว่างนั้นจนเริ่มมีสติก็พอเดาได้ว่าคงเป็นเตชินที่พาออกมา

“พี่เต…จะจำต้นไม้ต้นแรกที่เราปีนด้วยกันได้มั้ยคะ”