บทที่ 12 เพราะเธอคือคนที่ฉันอยากได้

“คุณบลู…มันเลยเวลาแล้วนะคะ”

“…!” บลูนอนนิ่งไม่ตอบกลับอะไร

“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณบลู”

“ฉันขอเพิ่มเวลาอีกนิด ฉันพึ่งจะได้นอนเพียงนิิดเดียวเอง”

“คุณจะนอนก็นอนไปสิคะ แค่ปล่อยฉันออกไปฉันต้องไปทำหน้าที่ของฉัน”

บลูค่อยๆ ขยับแขนที่โอบกอดเธอไว้ออกจากตัวเธอ แล้วหันตัวไปอีกทางแล้วหลับต่อ ก่อนเธอขวัญข้าวลุกจากเตียงนอนแล้วออกจากห้องนอนนี้ไป และไม่ลืมที่จะล็อกประตูเพราะกลัวคุณย่าท่านจะเข้ามาเจอหลานตัวเองในห้องของเธอขวัญข้าว

“คุณย่าคะไปกันค่ะหนูเตรียมของเสร็จแล้ว”

“จ๊ะๆ” คุณย่าเดินออกจากด้านในตัวบ้านพร้อมกับขวัญข้าวที่คอยระวังพยุงคุณย่าอยู่ไม่ห่าง

“นั่นรถบลูนี่ บลูเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กันทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่อง” ย่าออกมาเจอรถของบลูที่จอดอยู่ เลยสงสัยว่าหลานตัวเองมาตั้งแต่ตอนไหนถึงได้ไม่รู้เรื่องเลย

“คุณบลูมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ ดึกมากๆแล้ว สงสัยคุณบลูเห็นว่าคุณท่านเข้านอนแล้วก็เลยไม่อยากรบกวนคุณท่าน”

“แล้วบลูมาทำอะไร ธุระหรือมาพักผ่อนหาฉันเฉยๆ เขาได้บอกไว้ไหม”

“ไม่ได้บอกอะไรเคยค่ะ”

“แล้วตอนนี้อยู่ไหน”

ขวัญข้าวได้ยินคำถามนี้ถึงกับแอบตกใจเล็กน้อย เพราะบลูกำลังนอนอยู่ห้องเธอ

“น่าจะนอนพักผ่อนอยู่ที่ห้องค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวกลับมาจากวัดก่อนฉันค่อยจะไปคุณกับหลานฉัน ตอนนี้ให้เขาได้นอนพักผ่อนไปก่อน ป่ะ…เราไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

ส่วนบลูที่นอนอยู่ พอได้ยินเสียงรถขับออกไปแล้ว เขารีบลุกจากเตียงนอนออกไปยังห้องนั้นที่เขาเคยเข้าไปค้นหาของอะไรสักอย่าง เขาเข้าไปหาของนั้นอีกครั้ง หาไปอยู่นานก็ยังหาไม่เจอ ห้องรกจนหลงว่าจุดไหนหามาแล้วบ้าง

จนกระทั้งเวลาใกล้จะหมดคุณย่าและขวัญข้าวใกล้กลับมาแล้ว ก่อนเขาจะเจอเอกสารอะไรสักอย่าง แต่เหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมดที่เขากำลังตามหาอยู่ รีบออกจากห้องนั้นก่อนเพราะได้ยินเสียงรถขับเข้ามาพอดี เขาจึงรีบเอาเอกสารบางส่วนที่ได้มาไปเก็บซ่อนไว้ที่ห้องนอนของขวัญข้าวเพราะคิดว่าเป็นห้องที่คุณย่าคงจะไม่เข้ามาแน่ๆ ก่อนลงไปชั้นล่างของบ้าน

“สวัสดีครับคุณย่า”

“ตื่นแล้วเหรอ”

“ครับ”

“ว่าแต่มาพักผ่อนเหรอ ทำไมไม่โทรมาบอกย่าล่วงหน้าก่อน”

“ใช่ครับวันนี้ว่างเลยมาพักผ่อน”

“ว่าแต่คุณย่ามีออกไปไหนกับขวัญข้าวต่อไหนครับวันนี้”

