ตอนที่ 1 ลูกบุญธรรม 2/2

ธาม หรือ ตรีธารา สิงหบดินทร์ เป็นพี่ชายที่พ่อกับแม่ของเธียร์รับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูตั้งแต่เขายังไม่เกิด

“เริ่มเลยแล้วกัน”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นเพื่อดึงความสนใจกลับคืนมา 

หลังเสร็จสิ้นการประชุม เธียร์กลับไปรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัว เพราะนาน ๆ ครั้งเขากับพี่ชายจะกลับบ้านมากันพร้อมหน้า

“ร้านเป็นไงบ้างล่ะธาม บริหารคนเดียวหลายอย่างแบบนี้ไหวแน่นะ ถ้าไม่ไหวก็ให้น้องไปช่วยอีกแรง”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม

“อะไรกันป๊า ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ”

เธียร์งอแงไม่ต่างจากเด็กสองขวบ หัวคิ้วผูกเข้าหากัน

“สบายมากครับ ร้านกำลังไปได้ดีเลย ส่วนงานที่โรงแรมก็ไม่ได้หนักอะไร ผมทำไหวอยู่ครับ”

ธามตอบคำถามผู้เป็นพ่อ

ครอบครัว ‘สิงหบดินทร์’ ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีโรงแรมในเครืออยู่หลายจังหวัด อีกทั้งยังเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อลูกชายทั้งสองคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ผู้เป็นพ่อจึงให้มาช่วยดูแลกิจการ

“ถ้าไม่ไหวก็บอกป๊านะ เดี๋ยวป๊าจะสั่งให้เจ้านี่ไปช่วยดูแล”

ผู้เป็นพ่อพยักเพยิดไปทางลูกชายคนเล็กที่ไม่ค่อยเอาไหน วัน ๆ หาแต่เรื่องให้ปวดหัว ถ้าไม่ใช่เรื่องเมาแล้วไปมีเรื่อง ก็เป็นเรื่องผู้หญิง วนอยู่อย่างนั้น

“ไม่เอาด้วยหรอกครับ ให้พี่ธามทำคนเดียวไปเถอะ” 

“แต่พรุ่งนี้แกต้องไปทำงานแทนฉันที่ภูเก็ตนะ”

ผู้เป็นพ่อย้ำคำสั่งกับเขาอีกรอบ 

“รู้แล้วค้าบ ย้ำบ่อยอะไรขนาดนั้นผมไม่ได้ความจำสั้นสักหน่อย”

“ขนาดฉันย้ำอย่างนี้แกยังไม่คิดจะสนใจงานการเลย วัน ๆ เอาแต่ติดผู้หญิง ไม่ได้เรื่องจริง ๆ”

ผู้เป็นพ่อบ่นแบบไม่เว้นช่องว่างให้เถียง

“เอาน่า...คุณ ลูกทานข้าวอยู่จะมาบ่นอะไรตอนนี้คะ”

คุณหญิงเนตรนภา ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นมา ทุกคนต่างก็เกรงกลัวและหยุดเถียงกันทันที โดยเฉพาะคนเป็นพ่อที่รับรู้ถึงรังสีที่แผ่ออกมาจากสายตาของแม่ที่จ้องมอง

ทางด้านนลินนั้น เมื่อเธียร์บอกว่าจะไม่มาหาสองสามวัน เธอคิดถึงเขาจึงวางแผนเรียกร้องความสนใจ ด้วยการแต่งหน้าแต่งตาเพื่อให้ดูซีดโทรมสุดๆ

‘ฉันไม่ปล่อยให้คุณไปคั่วสาวอื่นหรอกค่ะคุณเธียร์’ เธอนึกในใจขณะส่องกระจกดูเงาตนเอง จากนั้นก็...

แชะ ! 

เสียงถ่ายรูปดังมาจากกล้องโทรศัพท์ แล้วนลินก็ส่งรูปเข้าไลน์ของเธียร์พร้อมกับทิ้งข้อความไว้ 

‘ปวดหัวจนลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ’

นาทีนี้ต้องรู้จักใช้มารยาหญิงให้เป็น

ชายหนุ่มชำเลืองมองการแจ้งเตือนที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ แต่ไม่ได้กดเข้าไปอ่านเพราะกำลังรับประทานอาหารอยู่กับครอบครัว

นลินรอข้อความตอบกลับของเขาอย่างใจจดใจจ่อ 

ตื่อดึ่ง !

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น หญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทันที 

“อกหัก คืนนี้เจอกันร้านเดิม กู มึง กี้”

เป็นเสียงไลน์จากเพื่อนสาวของเธอต่างหากล่ะ 

“เฮ้ออ !”

