Se connecter“ฉันไม่อยู่ก็ฝากดูแลเธอด้วยนะ และที่สำคัญอย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าครั้งนี้ฉันไปกับใคร”
หากลินนลินได้ยินประโยคนี้ คงโกรธจนควันออกหูเป็นแน่ แต่ที่เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะจะนอกใจเธอไปหาคนอื่น แต่การไปทำงานครั้งนี้ผู้เป็นพ่อบังคับให้เขาพาลูกสาวของเพื่อนไปดูงานด้วย ทั้งสองคนรู้จักกันบ้างแล้ว
“ครับนาย”
สิงหาตอบรับคำสั่งของเธียร์ก่อนจะพาเขาไปรับ น้ำฟ้า ตามคำสั่งของบิดาและพาทั้งสองไปส่งยังสนามบินยามเช้าตรู่
“ตื่นเช้าง่วงแย่เลยสิ”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“นิดหน่อยค่ะ พี่เธียร์ดูเพลีย ๆ นะคะ เมื่อคืนนอนหลับไหมคะ”
น้ำฟ้า หรือ หยาดพิรุณ เกียรติสิริกุล หันไปจ้องมองใบหน้าคมชัดเข้ารูป ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ดูดีอยู่เสมอ เมื่อรวมกับสไตล์การแต่งตัวที่ภูมิฐาน เรียกได้ว่าตกสาวได้สบาย
“พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่ได้เจอคุณลุงนพนานแล้ว ท่านสบายดีใช่ไหม”
ชายหนุ่มตอบส่ง ๆ พลางเอ่ยถามสารทุกข์พ่อของหญิงสาวหรือเพื่อนของพ่อเขานั่นเอง
“สบายดีค่ะ คุณพ่ออยากเจอพี่เธียร์มากเลยค่ะ เห็นพูดถึงอยู่บ่อย ๆ”
หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มสดใส หวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจและไม่อึดอัดเวลาอยู่กับเธอ
“ไว้มีโอกาสจะชวนท่านมาทานข้าวด้วยกัน”
ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแววตาของเขาดูเป็นกังวลและคิดหนัก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ถามอะไรเขาต่อ
ลินลดาตื่นช่วงสาย หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปเปิดผ้าม่านสีทึบออก แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ คนตัวเล็กงัวเงียเมาขี้ตาเดินออกมาจากห้องนอนมองซ้ายขวาไม่เจอใคร
“ไปก็ไม่ลาสักคำ หึ”
ใบหน้าบึ้งตึงแสดงความน้อยใจ ริมฝีปากคว่ำลงโดยอัตโนมัติ
กริ๊ง ! กริ๊ง !
เสียงกดกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตู หญิงสาวแปลกใจและมีสีหน้างุนงง ใครกันที่มาหาแต่เช้าขนาดนี้ คนตัวเล็กเดินทอดน่องไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับ เพราะชุดนอนของเธอดูจะโป๊เกินไปสำหรับการต้อนรับแขก ปรากฏว่าคนที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูคือ สิงหา ลูกน้องของเธียร์นั่นเอง
“อาหารเช้าที่คุณเธียร์สั่งให้ผมนำมาให้ครับ ถ้ามีอะไรเรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะครับ”
“คุณเธียร์ไปตั้งแต่ตอนไหนเหรอ ?”
หญิงสาวเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ
“ผมไปส่งคุณเธียร์ที่สนามบินตอนตี 5 ครับ”
“อืม.. ขอบใจจ้ะ”
นลินถอยกลับเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตู
เธอกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นเปิดโทรศัพท์ดู ปรากฏว่าเธอโดนเพื่อนสาปเต็มช่องแชตเพราะเทเพื่อนไปเมื่อคืน
‘ถ้ามึงอกหักเมื่อไหร่กูจะซ้ำเติมมึงจนจมดินเลย คอยดู’
‘ให้เวลาอีกสามสิบนาทีไม่เห็นหน้ากูตัดเพื่อน’
‘จะให้กูไปขออนุญาตผัวให้มึงมั้ย ? ’ มิ้ง เพื่อนสาวของเธอพิมพ์ด่ารัวเต็มช่องแชต หญิงสาวนั่งยิ้มปนหัวเราะเมื่อได้อ่านข้อความที่เพื่อนส่งมา
ติ๊ง !
