บทที่ 16 บลูที่ใครๆก็อยากมี (NC+)

“เราจะหยุดงานจริง ๆ เหรอคะ” ขวัญข้าวเงยหน้าถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังลังเลเหมือนคนไม่ชินกับการปล่อยภาระไว้ข้างหลัง

บลูมองเธอด้วยสายตานิ่งแต่แฝงความเอ็นดู

“เธอน่ะหยุด แต่ฉันไม่หยุดหรอก บ่ายถึงเย็นฉันมีคุยงานข้างนอก วันนี้ไม่เข้าบริษัท”

“อ๋อค่ะ… งั้นฉันไปทำงานดีกว่านะคะ” เธอขยับจะลุก

เขาคว้ามือเธอไว้ทันที

“บอกว่าให้หยุดหนึ่งวันไง ได้ฟังที่พูดไหม”

ขวัญข้าวชะงัก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ…”

บลูถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังจัดการความคิดบางอย่างในหัว

“เดี๋ยววันนี้ฉันส่งคนไปดูแลย่าแทนเธอก่อนหนึ่งวัน”

เธอรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้”

“ฟังก่อน” เขาขัดขึ้นนุ่ม ๆ แล้วหยุดคิดครู่หนึ่ง สีหน้าเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ไม่ใช่แค่วันเดียว… เอาแบบประจำเลยดีกว่า”

ขวัญข้าวนิ่งไป “หมายความว่ายังไงคะ”

“ฉันจะจัดการเรื่องคนดูแลย่าฉันแบบให้มาอยู่ดูแลประจำแทนเธอ” เขาพูดเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “ส่วนเธอ… ฉันจะให้ย้ายมาทำงานที่นี่เต็มตัว”

“เอางั้นเหรอคะ…” เสียงเธอแผ่วลงอย่างไม่แน่ใจ

“ใช่” เขาสบตาเธอชัดเจน “ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ ๆ มากกว่านี้ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน”

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

“แล้วเรื่อง…คอนโดล่ะคะ”

บลูมองไปรอบห้องก่อนตอบตรง ๆ

“ฉันคิดว่าจะให้เธออยู่ที่นี่เลย โอเคไหม”

ขวัญข้าวชะงัก “ให้อยู่คอนโดของคุณบลูเหรอคะ”

“ใช่ไง” เขายิ้มมุมปาก “ฉันนาน ๆ ทีถึงจะมานอนที่นี่ ส่วนใหญ่จะอยู่บ้านเป็นหลัก เพราะใกล้ที่ทำงานกว่า ที่นี่เลยว่างเกือบตลอด”

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ความรู้สึกหลากหลายตีกันในอก ข้อเสนอของเขาไม่ได้เล็กเลย

“มันจะดู…ไม่เหมาะสมไหมคะ” เธอถามตรง ๆ “ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องอยู่คอนโดคุณบลูแบบนี้”

บลูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แต่ยังรักษาระยะพอเหมาะ

“ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าเป็นการแลกเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น” เขาพูดชัดทุกคำ

“งานคือเรื่องงาน เธอได้ตำแหน่งเพราะความสามารถ ไม่ใช่เพราะเมื่อคืน”

เขาบอกว่าเธอได้ตำแหน่งเพราะความสามารถแต่เธอกับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เก่งถึงขนาดที่จะได้มาทำงานที่นี่ด้วยซ้ำ

เสียงเขามั่นคง “ส่วนเรื่องคอนโด… ฉันเสนอเพราะอยากให้เธอสบายขึ้น ไม่ต้องเดินทางไกลกว่าเดิม ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย และจะได้มีเวลาทำสิ่งที่เธออยากทำมากขึ้น

ขวัญข้าวเงยหน้ามองเขา “แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ”

บลูยิ้มบาง ๆ

“ไม่ได้ เธอห้ามปฏิเสธฉัน"

ประโยคนั้นทำให้เธออึ้งไปเล็กน้อย ห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่ไม่อึดอัด

บลูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความสั้น ๆ ถึงผู้ช่วย ก่อนจะวางมันลง

“วันนี้เธอพักจริง ๆ นะ ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปทานข้าวเช้ากับฉัน”

“คุณบลูเลี้ยงเหรอคะ” เธอแกล้งถาม

“เลี้ยงสิ” เขาหัวเราะเบา ๆ “ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่เมื่อคืนเธอไม่หนีฉันไปกลางทาง”

แก้มเธอขึ้นสีทันที

“คุณบลู…”

เขายกมือยอมแพ้ “ล้อเล่น”

บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ขวัญข้าวลุกจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

ขณะที่ประตูห้องน้ำปิดลง บลูนั่งพิงหัวเตียง มองไปยังบานประตูนั้นเงียบ ๆ

เขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเริ่มต้นขึ้น ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แต่มันคือความรับผิดชอบที่เขาต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเขาไม่ได้แค่ต้องการเธอในคืนหนึ่ง เขาต้องการเธอในทุกเช้าหลังจากนั้นด้วย

เสียงน้ำจากฝักบัวดังแผ่วอยู่หลังประตูห้องน้ำ ขวัญข้าวยืนพิงอ่างล้างหน้าเล็กน้อย พยายามทำใจให้ปกติ ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงจากบทสนทนาเมื่อครู่

เธอเพิ่งปลดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้าย เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“ขวัญข้าว”

เธอสะดุ้งเล็กน้อย “คะ?”

“ฉันเข้าไปได้ไหม”

คำถามนั้นไม่ได้เร่งเร้า แต่ตรงไปตรงมา

เธอเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบเบา ๆ

“…เข้ามาสิคะ”

ประตูถูกเปิดออกช้า ๆ ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งอยู่ภายใน บลูเดินเข้ามาโดยไม่ได้พูดอะไรทันที สายตาเขานิ่งและอ่อนโยนเหมือนเดิมกับภาพที่เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าแบบเปลือยกาย เขามองสำรวจเธออย่างละเกอียดแต่ให้ขณะเดียวกันเธอกับพยายามเอามือมาปิดน้องสาวตัวเองไว้และเธอพยายามจะหันไปมองทางอื่นไม่กล้าบอกบลูเมื่อเห็นบลูในร่างที่เปลือยกายไม่ได้สวมใส่อะไรอยู่เช่นเดียวกัน

“จะปิดทำไม เมื่อคืนฉันก็เห็นของเธอไปหมดแล้วจะอายอะไรอีก แล้วก็หันมามองทางนี้มองที่ฉันนี่”

เขาเริ่มเดินขยับมาอีกก้าวหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะใกล้พอจะรับรู้ลมหายใจ และแอบเผลอกลืนน้ำลายไปที

“แต่ว่า…ถ้าจะขออีกครั้งสักครั้งได้ไหม” เขาถามอีกครั้ง เสียงต่ำลงเล็กน้อย

ขวัญข้าวพยักหน้า มือของเธอเอื้อมไปจับชายเสื้อเขาเหมือนเมื่อคืน เป็นท่าทีเล็ก ๆ ที่เขาจำได้

บลูยกมือแตะแก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบเธออย่างช้า ๆ รสสัมผัสอุ่นและเนิบนาบ ต่างจากเมื่อคืนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ครั้งนี้มันคล้ายการยืนยันมากกว่า

เสียงน้ำยังไหลต่อเนื่องเป็นฉากหลัง

เขาถอยออกเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ พาเธอเดินเข้าไปใต้สายน้ำอุ่น ไอน้ำเกาะตามผิวกายจนมองเห็นเพียงเงาร่างพร่าเลือน

ขวัญข้าวเผลอหลับตาเมื่อหยดน้ำตกกระทบผิว บลูใช้ฝ่ามือรองน้ำแล้วลูบผ่านบ่าเธออย่างแผ่วเบา การสัมผัสนั้นไม่เร่งรัดแต่ตั้งใจ เธอสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะความรู้สึกที่ค่อย ๆ แผ่ซ่าน