“ไม่น่ามีนะว่าแต่ทำไมถามแบบนั้น”

“เปล่าครับ ผมแค่ถามดูเฉยๆ”

“หลานมาย่าก็ต้องอยู่กับหลานสิ หรือหลานอยากพักผ่อนอยากใช้เวลาอยู่คนเดียว”

“ก็ถ้าจะว่าแบบนั้นก็ใช่ครับ เจอเรื่องเครียดๆมาเยอะแล้วเลยอยากมาพักผ่อนใช้เวลาอยู่คนเดียวเงียบๆ”

“งั้นวันนี้ย่าไม่รบกวนเราแล้วดีกว่า ให้บลูได้พักผ่อน”

“ขอบคุณครับ”

”ป่ะขวัญข้าวพาฉันไปที่ห้องนั่งเล่นหน่อย ฉันอยากไปดูหนังเรื่องที่เราดูเมื่อคืนนี้ต่อ”

“ได้ค่ะ”

ขวัญข้าวเดินไปส่งคุณย่าแกที่ห้องนั่งเล่นก่อนออกมาหาอะไรให้บลูท่านมื้อเช้า วันนี้คุณย่าท่านก่อนออกไปวัดกลับมาบ้านเวลาเลยไม่ท่านอีกเหมือนทุกวัน

“คุณบลู ต้องการอะไรเพิ่มบอกได้เลยนะคะ” ขวัญข้าวเอาอาหารมาเสิร์ฟให้บลูพร้อมกับบอกบลูไปแบบนี้

“ทำไม…ถ้าฉันต้องการเธอจะหามาให้ฉันเหรอ”

“ค่ะ แต่อย่าเป็นของอะไรที่หายากนะคะ ไม่อยากออกไปไกลบ้าน ทุกวันนี้ออกไปแค่ใกล้ๆยังหลงค่ะ”

“ไม่ยากหรอก”

“ค่ะอยากได้อะไรคะว่ามาได้เลย”

บลูนั่งคิดไปสักแป๊บนึงก่อนพูดออกมา “เธอ”

“ค่ะฉันรอฟังอยู่”

“ฉันก็หมายถึงเธอได้”

“คะ คือยังไง”

“อย่าทำตัวไม่ฉลาดได้ป่ะ ก็ที่เธอถามว่าอยากได้อะไรฉันก็ตอบว่าเธอไงที่ฉันอยากได้”

ขวัญข้าวยืนนิ่งไปพักนึงก่อนบลูจะเรียกสติเธอให้กลับมา เธอคงตกใจกับคำตอบนั้นที่เธอก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นเธอด้วยซ้ำ ‘แต่ตอนนี้มันเป็นชาๆที่หน้าและทั้งตัวเลยค่ะกับคำตอบนี้ที่ได้ยินจากปากเขา’

“แหม! คุณบลูแค่ล้อเล่นแหละฉันรู้ค่ะ เอาดีๆค่ะอยากได้อะไรเพิ่มไหมถ้าไม่มีฉันขอตัวไปทำอย่างอื่นต่อนะคะ”

“โว๊ะ! ไปไหนก็ไปไป” บลูทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะไล่เธอไปด้วยน้ำเสียงตึงๆ

“ค่ะ”

‘แล้วเดินไปจริง บื้อมาก ไม่รู้จริงเหรอวะว่าอันไหนจริงอันไหนเล่น’ บลูพร่ำพูดกับตัวเองในใจก่อนจะทำอะไรต่อจากนั้น

ขวัญข้าวเดินออกมาจากโต๊ะนั้นทั้งที่หัวใจยังเต้นแรง มือที่ถือถาดสั่นนิดๆ เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับมา

บ้าเอ๊ย…ถามเอง รับคำตอบไม่ได้เองอีก

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเดินพ้นประตูครัว เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนดังครืดตามมาด้านหลัง “ขวัญข้าว”

