5

ร่วมสัปดาห์แล้วที่ธนัชกลับมาถึงบ้าน และทันทีที่ก้าวย่างเหยียบธรณีชายหนุ่มก็ได้รับหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เสี่ยทศผัวน้องดาบิดาของเขามอบหมายงานแทบทุกอย่างของท่านให้เขารับช่วงต่อ

เริ่มจากที่ธนัชต้องดูแลสวนยาง สวนปาล์ม และไร่สวนต่าง ๆ แทนท่านอย่างไม่มีข้อแม้ โยกโย้ไม่ได้

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ธนัชถึงได้ทำงานงก ๆ จนเหงื่อไหลเป็นสายน้ำ ผิวสีน้ำผึ้งที่เคยสะอาดสะอ้านอย่างหนุ่มเมืองหลวงก็เปลี่ยนเป็นดำคล้ำกร้านแดด หมดกันลุคหนุ่มแบดบอยกร้าวใจแห่งเมืองซิวิไลซ์

หลังจากที่สั่งการให้ลูกน้องนับจำนวนต้นกล้ายางที่เสียหายเพื่อจะสั่งกล้าพันธุ์ยางมาลงปลูกใหม่ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว ธนัชก็ขับรถบึ่งตรงไปยังบ้านของพ่อแม่เพื่อพักกินข้าวเที่ยงที่ตอนนี้เวลาล่วงเลยไปบ่ายโมงครึ่งแล้ว

ใช้ความเร็วเพียงหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเพราะสวนยางสวนนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก ออกจากซอยแล้วเลี้ยวซ้ายขับต่อไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว รถไม่ติด คนไม่พลุกพล่าน บรรยากาศดีวิถีชนบทมันก็ดีอย่างนี้ สามารถเปิดกระจกรับแอร์ธรรมชาติ ขับกินลมชมวิวสูดอากาศได้สบายในแบบที่หากใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงคงทำเช่นนี้ไม่ได้

ระหว่างทางชายหนุ่มขับผ่านหน้าบ้านของญานิศาก็อดหันไปมองไม่ได้ เขาชะลอความเร็วรถลงอย่างลืมรู้ตัว

ที่ศาลาหน้าบ้านเห็นมารดาของหญิงสาวนั่งหันหน้ามองถนน สองมือเท้าลงกับแคร่ข้างตัว ขาสองข้างแกว่งไปมาเหมือนกำลังนั่งรับลมชมคนขับรถผ่าน หากสายตาที่มองมาทางรถของเขามีรอยยิ้มบาง ๆ ที่คุ้นเคย

เวลาที่กลับบ้านมาได้พบเจอกันท่านมักจะยิ้มอ่อนโยนให้แบบนี้ทุกครั้ง เขาได้ซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปไหว้บ้างเมื่อมีโอกาส แต่ครั้งนี้ยังไม่มีจังหวะมาทักทายกันด้วยเพราะตั้งใจกลับมาอยู่นาน และคงได้เจอหน้าค่าตากันไปตลอดอยู่แล้ว

ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงกดแตรแทนการทักทาย กดหัวลงต่ำเล็กน้อยแล้วหันไปยิ้มคืนให้ท่านบ้าง วันนี้เขารีบ หิวจนแสบท้อง ไว้วันหน้าวันหลังค่อยมาสวัสดีใหม่

มารดาของญานิศาเป็นข้าราชการครู ชื่อครูเจี๊ยบ จิตรา แต่เขามักเรียกว่าน้าเจี๊ยบบ้าง ครูเจี๊ยบบ้าง ด้วยเพราะติดปากเรียกน้า เพราะท่านเป็นเพื่อนสนิทกับมารดาของเขา

ท่านสอนอยู่ที่โรงเรียนประถมใกล้บ้าน สมัยเด็กเขาเองก็เคยเรียนกับท่าน โตมากับท่านช่วงประถมวัย ท่านรักและเอ็นดูเขามากเพราะเป็นเด็กหัวดี เห็นแบบนี้ตอนเด็กถูกส่งไปแข่งมารยาทมาหลายครั้งและได้รางวัลกลับมาทุกครั้งจนเป็นลูกรักของครูอาจารย์ทั้งโรงเรียน

ละสายตาจากน้าเจี๊ยบแล้วชายหนุ่มก็เผลอเอียงคอมองไปยังข้างตัวบ้านที่เป็นคอกวัว จนได้เห็นว่าญานิศากำลังจูงเจ้าวัวตัวปัญหาเข้าคอก

ไม่สิ... ไม่ใช่จูง ให้ถูกต้องเรียกว่าฉุดกระชากลากถูมากกว่า วัวนะที่ฉุดเธอ เพราะหญิงสาวตัวเล็กกว่าวัวเปรตนั่นเป็นไหน ๆ แต่สุดท้ายเธอก็สามารถต้อนเจ้าวัวเข้าคอกสำเร็จจนได้

“หึ! เลี้ยงวัวก็เป็น” มุมปากหยักกดลึกเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

ไม่บ่อยนักที่จะเห็นผู้หญิงมาทำอะไรแบบนี้ โดยเฉพาะหญิงสาววัยรุ่น เพราะมันควรเป็นหน้าที่ของผู้ชาย หากพละกำลังไม่มากพอมักจะต้านแรงของวัวไม่ไหวในตอนที่มันเกิดดื้อรั้นขึ้นมา

ทว่าญานิศากลับทำได้เฉยเลย

ญานิศาอายุถึงยี่สิบหรือยังเขาไม่แน่ใจ เธอผิวขาวจัดและเนียนละเอียดตามประสาลูกเสี้ยวที่พ่อมีเชื้อสายแขกขาวและแม่ก็มีเชื้อสายจีน รูปร่างก็... อวบ อวบแบบน่าจะเต็มไม้เต็มมือดี มีเนื้อนมไข่ ไม่ผอมเพรียวแต่ก็สูงเกือบ 170 เซนติเมตร ไม่ได้ตัวเล็กตัวน้อยบอบบาง หากก็สวยสะพรั่งในแบบที่เชื่อว่าผู้ชายคนไหนเห็นเป็นต้องอยากฟัด

วัยอย่างญานิศาควรเดินช็อปปิงอยู่ที่ห้าง ไม่ก็เที่ยวผับบาร์ หรือติวหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยมากกว่าจะมาอยู่กับวัวกับหญ้ากลางป่ากลางสวนยางในพื้นที่ห่างไกลตัวเมืองแบบนี้ แม้หมู่บ้านเขาจะห่างจากตัวเมืองหาดใหญ่ไม่ถึงยี่สิบกิโลเมตรก็ตาม

ธนัชขับรถมาจนถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวขาลงมายืนข้างตัวรถถังสีดำและไม้กวาดน้ำยางก็ลอยลิ่ว ๆ มาตกลงตรงหน้า ถ้าไม่หลบคาดว่าอาจจะดั้งหักหรือหัวแตกก็ได้

“พ่อ!” ชายหนุ่มสบถลั่น

ใช่ครับ ฝีมือพระบิดากูเอง!