บลูโน้มลงจูบไหล่เธอ ไล่ขึ้นมาที่ซอกคอช้า ๆ มืออีกข้างประคองเอวเธอไว้มั่นคง เหมือนกลัวเธอลื่นล้มมากกว่ากลัวเธอจะหนี

“มองฉันสิ” เขากระซิบเธอ

ขวัญข้าวลืมตาขึ้น สายตาประสานกันท่ามกลางไอน้ำบางเบา ความเขินอายยังอยู่ แต่ไม่ใช่ความลังเล

เธอเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปโอบรอบคอเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม

จูบครั้งต่อมาลึกมากขึ้นแต่ยังคงความช้าราวกับทั้งคู่กำลังเรียนรู้กันใหม่อีกครั้งในแสงเช้าที่ต่างจากเมื่อคืน น้ำไหลผ่านแผ่นหลังของทั้งสอง ร่างกายแนบชิดขึ้นโดยธรรมชาติ บลูหยุดทุกครั้งที่รู้สึกว่าเธอเกร็ง และจะขยับต่อเมื่อเธอเป็นฝ่ายเข้าใกล้เอง เสียงลมหายใจเริ่มสั่นไหวขึ้นนิดหน่อย

บลูขยับลงคุกเข่าก่อนจับขาเธอแยกออก เขาโน้มเข้าไปใช้ลิ้นกับน้องสาวเธอทำเอาเธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องตัวเริ่มกระตุกเกร็งรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น และค่อยๆขยับแยกขาออกกว้างกว่าเดิมอีกนิด บลูทั้งใช้ลิ้นและทั้งดูดดื่มตรงนั้นอยู่นานก่อนจะลุกขึ้นมาจูบกับเธออีกครั้งในขณะเดียวกันมือเขาก็ขยำหน้าอกเธอไปด้วย ก่อนจะเริ่มการสอดใส่ท่อนเอ็นแข็งนั้นเข้าไปยังน้องสาวเธอ

“โอ๊ะ!” ขวัญข้าวซบหน้าลงที่อกเขา ฝ่ามือเล็กกำแน่นขึ้นเล็กน้อย บลูลูบผมเธอช้า ๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู

“ถ้าไม่ไหว บอกฉันได้เสมอ”

เธอส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ

ช่วงเวลาที่ตามมาเต็มไปด้วยความอบอุ่นมากกว่าความเร่าร้อน สัมผัสค่อย ๆ ละเอียดอ่อนขึ้น ทว่าไม่ถูกบรรยายเกินจำเป็น มีเพียงเสียงน้ำ เสียงหัวใจ และลมหายใจที่เริ่มประสานจังหวะกันอีกครั้ง

เมื่อทุกอย่างค่อย ๆ สงบลง บลูดึงเธอเข้ามากอดใต้สายน้ำอุ่น

“ฉันรู้แล้วทำไมคุณถึงห้ามไม่ให้ฉันไปทำงานวันนี้” ขวัญข้าวพูดอย่างเขินอาย

เนื่องจากร่างกายเธอเองเธอเริ่มรู้สึกล้าบ้างแล้วเลยเข้าใจที่บลูบอกให้หยุดงาน

บลูยิ้มที่มุมปากตอบกลับที่เธอพูดก่อนเอื้อมมือปิดฝักบัว ผ้าขนหนูผืนใหญ่ถูกหยิบมาคลุมไหล่เธอก่อนตัวเองเสียอีก

รายละเอียดเล็ก ๆ นั้น ทำให้ขวัญข้าวยิ้มโดยไม่รู้ตัว

บางครั้งความใกล้ชิดไม่ได้วัดจากความร้อนแรงแต่วัดจากว่าหลังจากนั้น เขายังอยู่ตรงนั้นไหม และเช้านี้บลูยังยืนอยู่ข้างเธอเหมือนเดิม