Masukความสงสัยใคร่รู้ในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเสียแล้ว เธอคาดว่าเธียร์น่าจะมาพักที่โรงแรมธาราแกรนด์ โรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวของเขานั่นเอง
นลินมาถึงโรงแรมด้วยความรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าเธอจะเจออะไร หญิงสาวเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสอบถามข้อมูลการเข้าพักของชายหนุ่ม
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?”
พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ไม่ทราบว่าที่นี่มีแขกที่ชื่อว่า คุณธีรติ สิงหบดินทร์ หรือเปล่าคะ ?”
นลินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“สักครู่นะคะ”
พนักงานสาวเมื่อได้ยินชื่อก็ทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วหันไปพูดกับพนักงานอีกคน
ลินลดากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างที่รอคำตอบจากพนักงานต้อนรับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธียร์เดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง
ภาพที่เธอเห็นคือ...ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ชวนให้ผู้ที่พบเห็นเข้าใจผิดได้ง่ายโดยเฉพาะตัวเธอเอง หญิงสาวจ้องเขม็งไปที่พวกเขาสองคน ความไม่พอใจเผยออกมาทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน นลินปรี่เข้าไปหาทั้งคู่
เมื่อเธียร์เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินตรงมา ชายหนุ่มตกใจหน้าซีดเผือดทันที ลินลดาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นอึมครึมราวกับว่ากำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่
หญิงสาวปรายตามองทั้งคู่สลับกันก่อนจะถามอย่างเอาเรื่องด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“นี่น่ะเหรองานที่คุณบอก ?”
“คุณมาทำอะไรที่นี่” เขาทักหญิงสาวด้วยความสงสัย
“ฉันต่างหากต้องถาม ว่าคุณมาทำอะไรที่นี่ กับนังนี่ !”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงใส่อารมณ์พร้อมกับจ้องไปที่ผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ข้างเขา
“มาคุยกันหน่อยลิน”
ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ พลางยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอหวังจะพาไปหาที่พูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่เธอกลับสะบัดมือของเขาออก
“ไม่ค่ะ”
ลินลดาตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนทำหน้าตาใสซื่ออยู่ข้าง ๆ เขา
“เธอไม่รู้เหรอว่าผู้ชายเขามีเจ้าของแล้ว หรือว่ารู้...แต่ก็ยังอยากได้ของคนอื่น...หน้าไม่อาย !”
ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของนลินเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและจริงจัง
หยาดพิรุณตกใจ เธอถอยไปหลบอยู่หลังเธียร์ เมื่อลินลดาเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธจนแสดงออกผ่านสีหน้าอย่างชัดเจน
“นลิน !”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยปรามด้วยเสียงอันดัง ผู้คนที่อยู่แถวนั้นจึงหันมามองอย่างสนใจ บ้างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือนางแบบสาวซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างลินลดา
นางแบบสาวมองเขาด้วยแววตาโกรธเคือง
“คุณปกป้องมันหรือคะ ?”
เธอน้อยใจเสียจนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ชายหนุ่มร่างสูงถอนหายใจพร้อมกับจ้องมองเธอด้วยสายตาแฝงความผิดหวัง
“มาคุยกันหน่อย”
ธีรติกดเสียงต่ำพยายามไม่ใส่อารมณ์ เพราะเข้าใจดีว่าตอนนี้เธอคงจะร้อนรุ่มดั่งมีไฟแผดเผาอยู่ภายใน
“ไม่ค่ะ ! ถ้าจะคุย...ก็คุยตรงนี้เลยสิคะ”
ลินลดาขึ้นเสียงใส่ จนทุกคนต่างพุ่งความสนใจมาที่พวกเขาสามคน
“พี่เธียร์คะ ฟ้าขอตัวไปรอที่รถนะคะ”
หยาดพิรุณเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาดูเหมือนจะร้องไห้
“พี่คงไปด้วยไม่ได้แล้ว เดี๋ยวพี่ให้เลขาของพี่ไปเป็นเพื่อนแล้วกัน”
พูดจบชายหนุ่มก็มองไปที่คุณจี ซึ่งเป็นเลขาและกำลังยืนรออยู่ที่รถหน้าประตูโรงแรม
“คะ ?”