เธอเลิกคิ้วสูงพลางเหยียดริมฝีปากพร้อมถอนหายใจด้วยความผิดหวัง เมื่อไม่ใช่การแจ้งเตือนจากคนที่รอคอย เธอดูนาฬิกา...เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว เขาคงไม่มาหาเธอหรอกวันนี้

นลินครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนตัดสินใจที่จะออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน

‘ไม่รอคำตอบจากกูหน่อยเหรอวะ’ นลินตอบกลับข้อความของเพื่อน

‘ไม่ค่ะ

มึงไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้นนอกจากต้องไป’

‘งั้นเจอกันสี่ทุ่ม’ เธอส่งข้อความทิ้งไว้ในแชตของเพื่อนสาวก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว 

หลังจากที่เธียร์มีโอกาสเปิดไลน์ของนลินอ่านแล้ว เขาคิดจะแวะไปหาเธอที่คอนโดสักครู่ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอโกหกแต่เขาก็เลือกที่จะไปเจอเธอ

“คุณแม่ครับวันนี้ผมคงกลับไปค้างที่คอนโดนะครับ พอดีต้องกลับไปเอาของเพราะพรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า”

ภายนอกเธียร์อาจจะแลดูเป็นคนแข็งกระด้าง แต่ใครจะรู้ว่าเวลาอยู่กับแม่หรือผู้หญิงที่เขารัก เขากลายเป็นคนขี้อ้อนเหมือนลูกแมว 

“เจอกันแค่แป๊บเดียว จะไปอีกแล้วเหรอลูก แม่อุตส่าห์เตรียมห้องไว้ให้เรียบร้อย”

ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจลูกชาย 

“วันนี้ก็ค้างอยู่ที่นี่ ให้คนกลับไปเอาให้ก็ได้นี่”

คนเป็นพ่อกล่าวเมื่อเห็นภรรยาของตนทำสีหน้าเศร้าเพราะเจ้าลูกชายตัวดี 

“แต่ว่า...” 

เธียร์กำลังจะเอ่ยปากพูด 

“เอาเถอะ แม่ไม่สำคัญเท่าผู้หญิงของแกนี่”

คุณหญิงเนตรนภากอดอกพลางทำหน้ามุ่ยน้อยใจลูกชาย 

“โธ่ ! คุณแม่ค้าบบ”

ชายหนุ่มลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน พลางเดินเข้าไปโอบกอดแม่แล้วจึงหอมแก้ม มองเผินๆ คล้ายเด็กสามขวบกำลังอ้อนแม่

“ผมกลับไปเอาของจริง ๆ ครับ งั้นผมขอไถ่โทษให้เป็นสำหรับเงินช็อปปิงแทนดีไหมครับ”

ลูกชายบอกพลางทำตาปริบ ๆ อ้อนแม่

ธามมองภาพสองแม่ลูกออดอ้อนกันแล้วสะท้อนใจ เขารู้ตัวเสมอว่าเป็นเพียงแค่เด็กที่พวกท่านรับมาอุปการะ ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ

ยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งไม่สนิทสนมเหมือนก่อน เกิดเป็นระยะห่างที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับครอบครัวไม่เหมือนเดิม

ทุกครั้งที่เห็นภาพการหยอกล้อระหว่างพ่อแม่ลูก เขารู้สึกว่าตนเองกลายเป็นคนนอก

เมื่อหันไปมองผู้เป็นพ่อก็เห็นว่านั่งยิ้มพลางทอดตามองสองคนนั้น

“ป๊าครับ แม่ครับ ธามขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีต้องเข้าไปดูงานที่บาร์อีก เห็นลูกน้องบอกบัญชีมีปัญหา เลยว่าจะเข้าไปดูสักหน่อยน่ะครับ”

ธามเอ่ยขึ้นมา จึงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน

“นี่ก็จะทิ้งแม่ไปอีกคนเหรอเนี่ย ลูกชายบ้านนี้มันเป็นยังไงกันฮึ”

ผู้เป็นแม่ตัดพ้อ

“เอาเลยลูก ดีแล้วที่เข้าไปดู เรื่องแบบนี้ไว้ใจคนอื่นทำ ก็ไม่สู้เราทำเองหรอก”

คนเป็นพ่อเห็นดีเห็นงาม 

“ครับ ไว้ผมจะแวะมาหาบ่อย ๆ นะครับ”

ชายหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ 

“ขับรถดี ๆ นะลูก”

คุณหญิงเนตรนภาตบหลังลูกชายเบา ๆ 

ธามเดินออกมาจากบ้านด้วยความรู้สึกน้อยใจเมื่อหันกลับไปเห็นพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกพูดคุยกันสนุกสนาน ‘ป๊ากับแม่ดูมีความสุขจังเลยนะครับเวลาอยู่กับเจ้าเธียร์’

ความรู้สึกเช่นนี้เกิดขึ้นและสั่งสมมาเป็นเวลานานนับตั้งแต่มีเธียร์เข้ามา  ความสนใจของคนในบ้านก็ไปอยู่ที่เจ้าเธียร์หมด นอกจากจะเป็นลูกคนเล็กของบ้านแล้ว เธียร์ยังเป็นลูกแท้ ๆ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของป๊ากับแม่จริง ๆ 

ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนไม่รักลูกตัวเองหรอกนะ

ใช่ !

พ่อแม่ทุกคนต่างรักลูกตัวเอง !