เธอชะงักโดยอัตโนมัติ ทั้งที่ในหัวตะโกนให้เดินต่อ

“คะ…มีอะไรอีกคะ” เธอหันกลับไป น้ำเสียงพยายามนิ่งที่สุด

บลูยืนพิงโต๊ะ แขนกอดอก สีหน้าหงุดหงิดกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แววตากลับจริงจังผิดจากตอนก่อน

“เมื่อกี้ ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

หัวใจเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “คุณบลูคะ แบบนี้มันไม่ตลกนะคะ”

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันตลก” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะถอนหายใจแรงเหมือนคนแพ้ทางตัวเอง “ช่างเถอะ ทำงานของเธอไป”

เขาหันหลังกลับไปนั่งที่เดิม ทิ้งให้ขวัญข้าวยืนงงอยู่ตรงนั้น คำพูดสั้นๆ นั้นกลับดังอยู่ในหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘ฉันไม่ได้ล้อเล่น’ ขวัญข้าวกำถาดแน่นกว่าเดิม ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ ทั้งที่รู้ดีว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ขวัญข้าวพยายามจดจ่อกับงานตรงหน้า แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ภาพของบลูก็ยังตามมาหลอกหลอนในหัว

เสียงจานกระทบกันดังแกร้งเบาๆ จากมือที่เผลอออกแรงมากกว่าปกติ

“ใจเย็นหน่อยสิขวัญ” เธอพึมพำกับตัวเอง

คำพูดนั้น… ไม่ใช่แค่ไม่ตลก แต่มันจริงเกินไปจนเธอไม่รู้จะรับมือยังไง เธอไม่ใช่คนโง่ แค่ไม่เคยคิดว่าคนอย่างบลูจะพูดตรงขนาดนั้น

เวลาผ่านไปจนมาถึงช่วงเวลา 1 ทุ่มของวันนี้ บลูได้ใช้เวลาพักผ่อนอยู่กับตัวเองแบบจริงๆ มุมเงียบๆ ที่ประจำของเขาในบ้านสวนนี้ เวลา 1 ทุ่มกว่าๆนี้เขายังคงนั่งชิวที่ริมแม่น้ำหลังสวนที่อยู่ห่างจากตัวบ้านเกือบกิโลเมตร ขวัญข้าวออกมาตามเขาที่นี่เพราะใกล้เวลาท่านมื้อค่ำแล้ว

“คุณบลูคะ คุณย่าให้ฉันมาตามคุณบลูไปท่านมื้อเย็นค่ะ”

“ฉันบอกคุณย่าแล้วว่าให้เขาท่านก่อน”

“บอกตอนไหนคะ”

“เขาโทรมาเมื่อกี้”

“อ๋อค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนคุณบลูแล้วค่ะ ขอโทษนะคะ” เธอพูดก่อนหันหลังเตรียมจะกลับแล้ว

“เดี๋ยวก่อนขวัญข้าว”

เธอยังไม่ทันจะก้าวเท้าก็ถูกบลูเรียกไว้ก่อน และชื่อของเธอจากปากเขาคราวนี้น้ำเสียงไม่ได้แข็งเหมือนก่อน เธอหันไปมองบลูที่นั่งอยู่ริมแม่น้ำเป็นที่นั่งแคมป์ปิ้งด้านข้างมีแก้วเหล้าที่เหลือเวาพียงเล็กน้อยวางอยู่บนโต๊ะแคมป์ปิ้ง

“คะ”

“มานั่งด้วยกันก่อนสิ”

หัวใจเธอเต้นแรงทันทีแต่ในหัวเธอสิ่งแรกที่คิดคือตอนนี้เหลืออะไรบ้างที่ต้องทำในบ้าน สมควรหรือไม่สมควรที่จะตอบตกลงนั่งกับเขาตอนนี้

“ตอนนี้ฉันยังเหลือเก็บจานทำความสะอาดครัว”

“เธอจะปฏิเสธฉันงั้นเหรอ”

“เปล่าค่ะ แค่จะบอกว่าฉันยังเหลือหน้าที่ที่ต้องทำ การที่จะมานั่งตรงนี้กับคุณบลูอาจจะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมค่ะ”

“งั้นรอเธอว่างก่อนแล้วเรามาคุยกัน”

“ได้ค่ะ”