หยาดพิรุณมีสีหน้างุนงง ตอนแรกทั้งคู่วางแผนว่าจะไปรับประทานอาหารด้วยกัน
เธอยังไม่ทันตอบ ชายหนุ่มก็ลากแขนหญิงสาวอีกคนเดินไปเสียแล้ว
น้ำฟ้ามองตาม เผลอกำหมัดและขบกรามแน่น เธอพยายามข่มอารมณ์โกรธของตนเองเอาไว้เมื่อรู้ว่าตนกำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนนั้น
ขณะที่อีกฝั่งนั้น นลินยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเธียร์เลือกจะอยู่กับเธอแทนที่จะไปกับอีกคน
“โอ๊ย ลินเจ็บนะคะ”
เธอโอดครวญพลางคิดในใจ...ดึงแรงขนาดนี้ถ้าเกิดล้มหน้าฟาดขึ้นมามีหวังได้ทำจมูกใหม่แน่ ๆ
ชายหนุ่มร่างสูงไม่พูดไม่จา แต่ดึงแขนพาเธอเดินตามเข้าลิฟต์ขึ้นไปที่ห้องเขาในทันที
ปัง !
เธียร์ปิดประตูเสียงดังก่อนจะลากแขนนลินแล้วเหวี่ยงร่างเธอลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ ราวกับว่าเธอเป็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง คิดจะโยนก็โยน คิดจะลากก็ลาก ไม่ถนอมกันเลยสักนิด !
“ทำไมถึงมาที่นี่”
เขาเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยโทสะ
“ก็มาหาคุณไงคะ มาดูว่าคุณกำลังคั่วกับนังชะนีตัวไหน โชคดี..มาถึงลินก็เห็นเลยไม่ต้องไปตามหาให้ยาก... เหอะ !”
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งกลอกตามองเขา พร้อมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ลินลดา !”
เขาเรียกชื่อจริงของเธอเพื่อเตือนสติ ให้หยุดประชดประชันเขาเสียที
“....”
ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นก็จริง หากสายตากลับหลุบต่ำและริมฝีปากคว่ำลงในทันที
“จะคุยดี ๆ หรือจะเอากันไปคุยไป”
ร่างสูงทำสีหน้าจริงจังเมื่อเห็นว่าเธอกำลังใช้อารมณ์คุยกับเขา คำพูดไม่อายปากของเธียร์กลับชวนให้คนฟังอย่างลินลดาขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
“เหอะ ! เชิญคุณไปเอากับนังหน้าจืดของคุณนู่นค่ะ”
หญิงสาวตอบกลับด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“เมียก็อยู่นี่จะไล่ให้ฉันไปเอาคนอื่นทำไม...หืม”
หยาดพิรุณสงสัยว่าผู้หญิงที่เธอเจอวันนี้คือใคร จึงเอ่ยถามกับเลขาสาวของชายหนุ่มขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรถกลับโรงแรม“โทษทีนะคะ ไม่ทราบว่าคุณจีพอจะรู้จักผู้หญิงที่อยู่กับพี่เธียร์เมื่อตอนกลางวันไหมคะ ?”“คุณน้ำฟ้าหมายถึงคุณนลินเหรอคะ ?”คนเป็นเลขาย้อนถาม เธอพอจะรู้ว่านลินกลับเธียร์มีความสัมพันธ์กัน แต่ก็ไม่ได้รู้ข้อมูลส่วนตัวของเจ้านายลึกซึ้งขนาดนั้น “เธอชื่อนลินเหรอคะ ?”เมื่อได้ยินชื่ออีกฝ่าย หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาฝ่ายนั้นขึ้นมาทันที “ใช่ค่ะ คุณนลิน...ที่เป็นนางแบบน่ะค่ะ จีเองก็ไม่ทราบเรื่องของเจ้านายมากนัก รู้แค่ว่าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้วค่ะ”หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าปกติ “อ้อ ขอบคุณค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบ ก็ทำให้หยาดพิรุณอยากรู้ว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ...ก่อนหน้านี้เห็นคุณลุงมานพบอกว่าพี่เธียร์โสดนี่นา งั้นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงจะไม่ใช่เเฟนของพี่เธียร์สินะ ฉันชักอยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้แล้วสิ... ณ โรงแรมธาราแกรนด์ ธีรติต้องลงไปประชุมงานของโรงแรม จึงต้องปล่อยให้ลินลดานอนรออยู่ที่ห้อง เขาบอกกับเธอไว้ว่าจะพาไปทานข้าวด้วยกันตอนเย็น“รออยู่นี่แหละ ตอน
