Se connecterหยาดพิรุณสงสัยว่าผู้หญิงที่เธอเจอวันนี้คือใคร จึงเอ่ยถามกับเลขาสาวของชายหนุ่มขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรถกลับโรงแรม
“โทษทีนะคะ ไม่ทราบว่าคุณจีพอจะรู้จักผู้หญิงที่อยู่กับพี่เธียร์เมื่อตอนกลางวันไหมคะ ?”
“คุณน้ำฟ้าหมายถึงคุณนลินเหรอคะ ?”
คนเป็นเลขาย้อนถาม เธอพอจะรู้ว่านลินกลับเธียร์มีความสัมพันธ์กัน แต่ก็ไม่ได้รู้ข้อมูลส่วนตัวของเจ้านายลึกซึ้งขนาดนั้น
“เธอชื่อนลินเหรอคะ ?”
เมื่อได้ยินชื่ออีกฝ่าย หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาฝ่ายนั้นขึ้นมาทันที
“ใช่ค่ะ คุณนลิน...ที่เป็นนางแบบน่ะค่ะ จีเองก็ไม่ทราบเรื่องของเจ้านายมากนัก รู้แค่ว่าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้วค่ะ”
หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าปกติ
“อ้อ ขอบคุณค่ะ”
เมื่อได้ยินคำตอบ ก็ทำให้หยาดพิรุณอยากรู้ว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร
...ก่อนหน้านี้เห็นคุณลุงมานพบอกว่าพี่เธียร์โสดนี่นา งั้นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงจะไม่ใช่เเฟนของพี่เธียร์สินะ ฉันชักอยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้แล้วสิ...
ณ โรงแรมธาราแกรนด์
ธีรติต้องลงไปประชุมงานของโรงแรม จึงต้องปล่อยให้ลินลดานอนรออยู่ที่ห้อง เขาบอกกับเธอไว้ว่าจะพาไปทานข้าวด้วยกันตอนเย็น
“รออยู่นี่แหละ ตอนเย็นจะกลับมาทานข้าวด้วย”
เสียงทุ้มเอ่ยกับเธอด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ
“ลินไม่ทานอาหารของโรงแรมหรอกนะคะ”
นลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ใบหน้าเรียวเล็กหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
“จะพาออกไปทานข้างนอก พอใจหรือยัง ?”
เขาจึงบอกในสิ่งที่หญิงสาวอยากได้ยิน
“ค่ะ รีบกลับมานะคะผัวขา”
คำตอบของอีกฝ่ายนำความพึงพอใจมาให้หญิงสาว เธอฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริ พลางโผเข้าไปกระโดดกอดและหอมแก้มเขาด้วยใบหน้าระรื่น
หมับ !
ชายหนุ่มยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยพลางส่ายหัวเบา ๆ กับนิสัยของนลินที่บางเวลาก็เหมือนเด็ก แต่เขากลับมองว่ามุมแบบนี้นั้นช่างน่ารัก
ลินลดานอนรอเธียร์อยู่ที่ห้องพักของโรงแรม แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองหยิบชุดบิคินีมาด้วย แม้จะรีบสักแค่ไหนแต่มาทะเลทั้งที เธอก็ไม่พลาดที่จะหยิบมันติดมือมาด้วย
หญิงสาวลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดเตรียมลงไปถ่ายรูปที่ชายหาด ซึ่งประจวบกับเป็นเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินพอดี แสงสวยเหมาะแก่การถ่ายรูป
ลินลดาเดินเล่นที่ชายหาดยามอาทิตย์อัสดงในชุดบิคินีสีสันสดใส ท้องฟ้าแต่งแต้มด้วยเฉดสีส้ม ชมพู และม่วง ขณะที่ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนลับขอบฟ้า ทะเลสีครามสงบ มีเพียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบา ๆ
หญิงสาวยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและวิดีโอสวย ๆ แล้วอัปโหลดขึ้นอินสตาแกรมของตนที่มีผู้ติดตามถึงแปดแสนคน หลังจากนั้นไม่นานก็มียอดกดถูกใจรูปของเธอทะลุหลักพัน และเธียร์ก็เป็นหนึ่งในคนที่เข้ามากดถูกใจรูปสุดเซ็กซี่ของเธอ
ติ๊ง !
เสียงการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากรุ่นพี่ที่รู้จัก
'มาเที่ยวภูเก็ตเหรอคะน้องสาว พอจะว่างมาเป็นนางแบบชุดบิคินีให้พี่มั้ยเอ่ย'
พี่แนนทำธุรกิจเสื้อผ้าสตรีซึ่งรวมถึงชุดบิคินีสวย ๆ แซ่บ ๆ เอ่ยปากชวนเธอไปถ่ายแบบให้ นลินจึงถือโอกาสนี้ไปถ่ายรูปสวย ๆ เพื่อลงอินสตราแกรมด้วยเลยแล้วกัน เธอจึงพิมพ์ข้อความตอบไปว่า
'สำหรับพี่สาวแล้วลินว่างเสมอ'
'งั้นพรุ่งนี้พี่จะไปรับมาถ่ายงานนะ อย่าลืมส่งที่อยู่ให้พี่ด้วยล่ะ'
เธอจึงส่งข้อความกลับไปนัดแนะเรื่องเวลา และส่งที่อยู่ของตนให้กับฝ่ายนั้นเรียบร้อย
หลังจากที่เดินเล่นจนพอใจ นลินก็กลับขึ้นห้องพักเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัวรอนัดของเธียร์ เธอกับเขาไม่ได้ออกไปรับประทานข้าวข้างนอกด้วยกันนานแล้ว ครั้งนี้นลินจึงตื่นเต้นและมีความสุขที่จะได้ไปดินเนอร์กับเขา
หญิงสาวร่างบางระหงยืนเลือกชุดอยู่นานมาก เพราะตัดสินใจไม่ได้ เธออยากให้ช่วงเวลานี้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดระหว่างกัน จึงตั้งใจจะทำให้ดินเนอร์วันนี้ออกมาดีที่สุด พูดง่าย ๆ คือเธอคาดหวังกับการทานข้าวด้วยกันวันนี้เป็นอย่างมาก
หลังจากที่ชายหนุ่มประชุมงานจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็เตรียมตัวจะกลับที่พักไปหานลิน แต่ระหว่างทางเขาก็พบกับหยาดพิรุณเข้าพอดี
“น้องฟ้า ..จะไปไหนเหรอครับ”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินทำหน้าเศร้ามาเพียงลำพัง
“ฟ้าขอคุยกับพี่เธียร์สักครู่ได้ไหมคะ”
หยาดพิรุณเอ่ยปากถามอย่างประหม่า ใบหน้าดูเหมือนกำลังคิดหนัก
“อ้อ...ได้สิ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนักของอีกฝ่าย
“งั้นเราลงไปคุยกันข้างล่างดีไหมคะ”
ร่างเล็กเอ่ยออกไป
“เอ่อ...ได้สิครับ”
ธีรติลังเลอยู่ชั่วขณะ พลางก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ..สองทุ่มกว่าแล้ว เขานัดกับนลินไว้ แต่สุดท้ายเขาก็ตอบตกลงเธอไป
ทั้งสองคนเดินหาที่นั่งคุยจนมาจบที่ริมสระว่ายน้ำซึ่งเงียบสงบไร้ผู้คน เหมาะแก่การนั่งคุยกันแบบสองต่อสอง
“เรื่องเมื่อตอนกลางวันน่ะค่ะ”
แววตาของอีกฝ่ายดูเศร้าหมอง และกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะเอ่ยคำออกมา
“อ๋อ..เรื่องวันนี้พี่ต้องขอโทษแทนนลินด้วยที่อาจจะทำให้ฟ้าตกใจ พี่อธิบายให้นลินเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยออกมาเพื่อให้หญิงสาวผ่อนคลาย
หยาดพิรุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมเปิดรูปภาพที่แคปหน้าจอเอาไว้ มันเป็นคลิปที่เป็นข่าวนั่นเอง เธียร์ไม่ได้ตกใจอะไรนักด้วยเขารู้อยู่ก่อนแล้ว
“พี่เธียร์เห็นข่าวนี้แล้วใช่ไหมคะ”
ดวงตาของหญิงสาวฉายแววกังวล
หยาดพิรุณสงสัยว่าผู้หญิงที่เธอเจอวันนี้คือใคร จึงเอ่ยถามกับเลขาสาวของชายหนุ่มขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรถกลับโรงแรม“โทษทีนะคะ ไม่ทราบว่าคุณจีพอจะรู้จักผู้หญิงที่อยู่กับพี่เธียร์เมื่อตอนกลางวันไหมคะ ?”“คุณน้ำฟ้าหมายถึงคุณนลินเหรอคะ ?”คนเป็นเลขาย้อนถาม เธอพอจะรู้ว่านลินกลับเธียร์มีความสัมพันธ์กัน แต่ก็ไม่ได้รู้ข้อมูลส่วนตัวของเจ้านายลึกซึ้งขนาดนั้น “เธอชื่อนลินเหรอคะ ?”เมื่อได้ยินชื่ออีกฝ่าย หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาฝ่ายนั้นขึ้นมาทันที “ใช่ค่ะ คุณนลิน...ที่เป็นนางแบบน่ะค่ะ จีเองก็ไม่ทราบเรื่องของเจ้านายมากนัก รู้แค่ว่าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้วค่ะ”หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าปกติ “อ้อ ขอบคุณค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบ ก็ทำให้หยาดพิรุณอยากรู้ว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ...ก่อนหน้านี้เห็นคุณลุงมานพบอกว่าพี่เธียร์โสดนี่นา งั้นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงจะไม่ใช่เเฟนของพี่เธียร์สินะ ฉันชักอยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้แล้วสิ... ณ โรงแรมธาราแกรนด์ ธีรติต้องลงไปประชุมงานของโรงแรม จึงต้องปล่อยให้ลินลดานอนรออยู่ที่ห้อง เขาบอกกับเธอไว้ว่าจะพาไปทานข้าวด้วยกันตอนเย็น“รออยู่นี่แหละ ตอน