‘@caa_cha ได้ส่งข้อความถึงคุณ’
เสียงแชตของเพื่อนสาวคนหนึ่งเด้งขึ้นมา
‘ไปเที่ยวไหนจ๊ะนางแบบสาว ว่าจะทักหาตั้งแต่เมื่อเช้าแต่พึ่งลงเครื่อง’
ชาดาเพื่อนนางแบบส่งข้อความมาหา นลินอ่านแล้วก็สงสัยว่าเพื่อนส่งผิดแชตหรือเปล่า
‘เที่ยวไหนอะไร กูนอนอยู่คอนโดเนี่ย’ หญิงสาวตอบกลับเพื่อนไป
‘อ้าวเหรอ สงสัยกูจำผิดคน แต่ผู้ชายหน้าเหมือนพี่เธียร์มึงมากเลยนะ’
เพื่อนสนิทและคนใกล้ตัวของเธอต่างรู้เรื่องราวของนลินเพราะเธอไม่ค่อยจะปิดบังเรื่องผู้ชายกับเพื่อนเท่าไหร่ ป้องกันการแอบกินซ้ำกัน
‘เห็นที่ไหนเหรอ ? ’ แม้ในใจไม่อยากจะอ่านในสิ่งที่เธอคิดแต่ก็หลีกหนีความจริงไม่ได้
‘เมื่อเช้าที่สนามบิน’
ประโยคที่ส่งมาทำเอาหัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ เกิดคำถามขึ้นมากมายในใจ เขาบอกกับเธอว่าต้องบินไปทำงานที่ต่างจังหวัด แต่เหตุใดถึงมีผู้หญิงไปกับเขาเล่า
เธอต้องรู้คำตอบที่แท้จริงจากปากของเขา !
ลินลดาเตรียมจะกดโทรศัพท์โทรหาฝ่ายชาย แต่ทว่าถามเขาแบบนี้ก็คงไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนเท่ากับไปดูด้วยตาตัวเอง
คิดดังนั้นเธอก็ลุกไปเก็บกระเป๋าพร้อมเดินทางไปยังสนามบินโดยทันที
หยาดพิรุณสงสัยว่าผู้หญิงที่เธอเจอวันนี้คือใคร จึงเอ่ยถามกับเลขาสาวของชายหนุ่มขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรถกลับโรงแรม“โทษทีนะคะ ไม่ทราบว่าคุณจีพอจะรู้จักผู้หญิงที่อยู่กับพี่เธียร์เมื่อตอนกลางวันไหมคะ ?”“คุณน้ำฟ้าหมายถึงคุณนลินเหรอคะ ?”คนเป็นเลขาย้อนถาม เธอพอจะรู้ว่านลินกลับเธียร์มีความสัมพันธ์กัน แต่ก็ไม่ได้รู้ข้อมูลส่วนตัวของเจ้านายลึกซึ้งขนาดนั้น “เธอชื่อนลินเหรอคะ ?”เมื่อได้ยินชื่ออีกฝ่าย หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาฝ่ายนั้นขึ้นมาทันที “ใช่ค่ะ คุณนลิน...ที่เป็นนางแบบน่ะค่ะ จีเองก็ไม่ทราบเรื่องของเจ้านายมากนัก รู้แค่ว่าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้วค่ะ”หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าปกติ “อ้อ ขอบคุณค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบ ก็ทำให้หยาดพิรุณอยากรู้ว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ...ก่อนหน้านี้เห็นคุณลุงมานพบอกว่าพี่เธียร์โสดนี่นา งั้นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงจะไม่ใช่เเฟนของพี่เธียร์สินะ ฉันชักอยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้แล้วสิ... ณ โรงแรมธาราแกรนด์ ธีรติต้องลงไปประชุมงานของโรงแรม จึงต้องปล่อยให้ลินลดานอนรออยู่ที่ห้อง เขาบอกกับเธอไว้ว่าจะพาไปทานข้าวด้วยกันตอนเย็น“รออยู่นี่แหละ ตอน
“เมียก็อยู่นี่จะไล่ให้ฉันไปเอาคนอื่นทำไม...หืม”นาน ๆ ทีเขาจะใช้คำนี้กับเธอ ทำให้คนฟังใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน แม้ว่าสุดท้ายเธออาจจะคิดไปเองก็ได้ ว่าเขายกสถานะเมียให้เธอ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา แล้วลงนั่งข้าง ๆ พลางดึงร่างเธอไปกอดไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง จมูกคลอเคลียอยู่ที่กกหูและซอกคอของนลินกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนตัวหญิงสาวช่างหอมหวานจนดึงดูดให้คนที่ได้สูดดมอยากจะกลืนกินมันเข้าไป “ฉันชอบน้ำหอมกลิ่นนี้”...เพราะฉันรู้ว่าคุณชอบไงคะถึงได้ใช้กลิ่นนี้เวลาอยู่กับคุณ...