บทที่ 15 คืนที่เธอเลือกแล้ว

ขวัญข้าวกลืนน้ำลายเบาๆ ปลายนิ้วเธอกำชายเสื้อเขาไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสบกันในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะหลบเลี่ยงความรู้สึกได้

บลูรับรู้ทุกอย่างจากท่าทีเล็กน้อยนั้น เขาไม่เร่ง ไม่รุก เพียงก้มลงแตะหน้าผากเธออีกครั้ง ราวกับย้ำให้แน่ใจว่าทุกอย่างเกิดจากความสมัครใจ

“ถ้ารู้สึกไม่สบายใจ เธอบอกฉันได้เลยนะ” เสียงเขานุ่มลงกว่าที่เคย “เพราะฉันอยากให้คืนนี้เป็นคืนที่เธอเลือกเองเหมือนกัน”

ขวัญข้าวไม่ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงขยับเข้าไปในอ้อมแขนเขา ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่แทนคำยืนยัน

บลูถอนหายใจแผ่ว คล้ายปลดปล่อยสิ่งที่กักเก็บไว้เนิ่นนาน มือของเขาโอบเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอ… ไปบนเตียงนุ่ม

ปลายนิ้วของบลูคลายจากชายเสื้อเธอช้า ๆ ราวกับให้โอกาสเธอเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ แต่ขวัญข้าวกลับเป็นฝ่ายจับมือเขาไว้แทน

สายตาที่เคยสั่นไหวก่อนหน้านั้นกลับนิ่งขึ้น คล้ายตัดสินใจบางอย่างในใจได้แล้ว

“ฉันไม่ได้กลัวนะคะ…” เสียงเธอเบาจนแทบเป็นลมหายใจ “แค่… ไม่เคยใกล้ใครแบบนี้มาก่อน”

รอยยิ้มของบลูอ่อนลงทันที ไม่ใช่รอยยิ้มมั่นใจแบบที่เขามักมีเวลาอยู่ในห้องประชุม แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังทะนุถนอมความรู้สึกของคนตรงหน้า

“งั้นเราก็ค่อย ๆ ไปด้วยกัน” เขาตอบก่อนเขาพาเธอนั่งลงบนขอบเตียง ไม่รีบร้อนไม่เร่งเร้าเธอ เพียงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นไม่ได้ร้อนแรง แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ค่อย ๆ ประสานจังหวะเดียวกัน

บลูเลื่อนมือไปกุมมือเธอไว้ วางลงตรงกลางระหว่างหัวใจของเขา

“ได้ยินไหม” เขากระซิบ “มันก็เต้นแรงเหมือนกัน”

ขวัญข้าวเผลอยิ้มออกมา ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลงเมื่อรับรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายสั่นไหวอยู่คนเดียว

บลูโน้มตัวเข้าใกล้ ช้า… ช้าเสียจนเธอมีเวลารับรู้ทุกระยะที่ลดลง ลมหายใจอุ่นเฉียดแก้ม ก่อนริมฝีปากจะสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่จูบที่เรียกร้อง ไม่ใช่จูบที่เร่งเร้าแต่เป็นจูบที่ถามคำถามเงียบ ๆ ว่า “แบบนี้ได้ไหม”

และขวัญข้าวเป็นฝ่ายตอบกลับด้วยการจูบคืน มือของเธอเลื่อนไปวางบนไหล่เขาแน่นขึ้นเล็กน้อย บลูรับรู้คำตอบนั้น เขาจึงค่อย ๆ ละจากริมฝีปากของเธอมาแตะที่ข้างแก้ม ไล่ลงมาที่ขมับ ราวกับกำลังบันทึกทุกความรู้สึกไว้ในความทรงจำ

“ฉันอยากให้เธอจำคืนนี้ในแบบที่มันควรจะเป็น” เขาพูดเบา ๆ “ไม่ใช่เพราะอารมณ์… แต่เพราะเราทั้งสองคนเลือกมัน”

ขวัญข้าวพยักหน้า หัวใจเธออุ่นขึ้นกว่าความประหม่าใด ๆ

เธอเป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความลังเล แต่เพราะความต้องการจะอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

บลูเอนตัวลงบนเตียง ดึงเธอลงมานอนข้างกัน แขนหนึ่งโอบรอบเอวเธออย่างระวัง อีกมือสอดประสานกับมือของเธอไว้เหนือผ้าปูสีอ่อน

ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงลมหายใจ

ขวัญข้าวซบหน้าลงที่อกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง ต่างจากความวุ่นวายในหัวของเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

บลูลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน มากกว่าปลุกเร้า

“ไม่ต้องรีบโตในคืนเดียวก็ได้” เขาพูดกับเส้นผมของเธอ “แค่รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ด้วยกันก็พอ”

ประโยคนั้นทำให้ดวงตาของขวัญข้าวอุ่นวาบ

เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเขาในระยะใกล้ที่ไม่มีตำแหน่งงาน ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีสถานะใด ๆ คั่นกลาง มีเพียงผู้ชายกับผู้หญิงที่กำลังเรียนรู้ความรู้สึกของกันและกัน

และในความเงียบนั้นเอง เธอเป็นฝ่ายเลื่อนมือไปแตะแก้มเขา ก่อนจะกระซิบตอบกลับ

“ฉันเลือกแล้วในคืนนี้”

แสงไฟหัวเตียงสาดเงาอ่อน ๆ ลงบนใบหน้าทั้งคู่ ขณะที่พวกเขาค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กันอีกครั้ง นอกหน้าต่าง เมืองยังคงสว่างไสว แต่บนเตียงนุ่มนั้น เวลาราวกับเดินช้าลง ช้าพอให้ทุกสัมผัสมีความหมาย ช้าพอให้ทุกลมหายใจถูกจดจำ และช้าพอให้หัวใจสองดวงแนบชิดกัน โดยไม่มีใครต้องเร่งมันอีกต่อไป

บลูโน้มหน้าผากแตะหน้าผากเธออีกครั้งเพื่อย้ำความมั่นใจให้กันโดยไม่ต้องใช้คำพูด มือของเขายังคงลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ เป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจ

ขวัญข้าวหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นนั้นซึมลึกเข้าไปในความรู้สึกที่เคยสับสน ไม่มีความรีบร้อนใดๆ และไม่มีแรงดึงรั้งที่เกินจำเป็นมีเพียงความใกล้ชิดที่ค่อย ๆ เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของทั้งคู่สบกันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความลังเลซ่อนอยู่ในนั้นแล้ว บลูใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะจูบเธออีกครั้ง ช้ากว่าเดิมและลึกกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยการถามไถ่

มือของขวัญข้าวเลื่อนไปกอดเขาแน่นขึ้นไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะอยากอยู่ใกล้

บลูรับรู้ได้ถึงการตอบรับนั้น เขาขยับตัวเล็กน้อยให้เธอสบายขึ้น มือยังคงประคองเธออย่างระวัง คล้ายกลัวจะทำให้ช่วงเวลานี้แตกสลายเสียงลมหายใจเริ่มหนักขึ้นนิดหน่อยที่ยังคงอ่อนโยน เขาหยุดชั่วครู่ มองเธออีกครั้งเพื่อถามคำถามเดิมด้วยสายตา

ขวัญข้าวพยักหน้าเบา ๆ แล้วซบหน้าลงที่ไหล่เขา

บลูจูบขมับเธอ ไล่ลงมาที่แก้ม ก่อนจะโอบเธอแน่นขึ้น ความใกล้ชิดนั้นไม่ได้ร้อนแรงจนเกินควบคุม หากแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจจะทะนุถนอม ช่วงเวลาบางอย่างถูกส่งผ่านโดยไม่ต้องบรรยาย ผ้าห่มสีอ่อนถูกร่นขึ้นเล็กน้อย แสงไฟหัวเตียงถูกปิดลง เหลือเพียงแสงสลัวจากภายนอกลอดผ่านม่านบางในความมืดที่ไม่สนิทนั้น หัวใจสองดวงค่อย ๆ เรียนรู้จังหวะของกันและกัน

และในที่สุด…

ความเงียบก็กลายเป็นพยานของความใกล้ชิดที่พวกเขาเลือกด้วยตัวเอง เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน

เมื่อทุกอย่างสงบลง ขวัญข้าวยังคงนอนอยู่ในอ้อมแขนของบลู นิ้วของเธอวาดลวดลายไร้ความหมายบนอกเขาอย่างเหม่อลอย

“เสียใจไหม” บลูถามเสียงแผ่ว

เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเงยขึ้นมองเขา

“ไม่ค่ะ” เธอตอบตรงไปตรงมา “ฉันรู้สึก…ปลอดภัย”