เธอกลับไปทำหน้าที่ของเธอต่อจนเสร็จเรียบร้อยแล้วว่าจะออกไปหาบลูที่เดิมตรงริมน้ำแต่ว่าเห็นบลูกลับมาเข้ามาในบ้านแล้วพอดี

“คุณย่าละไปไหนแล้ว”

“คุณท่านเข้านอนแล้วค่ะ”

“อือ! เธอว่างแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“มานั่งนี่มา” บลูเดินนำเธอไปยังโซฟาห้องรับแขก

ขวัญข้าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามเขา เว้นระยะห่างพอสมควร ราวกับเป็นกำแพงบางๆ ที่เธอพยายามรักษาไว้

บลูมองเธออยู่นาน นานจนเธอเริ่มอึดอัด

“เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง” เขาถามขึ้นเฉยๆ

“คะ?”

“ฉันดูเป็นคนชอบล้อเล่นกับลูกน้องเหรอ”

คำถามนั้นทำให้เธอเงียบ เพราะคำตอบจริงๆ คือ…ไม่เลย บลูไม่ใช่คนอารมณ์ดี ไม่ใช่คนพูดหวาน และไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรโดยไม่คิด ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้คำพูดเมื่อกี้มันน่ากลัว

“คุณบลูเป็นคนตรงค่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ “บางทีก็…ตรงเกินไป”

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ “งั้นก็แปลว่าเธอรู้ว่าฉันไม่พูดเล่น”

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง ขวัญข้าวเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองถูกต้อนจนมุม

“แต่ฉันไม่ควรได้ยินคำพูดแบบนั้น” เธอพูดช้าๆ ชัดเจน “ฉันเป็นแค่คนทำงานค่ะ”

แววตาของบลูแข็งขึ้นเล็กน้อย

“คำว่า ‘แค่’ นั่น เธอเป็นคนพูดเองนะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”

ประโยคนั้นทำให้เธอเผลอกำชายกระโปรงแน่น

“คุณกำลังทำให้ฉันลำบากใจค่ะ”

เขานิ่งไป คราวนี้เงียบจริงๆ จนขวัญข้าวเริ่มกลัวว่าเธอพูดแรงเกินไป แต่แทนที่จะโกรธ บลูกลับถอนหายใจยาว

“ฉันขอโทษ”

คำขอโทษจากคนอย่างเขา ทำให้เธอชะงัก

“ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนี้” เขาพูดต่อ เสียงต่ำลง “ไม่คิดว่ามันจะทำให้เธอตกใจขนาดนั้น”

ขวัญข้าวเงยหน้ามองเขา

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความลังเลในสายตาคู่นั้น

“ฉันแค่ไม่อยากให้มันเกินเลยค่ะ” เธอพูดเบาลง “ฉันไม่อยากคิดไปเอง…แล้วเจ็บเอง”

บลูสบตาเธอแน่น

“ถ้าเธอคิดไปเอง ฉันจะเป็นคนหยุดมันเอง”

หัวใจเธอสั่น คำพูดนั้นไม่หวือหวา แต่หนักแน่นเกินกว่าจะเมินเฉย

“แต่ตอนนี้” เขาพูดต่อ “ฉันยังไม่อยากหยุด”

ขวัญข้าวรู้สึกเหมือนลมหายใจหายไปครู่หนึ่ง…นี่ไม่ใช่การสารภาพรัก ไม่ใช่คำขอคบ แต่มันคือการยอมรับตรงๆ ว่าเขา ‘ต้องการ’ เธอในพื้นที่ที่อันตรายเกินไป

เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ

“ขอเวลาฉันคิดหน่อยนะคะ”

บลูไม่รั้ง แค่พยักหน้าเบาๆ

“ฉันไม่รีบ” เขาพูดสั้นๆ “แต่ฉันไม่ถอย”

ขวัญข้าวเดินออกไปจากตรงนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบแตก เธอรู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปไม่ว่าเธอจะเลือกเดินไปทางไหน บลู…จะไม่ใช่แค่หัวหน้าหรือนายจ้างของเธออีกแล้ว