로그인ความสงสัยใคร่รู้ในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเสียแล้ว เธอคาดว่าเธียร์น่าจะมาพักที่โรงแรมธาราแกรนด์ โรงแรมชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวของเขานั่นเอง
นลินมาถึงโรงแรมด้วยความรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าเธอจะเจออะไร หญิงสาวเดินตรงไปที่แผนกต้อนรับเพื่อสอบถามข้อมูลการเข้าพักของชายหนุ่ม
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?”
พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ไม่ทราบว่าที่นี่มีแขกที่ชื่อว่า คุณธีรติ สิงหบดินทร์ หรือเปล่าคะ ?”
นลินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“สักครู่นะคะ”
พนักงานสาวเมื่อได้ยินชื่อก็ทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วหันไปพูดกับพนักงานอีกคน
ลินลดากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างที่รอคำตอบจากพนักงานต้อนรับ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธียร์เดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง
ภาพที่เธอเห็นคือ...ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ชวนให้ผู้ที่พบเห็นเข้าใจผิดได้ง่ายโดยเฉพาะตัวเธอเอง หญิงสาวจ้องเขม็งไปที่พวกเขาสองคน ความไม่พอใจเผยออกมาทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน นลินปรี่เข้าไปหาทั้งคู่
เมื่อเธียร์เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินตรงมา ชายหนุ่มตกใจหน้าซีดเผือดทันที ลินลดาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นอึมครึมราวกับว่ากำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่
หญิงสาวปรายตามองทั้งคู่สลับกันก่อนจะถามอย่างเอาเรื่องด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“นี่น่ะเหรองานที่คุณบอก ?”
“คุณมาทำอะไรที่นี่” เขาทักหญิงสาวด้วยความสงสัย
“ฉันต่างหากต้องถาม ว่าคุณมาทำอะไรที่นี่ กับนังนี่ !”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงใส่อารมณ์พร้อมกับจ้องไปที่ผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ข้างเขา
“มาคุยกันหน่อยลิน”
ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ พลางยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอหวังจะพาไปหาที่พูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่เธอกลับสะบัดมือของเขาออก
“ไม่ค่ะ”
ลินลดาตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนทำหน้าตาใสซื่ออยู่ข้าง ๆ เขา
“เธอไม่รู้เหรอว่าผู้ชายเขามีเจ้าของแล้ว หรือว่ารู้...แต่ก็ยังอยากได้ของคนอื่น...หน้าไม่อาย !”
ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของนลินเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและจริงจัง
หยาดพิรุณตกใจ เธอถอยไปหลบอยู่หลังเธียร์ เมื่อลินลดาเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธจนแสดงออกผ่านสีหน้าอย่างชัดเจน
“นลิน !”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยปรามด้วยเสียงอันดัง ผู้คนที่อยู่แถวนั้นจึงหันมามองอย่างสนใจ บ้างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือนางแบบสาวซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างลินลดา
นางแบบสาวมองเขาด้วยแววตาโกรธเคือง
“คุณปกป้องมันหรือคะ ?”
เธอน้อยใจเสียจนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ชายหนุ่มร่างสูงถอนหายใจพร้อมกับจ้องมองเธอด้วยสายตาแฝงความผิดหวัง
“มาคุยกันหน่อย”
ธีรติกดเสียงต่ำพยายามไม่ใส่อารมณ์ เพราะเข้าใจดีว่าตอนนี้เธอคงจะร้อนรุ่มดั่งมีไฟแผดเผาอยู่ภายใน
“ไม่ค่ะ ! ถ้าจะคุย...ก็คุยตรงนี้เลยสิคะ”
ลินลดาขึ้นเสียงใส่ จนทุกคนต่างพุ่งความสนใจมาที่พวกเขาสามคน
“พี่เธียร์คะ ฟ้าขอตัวไปรอที่รถนะคะ”
หยาดพิรุณเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาดูเหมือนจะร้องไห้
“พี่คงไปด้วยไม่ได้แล้ว เดี๋ยวพี่ให้เลขาของพี่ไปเป็นเพื่อนแล้วกัน”
พูดจบชายหนุ่มก็มองไปที่คุณจี ซึ่งเป็นเลขาและกำลังยืนรออยู่ที่รถหน้าประตูโรงแรม
“คะ ?”