“เมียก็อยู่นี่จะไล่ให้ฉันไปเอาคนอื่นทำไม...หืม”นาน ๆ ทีเขาจะใช้คำนี้กับเธอ ทำให้คนฟังใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน แม้ว่าสุดท้ายเธออาจจะคิดไปเองก็ได้ ว่าเขายกสถานะเมียให้เธอ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา แล้วลงนั่งข้าง ๆ พลางดึงร่างเธอไปกอดไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง จมูกคลอเคลียอยู่ที่กกหูและซอกคอของนลินกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนตัวหญิงสาวช่างหอมหวานจนดึงดูดให้คนที่ได้สูดดมอยากจะกลืนกินมันเข้าไป “ฉันชอบน้ำหอมกลิ่นนี้”...เพราะฉันรู้ว่าคุณชอบไงคะถึงได้ใช้กลิ่นนี้เวลาอยู่กับคุณ...“ปล่อยลินค่ะ”หญิงสาวทำเป็นเล่นตัวนิดหน่อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม เพราะก่อนหน้านี้เธอกำลังโกรธเขาอยู่ ฟอดดด !เธียร์ไม่สนใจคำพูดของเธอ เขาหอมแก้มนวลเพียงเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย“ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงคะ”คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นด้วยความรู้สึกที่สับสนภายในใจ ก่อนหน้านี้เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคน ทั้งยังมีท่าทีปกป้องผู้หญิงคนนั้นอย่างออกนอกหน้า แต่ตอนนี้เขากลับมาทำแบบนี้กับเธอ มันช่างย้อนแย้งจนทำให้เธอสับสน “นี่เธอโกรธฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันยังไม่ได้ไปเอากับใครสักหน่อย !”...พูดออกมาได้อย่างไรต้องรอให้ไปเอาก่อนหรือไงคะ ลินถึงจะมีสิทธิ์โกร
ความสงสัยใคร่รู้ในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเสียแล้ว เธอคาดว่าเธียร์น่าจะมาพักที่โรงแรมธาราแกรนด์ โรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวของเขานั่นเองนลินมาถึงโรงแรมด้วยความรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าเธอจะเจออะไร หญิงสาวเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสอบถามข้อมูลการเข้าพักของชายหนุ่ม“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?”พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ไม่ทราบว่าที่นี่มีแขกที่ชื่อว่า คุณธีรติ สิงหบดินทร์ หรือเปล่าคะ ?”นลินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“สักครู่นะคะ”พนักงานสาวเมื่อได้ยินชื่อก็ทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วหันไปพูดกับพนักงานอีกคนลินลดากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างที่รอคำตอบจากพนักงานต้อนรับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธียร์เดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้หญิงคนหนึ่งภาพที่เธอเห็นคือ...ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ชวนให้ผู้ที่พบเห็นเข้าใจผิดได้ง่ายโดยเฉพาะตัวเธอเอง หญิงสาวจ้องเขม็งไปที่พวกเขาสองคน ความไม่พอใจเผยออกมาทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน นลินปรี่เข้าไปหาทั้งคู่เมื่อเธียร์เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินตรงมา ชายหนุ่มตกใจหน้าซี