คำตอบนั้นทำให้บลูยิ้มบาง ๆ เขาจูบหน้าผากเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพื่อถาม แต่เพื่อสัญญา

เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับบอกว่าเขาจะยังอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่คืนนี้ทขวัญข้าวหลับตาลง ฟังเสียงหัวใจเขาอีกครั้งและครั้งนี้มันไม่ได้เต้นแรงเพราะความตื่นเต้นแต่มันเต้นอย่างมั่นคง เหมือนคำตอบที่เธอเลือกเองแล้วจริง

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านบางเข้ามาแตะปลายเตียงอย่างเงียบงัน

ขวัญข้าวตื่นก่อนเล็กน้อย เธอยังอยู่ในอ้อมแขนของบลู แขนเขาพาดอยู่เหนือเอวเธอหลวม ๆ แม้ในยามหลับ เขาก็ยังไม่อยากปล่อยให้เธอห่างไปไหน เธอเงยหน้ามองเขาในระยะใกล้ ใบหน้าที่เคยดูนิ่ง สุขุม และยากจะอ่านความรู้สึก ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด

เมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความใกล้ชิดแต่มันคือการข้ามผ่านเส้นบางอย่างในใจของเธอ

ขวัญข้าวขยับตัวเล็กน้อย หันไปอีกฝั่งตั้งใจจะลุกจากเตียง แต่แขนของบลูกระชับขึ้นโดยอัตโนมัติ โอบเอวเธอดึงเข้ามากอดจากทางด้านหลัง

“จะหนีไปไหน…” เสียงงัวเงียพึมพำข้างหู

เธอหลุดยิ้มค่อยๆหันไปหาเขาก่อนตอบกลับ “ไม่ได้หนีค่ะ แค่จะลุกไปทำงาน”

บลูลืมตาช้า ๆ มองเธอด้วยสายตาที่ต่างจากทุกครั้งที่อยู่ในบริษัท ไม่มีความเข้มงวด ไม่มีระยะห่างของเจ้านายกับลูกน้อง มีเพียงความผูกพันที่เพิ่งก่อตัวชัดเจนเมื่อคืนนี้

“วันนี้วันหยุด” เขาพูดเรียบ ๆ แต่แฝงรอยยิ้ม “อย่างน้อยก็สำหรับเรา”

ขวัญข้าวหัวเราะเบา ๆ แล้วซบหน้าลงกับอกเขาอีกครั้ง ราวกับยอมแพ้ต่อเหตุผลนั้น

ห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่สบาย ไม่อึดอัด ไม่ลังเล

บลูลูบผมเธอช้า ๆ “เมื่อคืน…ขอบคุณนะ”

เธอเงยหน้ามอง “ขอบคุณเรื่องอะไรคะ”

“ที่เชื่อใจ”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธออุ่นวาบ

ขวัญข้าวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดตรง ๆ อย่างที่ไม่ค่อยกล้าทำ “ฉันไม่ได้เชื่อใจคุณเพราะอารมณ์เมื่อคืนค่ะ… ฉันเชื่อใจคุณเพราะคุณรอ”

บลูสบตาเธอแน่นขึ้น ประโยคสั้น ๆ นั้นหนักแน่นกว่าคำหวานใด ๆ ซะอีก

เขาโน้มลงแตะริมฝีปากเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบสั้น ๆ อบอุ่น เหมือนการทักทายมากกว่าการเรียกร้อง

“งั้นต่อไป…” เขาพูดเสียงต่ำ “ฉันจะรอในทุกเรื่องที่สำคัญสำหรับเธอ”

ขวัญข้าวยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบัง เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะพาไปถึงไหน และไม่รู้ว่าระหว่างโลกของเขากับโลกของเธอจะมีอุปสรรคอะไรบ้าง แต่ตอนนี้ เธอรู้แค่เพียงว่าเมื่อคืนเธอเลือกด้วยตัวเองและเช้านี้ เธอยังอยากอยู่ตรงนี้ต่อกับเขา

บลูดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง ปล่อยให้แสงเช้าค่อย ๆ สว่างขึ้นรอบตัว นอกหน้าต่างเมืองเริ่มเคลื่อนไหว

แต่บนเตียงนุ่มนั้น ความสัมพันธ์บางอย่างเพิ่งเริ่มต้นอย่างเงียบงันและครั้งนี้มันไม่ใช่แค่คืนหนึ่งแต่มันคือบทใหม่ที่ทั้งคู่กำลังเขียนมันขึ้นร่วมกัน