หยาดพิรุณมีสีหน้างุนงง ตอนแรกทั้งคู่วางแผนว่าจะไปรับประทานอาหารด้วยกัน
เธอยังไม่ทันตอบ ชายหนุ่มก็ลากแขนหญิงสาวอีกคนเดินไปเสียแล้ว
น้ำฟ้ามองตาม เผลอกำหมัดและขบกรามแน่น เธอพยายามข่มอารมณ์โกรธของตนเองเอาไว้เมื่อรู้ว่าตนกำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนนั้น
ขณะที่อีกฝั่งนั้น นลินยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเธียร์เลือกจะอยู่กับเธอแทนที่จะไปกับอีกคน
“โอ๊ย ลินเจ็บนะคะ”
เธอโอดครวญพลางคิดในใจ...ดึงแรงขนาดนี้ถ้าเกิดล้มหน้าฟาดขึ้นมามีหวังได้ทำจมูกใหม่แน่ ๆ
ชายหนุ่มร่างสูงไม่พูดไม่จา แต่ดึงแขนพาเธอเดินตามเข้าลิฟต์ขึ้นไปที่ห้องเขาในทันที
ปัง !
เธียร์ปิดประตูเสียงดังก่อนจะลากแขนนลินแล้วเหวี่ยงร่างเธอลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ ราวกับว่าเธอเป็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง คิดจะโยนก็โยน คิดจะลากก็ลาก ไม่ถนอมกันเลยสักนิด !
“ทำไมถึงมาที่นี่”
เขาเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยโทสะ
“ก็มาหาคุณไงคะ มาดูว่าคุณกำลังคั่วกับนังชะนีตัวไหน โชคดี..มาถึงลินก็เห็นเลยไม่ต้องไปตามหาให้ยาก... เหอะ !”
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งกลอกตามองเขา พร้อมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ลินลดา !”
เขาเรียกชื่อจริงของเธอเพื่อเตือนสติ ให้หยุดประชดประชันเขาเสียที
“....”
ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นก็จริง หากสายตากลับหลุบต่ำและริมฝีปากคว่ำลงในทันที
“จะคุยดี ๆ หรือจะเอากันไปคุยไป”
ร่างสูงทำสีหน้าจริงจังเมื่อเห็นว่าเธอกำลังใช้อารมณ์คุยกับเขา คำพูดไม่อายปากของเธียร์กลับชวนให้คนฟังอย่างลินลดาขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
“เหอะ ! เชิญคุณไปเอากับนังหน้าจืดของคุณนู่นค่ะ”
หญิงสาวตอบกลับด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“เมียก็อยู่นี่จะไล่ให้ฉันไปเอาคนอื่นทำไม...หืม”
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
บนคอนโดหรูชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะเหมือนคู่รักทั่วไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจกันดีแล้ว“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่ธาม เข้าใจไหม” ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งกับเธอ ในขณะที่ทั้งคู่นอนเล่นหยอกล้อกันอยู่บนเตียง “ลินรู้ค่ะ เราแค่สนิทกันเหมือนพี่น้องก็เท่านั้น”หญิงสาวตอบกลับเข
ลินลดาจำใจต้องกลับไปกับเธียร์เพื่อที่ชายหนุ่มจะได้ไม่ไปสร้างปัญหาให้กับคนอื่น เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงคอนโด นลินเองก็ดูเหมือนจะยังไม่ดีขึ้นเพราะเธอไม่มองแม้กระทั่งหน้าของชายหนุ่ม“ลินจะทยอยเก็บของของลินออกไปนะคะ ส่วนของที่คุณให้ลิน ลินจะคืนให้คุณหมดทุกอย่างค่ะ”นลินพูดออกไปเหมือนกับว่าเธอตัดใจจากเขาได
“ค่อย ๆ คุยกันสิทำไมต้องใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงด้วย”น้ำเสียงนิ่งเรียบของพี่ชายเอ่ยกับเธียร์ออกไป แววตาของเขาก็จ้องหน้าน้องชายอย่างไม่ลดละ “เรื่องของผัวเมียพี่ไม่ต้องยุ่ง !”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งใส่พี่ชาย“ปล่อยลินนะ !”หญิงสาวพยายามจะสะบัดมือให้หลุดจากเขา “นลิน กลับไปคุยกันดี ๆ ได้ไหม”น้ำเสีย
เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มก็เข้าไปพบผู้เป็นพ่อที่บ้านของเขาทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน แกปล่อยให้ผู้หญิงของแกทำร้ายร่างกายหนูน้ำฟ้าได้ยังไง”ธนาเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงแข็ง “....” ร่างสูงนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรผู้เป็นพ่อออกไป “เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้วแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ซะ”ใบหน้าเคร่งขรึม