“เมียก็อยู่นี่จะไล่ให้ฉันไปเอาคนอื่นทำไม...หืม”นาน ๆ ทีเขาจะใช้คำนี้กับเธอ ทำให้คนฟังใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน แม้ว่าสุดท้ายเธออาจจะคิดไปเองก็ได้ ว่าเขายกสถานะเมียให้เธอ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา แล้วลงนั่งข้าง ๆ พลางดึงร่างเธอไปกอดไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง จมูกคลอเคลียอยู่ที่กกหูและซอกคอของนลินกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ บนตัวหญิงสาวช่างหอมหวานจนดึงดูดให้คนที่ได้สูดดมอยากจะกลืนกินมันเข้าไป “ฉันชอบน้ำหอมกลิ่นนี้”...เพราะฉันรู้ว่าคุณชอบไงคะถึงได้ใช้กลิ่นนี้เวลาอยู่กับคุณ...“ปล่อยลินค่ะ”หญิงสาวทำเป็นเล่นตัวนิดหน่อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม เพราะก่อนหน้านี้เธอกำลังโกรธเขาอยู่ ฟอดดด !เธียร์ไม่สนใจคำพูดของเธอ เขาหอมแก้มนวลเพียงเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย“ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงคะ”คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นด้วยความรู้สึกที่สับสนภายในใจ ก่อนหน้านี้เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคน ทั้งยังมีท่าทีปกป้องผู้หญิงคนนั้นอย่างออกนอกหน้า แต่ตอนนี้เขากลับมาทำแบบนี้กับเธอ มันช่างย้อนแย้งจนทำให้เธอสับสน “นี่เธอโกรธฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันยังไม่ได้ไปเอากับใครสักหน่อย !”...พูดออกมาได้อย่างไรต้องรอให้ไปเอาก่อนหรือไงคะ ลินถึงจะมีสิทธิ์โกร
ความสงสัยใคร่รู้ในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเสียแล้ว เธอคาดว่าเธียร์น่าจะมาพักที่โรงแรมธาราแกรนด์ โรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวของเขานั่นเองนลินมาถึงโรงแรมด้วยความรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าเธอจะเจออะไร หญิงสาวเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสอบถามข้อมูลการเข้าพักของชายหนุ่ม“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?”พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ไม่ทราบว่าที่นี่มีแขกที่ชื่อว่า คุณธีรติ สิงหบดินทร์ หรือเปล่าคะ ?”นลินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“สักครู่นะคะ”พนักงานสาวเมื่อได้ยินชื่อก็ทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วหันไปพูดกับพนักงานอีกคนลินลดากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างที่รอคำตอบจากพนักงานต้อนรับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธียร์เดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้หญิงคนหนึ่งภาพที่เธอเห็นคือ...ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ชวนให้ผู้ที่พบเห็นเข้าใจผิดได้ง่ายโดยเฉพาะตัวเธอเอง หญิงสาวจ้องเขม็งไปที่พวกเขาสองคน ความไม่พอใจเผยออกมาทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน นลินปรี่เข้าไปหาทั้งคู่เมื่อเธียร์เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินตรงมา ชายหนุ่มตกใจหน้าซี
“ฉันไม่อยู่ก็ฝากดูแลเธอด้วยนะ และที่สำคัญอย่าให้เธอรู้เด็ดขาดว่าครั้งนี้ฉันไปกับใคร”หากลินนลินได้ยินประโยคนี้ คงโกรธจนควันออกหูเป็นแน่ แต่ที่เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะจะนอกใจเธอไปหาคนอื่น แต่การไปทำงานครั้งนี้ผู้เป็นพ่อบังคับให้เขาพาลูกสาวของเพื่อนไปดูงานด้วย ทั้งสองคนรู้จักกันบ้างแล้ว“ครับนาย”สิงหาตอบรับคำสั่งของเธียร์ก่อนจะพาเขาไปรับ น้ำฟ้า ตามคำสั่งของบิดาและพาทั้งสองไปส่งยังสนามบินยามเช้าตรู่ “ตื่นเช้าง่วงแย่เลยสิ”ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นิดหน่อยค่ะ พี่เธียร์ดูเพลีย ๆ นะคะ เมื่อคืนนอนหลับไหมคะ”น้ำฟ้า หรือ หยาดพิรุณ เกียรติสิริกุล หันไปจ้องมองใบหน้าคมชัดเข้ารูป ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ดูดีอยู่เสมอ เมื่อรวมกับสไตล์การแต่งตัวที่ภูมิฐาน เรียกได้ว่าตกสาวได้สบาย“พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่ได้เจอคุณลุงนพนานแล้ว ท่านสบายดีใช่ไหม”ชายหนุ่มตอบส่ง ๆ พลางเอ่ยถามสารทุกข์พ่อของหญิงสาวหรือเพื่อนของพ่อเขานั่นเอง “สบายดีค่ะ คุณพ่ออยากเจอพี่เธียร์มากเลยค่ะ เห็นพูดถึงอยู่บ่อย ๆ”หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มสดใส หวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจและ
หญิงสาวร่างอรชรกำลังเลือกชุดสุดเซ็กซี่สำหรับไปปาร์ตีคืนนี้ สุดท้ายก็ได้เดรสเกาะอกสั้นสีดำรัดรูปเผยสัดส่วนโค้งเว้าน่ามอง อีกทั้งหน้าอกหน้าใจที่แหวกลึกจนเห็นร่องสวยนลินเดินไปที่ชั้นวางกระเป๋าแบรนด์เนมสุดรักสุดหวงของเธอเพื่อเลือกกระเป๋าที่เธอจะสะพายวันนี้ ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตู ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก แกร็ก !ทั้งคู่หันมาประจันหน้ากันพอดี สิ่งแรกที่สะดุดตาเธียร์คือหน้าอกหน้าใจที่เปิดโชว์จนเกือบจะเห็นจุก “จะแต่งตัวไปไหน จะไปหาผัวใหม่หรือไง”ปากแบบนี้น่าโดนตบจริง ๆ นลินคิดในใจ แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองมีความผิด จึงเถียงอะไรเขาไม่ออก เธอเคยตกลงกับเธียร์ไว้ว่าถ้าเลือกที่จะอยู่กับเขา ก็ต้องตัดเรื่องที่จะไปเที่ยวกลางคืนโดยไม่มีเขาออก แต่ตอนนี้กลับถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังจะแอบหนีเที่ยว “ลินไม่ได้ไปหาผัวใหม่ค่ะ เพราะลินไม่เคยมีผัว”นลินสะบัดบ๊อบเดินหนีเขาเข้าห้องหน้าตาเฉย “แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่นี่คืออะไร ! “ร่างสูงตะโกนถามตามหลังพร้อมกับปิดประตูนลินนั่งแต่งหน้าต่อที่โต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอก เพราะยังโกรธที่เขาไม่สนใจไยดีเธอเมื่อตอน
ธาม หรือ ตรีธารา สิงหบดินทร์ เป็นพี่ชายที่พ่อกับแม่ของเธียร์รับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูตั้งแต่เขายังไม่เกิด“เริ่มเลยแล้วกัน”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นเพื่อดึงความสนใจกลับคืนมา หลังเสร็จสิ้นการประชุม เธียร์กลับไปรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัว เพราะนาน ๆ ครั้งเขากับพี่ชายจะกลับบ้านมากันพร้อมหน้า“ร้านเป็นไงบ้างล่ะธาม บริหารคนเดียวหลายอย่างแบบนี้ไหวแน่นะ ถ้าไม่ไหวก็ให้น้องไปช่วยอีกแรง”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม“อะไรกันป๊า ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ”เธียร์งอแงไม่ต่างจากเด็กสองขวบ หัวคิ้วผูกเข้าหากัน“สบายมากครับ ร้านกำลังไปได้ดีเลย ส่วนงานที่โรงแรมก็ไม่ได้หนักอะไร ผมทำไหวอยู่ครับ”ธามตอบคำถามผู้เป็นพ่อครอบครัว ‘สิงหบดินทร์’ ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีโรงแรมในเครืออยู่หลายจังหวัด อีกทั้งยังเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อลูกชายทั้งสองคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ผู้เป็นพ่อจึงให้มาช่วยดูแลกิจการ“ถ้าไม่ไหวก็บอกป๊านะ เดี๋ยวป๊าจะสั่งให้เจ้านี่ไปช่วยดูแล”ผู้เป็นพ่อพยักเพยิดไปทางลูกชายคนเล็กที่ไม่ค่อยเอาไหน วัน ๆ หาแต่เรื่องให้ปวดหัว ถ้าไม่ใช่เรื่องเมาแล้วไปมีเรื่อง ก็เป็นเรื่องผู้หญิง วนอยู่อย่างนั้น“ไม่เอาด้วยหรอกครับ