“ปล่อยลินค่ะ”หญิงสาวทำเป็นเล่นตัวนิดหน่อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม เพราะก่อนหน้านี้เธอกำลังโกรธเขาอยู่ ฟอดดด !เธียร์ไม่สนใจคำพูดของเธอ เขาหอมแก้มนวลเพียงเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย“ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงคะ”คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นด้วยความรู้สึกที่สับสนภายในใจ ก่อนหน้านี้เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคน ทั้งยังมีท่าทีปกป้องผู้หญิงคนนั้นอย่างออกนอกหน้า แต่ตอนนี้เขากลับมาทำแบบนี้กับเธอ มันช่างย้อนแย้งจนทำให้เธอสับสน “นี่เธอโกรธฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันยังไม่ได้ไปเอากับใครสักหน่อย !”...พูดออกมาได้อย่างไรต้องรอให้ไปเอาก่อนหรือไงคะ ลินถึงจะมีสิทธิ์โกร
ความสงสัยใคร่รู้ในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเสียแล้ว เธอคาดว่าเธียร์น่าจะมาพักที่โรงแรมธาราแกรนด์ โรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวของเขานั่นเองนลินมาถึงโรงแรมด้วยความรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าเธอจะเจออะไร หญิงสาวเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสอบถามข้อมูลการเข้าพักของชายหนุ่ม“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?”พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ไม่ทราบว่าที่นี่มีแขกที่ชื่อว่า คุณธีรติ สิงหบดินทร์ หรือเปล่าคะ ?”นลินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“สักครู่นะคะ”พนักงานสาวเมื่อได้ยินชื่อก็ทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วหันไปพูดกับพนักงานอีกคนลินลดากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างที่รอคำตอบจากพนักงานต้อนรับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธียร์เดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้หญิงคนหนึ่งภาพที่เธอเห็นคือ...ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ชวนให้ผู้ที่พบเห็นเข้าใจผิดได้ง่ายโดยเฉพาะตัวเธอเอง หญิงสาวจ้องเขม็งไปที่พวกเขาสองคน ความไม่พอใจเผยออกมาทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน นลินปรี่เข้าไปหาทั้งคู่เมื่อเธียร์เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินตรงมา ชายหนุ่มตกใจหน้าซี
“ฉันไม่อยู่ก็ฝากดูแลเธอด้วยนะ และที่สำคัญอย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าครั้งนี้ฉันไปกับใคร”หากลินนลินได้ยินประโยคนี้ คงโกรธจนควันออกหูเป็นแน่ แต่ที่เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะจะนอกใจเธอไปหาคนอื่น แต่การไปทำงานครั้งนี้ผู้เป็นพ่อบังคับให้เขาพาลูกสาวของเพื่อนไปดูงานด้วย ทั้งสองคนรู้จักกันบ้างแล้ว“ครับนาย”สิงหาตอบรับคำสั่งของเธียร์ก่อนจะพาเขาไปรับ น้ำฟ้า ตามคำสั่งของบิดาและพาทั้งสองไปส่งยังสนามบินยามเช้าตรู่ “ตื่นเช้าง่วงแย่เลยสิ”ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นิดหน่อยค่ะ พี่เธียร์ดูเพลีย ๆ นะคะ เมื่อคืนนอนหลับไหมคะ”น้ำฟ้า หรือ หยาดพิรุณ เกียรติสิริกุล หันไปจ้องมองใบหน้าคมชัดเข้ารูป ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ดูดีอยู่เสมอ เมื่อรวมกับสไตล์การแต่งตัวที่ภูมิฐาน เรียกได้ว่าตกสาวได้สบาย“พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่ได้เจอคุณลุงนพนานแล้ว ท่านสบายดีใช่ไหม”ชายหนุ่มตอบส่ง ๆ พลางเอ่ยถามสารทุกข์พ่อของหญิงสาวหรือเพื่อนของพ่อเขานั่นเอง “สบายดีค่ะ คุณพ่ออยากเจอพี่เธียร์มากเลยค่ะ เห็นพูดถึงอยู่บ่อย ๆ”หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มสดใส หวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจและ
หญิงสาวร่างอรชรกำลังเลือกชุดสุดเซ็กซี่สำหรับไปปาร์ตีคืนนี้ สุดท้ายก็ได้เดรสเกาะอกสั้นสีดำรัดรูปเผยสัดส่วนโค้งเว้าน่ามอง อีกทั้งหน้าอกหน้าใจที่แหวกลึกจนเห็นร่องสวยนลินเดินไปที่ชั้นวางกระเป๋าแบรนด์เนมสุดรักสุดหวงของเธอเพื่อเลือกกระเป๋าที่เธอจะสะพายวันนี้ ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตู ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก แกร็ก !ทั้งคู่หันมาประจันหน้ากันพอดี สิ่งแรกที่สะดุดตาเธียร์คือหน้าอกหน้าใจที่เปิดโชว์จนเกือบจะเห็นจุก “จะแต่งตัวไปไหน จะไปหาผัวใหม่หรือไง”ปากแบบนี้น่าโดนตบจริง ๆ นลินคิดในใจ แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองมีความผิด จึงเถียงอะไรเขาไม่ออก เธอเคยตกลงกับเธียร์ไว้ว่าถ้าเลือกที่จะอยู่กับเขา ก็ต้องตัดเรื่องที่จะไปเที่ยวกลางคืนโดยไม่มีเขาออก แต่ตอนนี้กลับถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังจะแอบหนีเที่ยว “ลินไม่ได้ไปหาผัวใหม่ค่ะ เพราะลินไม่เคยมีผัว”นลินสะบัดบ๊อบเดินหนีเขาเข้าห้องหน้าตาเฉย “แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่นี่คืออะไร ! “ร่างสูงตะโกนถามตามหลังพร้อมกับปิดประตูนลินนั่งแต่งหน้าต่อที่โต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอก เพราะยังโกรธที่เขาไม่สนใจไยดีเธอเมื่อตอน
ธาม หรือ ตรีธารา สิงหบดินทร์ เป็นพี่ชายที่พ่อกับแม่ของเธียร์รับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูตั้งแต่เขายังไม่เกิด“เริ่มเลยแล้วกัน”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นเพื่อดึงความสนใจกลับคืนมา หลังเสร็จสิ้นการประชุม เธียร์กลับไปรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัว เพราะนาน ๆ ครั้งเขากับพี่ชายจะกลับบ้านมากันพร้อมหน้า“ร้านเป็นไงบ้างล่ะธาม บริหารคนเดียวหลายอย่างแบบนี้ไหวแน่นะ ถ้าไม่ไหวก็ให้น้องไปช่วยอีกแรง”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม“อะไรกันป๊า ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ”เธียร์งอแงไม่ต่างจากเด็กสองขวบ หัวคิ้วผูกเข้าหากัน“สบายมากครับ ร้านกำลังไปได้ดีเลย ส่วนงานที่โรงแรมก็ไม่ได้หนักอะไร ผมทำไหวอยู่ครับ”ธามตอบคำถามผู้เป็นพ่อครอบครัว ‘สิงหบดินทร์’ ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีโรงแรมในเครืออยู่หลายจังหวัด อีกทั้งยังเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อลูกชายทั้งสองคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ผู้เป็นพ่อจึงให้มาช่วยดูแลกิจการ“ถ้าไม่ไหวก็บอกป๊านะ เดี๋ยวป๊าจะสั่งให้เจ้านี่ไปช่วยดูแล”ผู้เป็นพ่อพยักเพยิดไปทางลูกชายคนเล็กที่ไม่ค่อยเอาไหน วัน ๆ หาแต่เรื่องให้ปวดหัว ถ้าไม่ใช่เรื่องเมาแล้วไปมีเรื่อง ก็เป็นเรื่องผู้หญิง วนอยู่อย่างนั้น“ไม่เอาด้วยหรอกครับ