“ฉันไม่อยู่ก็ฝากดูแลเธอด้วยนะ และที่สำคัญอย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าครั้งนี้ฉันไปกับใคร”หากลินนลินได้ยินประโยคนี้ คงโกรธจนควันออกหูเป็นแน่ แต่ที่เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะจะนอกใจเธอไปหาคนอื่น แต่การไปทำงานครั้งนี้ผู้เป็นพ่อบังคับให้เขาพาลูกสาวของเพื่อนไปดูงานด้วย ทั้งสองคนรู้จักกันบ้างแล้ว“ครับนาย”สิงหาตอบรับคำสั่งของเธียร์ก่อนจะพาเขาไปรับ น้ำฟ้า ตามคำสั่งของบิดาและพาทั้งสองไปส่งยังสนามบินยามเช้าตรู่ “ตื่นเช้าง่วงแย่เลยสิ”ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นิดหน่อยค่ะ พี่เธียร์ดูเพลีย ๆ นะคะ เมื่อคืนนอนหลับไหมคะ”น้ำฟ้า หรือ หยาดพิรุณ เกียรติสิริกุล หันไปจ้องมองใบหน้าคมชัดเข้ารูป ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ดูดีอยู่เสมอ เมื่อรวมกับสไตล์การแต่งตัวที่ภูมิฐาน เรียกได้ว่าตกสาวได้สบาย“พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่ได้เจอคุณลุงนพนานแล้ว ท่านสบายดีใช่ไหม”ชายหนุ่มตอบส่ง ๆ พลางเอ่ยถามสารทุกข์พ่อของหญิงสาวหรือเพื่อนของพ่อเขานั่นเอง “สบายดีค่ะ คุณพ่ออยากเจอพี่เธียร์มากเลยค่ะ เห็นพูดถึงอยู่บ่อย ๆ”หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มสดใส หวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจและ
หญิงสาวร่างอรชรกำลังเลือกชุดสุดเซ็กซี่สำหรับไปปาร์ตีคืนนี้ สุดท้ายก็ได้เดรสเกาะอกสั้นสีดำรัดรูปเผยสัดส่วนโค้งเว้าน่ามอง อีกทั้งหน้าอกหน้าใจที่แหวกลึกจนเห็นร่องสวยนลินเดินไปที่ชั้นวางกระเป๋าแบรนด์เนมสุดรักสุดหวงของเธอเพื่อเลือกกระเป๋าที่เธอจะสะพายวันนี้ ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตู ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก แกร็ก !ทั้งคู่หันมาประจันหน้ากันพอดี สิ่งแรกที่สะดุดตาเธียร์คือหน้าอกหน้าใจที่เปิดโชว์จนเกือบจะเห็นจุก “จะแต่งตัวไปไหน จะไปหาผัวใหม่หรือไง”ปากแบบนี้น่าโดนตบจริง ๆ นลินคิดในใจ แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองมีความผิด จึงเถียงอะไรเขาไม่ออก เธอเคยตกลงกับเธียร์ไว้ว่าถ้าเลือกที่จะอยู่กับเขา ก็ต้องตัดเรื่องที่จะไปเที่ยวกลางคืนโดยไม่มีเขาออก แต่ตอนนี้กลับถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังจะแอบหนีเที่ยว “ลินไม่ได้ไปหาผัวใหม่ค่ะ เพราะลินไม่เคยมีผัว”นลินสะบัดบ๊อบเดินหนีเขาเข้าห้องหน้าตาเฉย “แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่นี่คืออะไร ! “ร่างสูงตะโกนถามตามหลังพร้อมกับปิดประตูนลินนั่งแต่งหน้าต่อที่โต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอก เพราะยังโกรธที่เขาไม่สนใจไยดีเธอเมื่อตอน
ธาม หรือ ตรีธารา สิงหบดินทร์ เป็นพี่ชายที่พ่อกับแม่ของเธียร์รับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูตั้งแต่เขายังไม่เกิด“เริ่มเลยแล้วกัน”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นเพื่อดึงความสนใจกลับคืนมา หลังเสร็จสิ้นการประชุม เธียร์กลับไปรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัว เพราะนาน ๆ ครั้งเขากับพี่ชายจะกลับบ้านมากันพร้อมหน้า“ร้านเป็นไงบ้างล่ะธาม บริหารคนเดียวหลายอย่างแบบนี้ไหวแน่นะ ถ้าไม่ไหวก็ให้น้องไปช่วยอีกแรง”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม“อะไรกันป๊า ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ”เธียร์งอแงไม่ต่างจากเด็กสองขวบ หัวคิ้วผูกเข้าหากัน“สบายมากครับ ร้านกำลังไปได้ดีเลย ส่วนงานที่โรงแรมก็ไม่ได้หนักอะไร ผมทำไหวอยู่ครับ”ธามตอบคำถามผู้เป็นพ่อครอบครัว ‘สิงหบดินทร์’ ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีโรงแรมในเครืออยู่หลายจังหวัด อีกทั้งยังเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อลูกชายทั้งสองคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ผู้เป็นพ่อจึงให้มาช่วยดูแลกิจการ“ถ้าไม่ไหวก็บอกป๊านะ เดี๋ยวป๊าจะสั่งให้เจ้านี่ไปช่วยดูแล”ผู้เป็นพ่อพยักเพยิดไปทางลูกชายคนเล็กที่ไม่ค่อยเอาไหน วัน ๆ หาแต่เรื่องให้ปวดหัว ถ้าไม่ใช่เรื่องเมาแล้วไปมีเรื่อง ก็เป็นเรื่องผู้หญิง วนอยู่อย่างนั้น“ไม่เอาด้วยหรอกครับ







