บทที่ 11 ห้องมืดเพียงสองคน

ผ่านไป 2 สัปดาห์กับการที่ฉันได้มาทำงานที่บ้านสวนนี้ ทำงานและหลับนอนที่นี่ ตอนแรกคิดว่างานจะหนักเพราะวันแรกฉันเห็นคุณย่าแกนั่งรถเข็นนึกว่าเดินไม่ได้ แต่ความเป็นจริงแกเดินได้ แต่อาจจะไม่ได้แข็งแรงตามอายุของท่านที่เยอะแล้ว

ถ้าถามว่าฉันทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หลักๆเลยนะในหนึ่งวันที่ทำเริ่มตั้งแต่ตอนเช้าตื่นนอนตั้งแต่เช้าพาคุณย่าเขาไปวัดไหว้พระทำบุญกลับมาหาอาหารให้คุณย่าเขาทานต่อด้วยทำความสะอาดบ้านแค่ในตัวบ้านนะไม่รวมพื้นที่สนามหญ้ากว้างๆรอบบ้านพวกนั้นเพราะมีคนสวนดูแลอยู่แล้ว เสร็จจากทำความสะอาดก็ทานมื้อเที่ยงพร้อมคุณย่าจากนั้นมานั่งเล่นอ่านหนังสือให้คุณย่าเขาฟังในตอนบ่ายก่อนแกพักสายตาช่วงเวลานี้ฉันก็ออกไปซื้อของเข้ามาทำมื้อเย็นให้แกทาน แรกๆ ฉันไม่ทำให้แกทานเลยนะฉันสั่งแบบทำสำเร็จมาให้แกทานทุกมื้อ แต่พอมีวันนึงฉันอยากลองโชว์ฝีมือให้คุณย่าเขาทานสักมื้อ ตอนทำให้ครั้งแรกไม่คิดว่าจะได้ทำอีก ย่าเขาบอกให้ฉันทำอีกแบบนี้ก็แสดงว่าติดใจฝีมือฉันละสิ ทานมื้อเย็นเสร็จก็เก็บกวาดล้างจงล้างจานเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย ล็อกบ้านทุกประตู ปิดฟงปิดไฟให้หมดทุกดวงเข้าห้องนอนเป็นอันเสร็จสิ้น ก็มีแค่นี้แหละสิ่งที่ฉันต้องทำ มันคืองานแม่บ้านชัดๆหรือจะคนใช้ก็เรียกได้เลย ฉันไม่ติดอะไรแล้วแต่ใครจะเรียกเลย

“อีกแค่ 2 สัปดาห์เท่านั้น”

ฉันยังคงนอนนับวันที่จะได้ออกไปจากที่นี่ แม้ใจจะบอกว่างานไม่ได้หนักมากอยู่ได้แต่อีกใจกับเหมือนฝืนทนสู้เพื่อจะได้รีบออกไป และถึงแม้คุณย่าจะเริ่มชอบฉันแล้วก็ตามฉันก็ยังอยากออกไปจากที่นี่อยู่ดีนั่นแหละ

พ่อบอกจะแวะมาหาตอนนี้ผ่านไปหลายวันแล้วยังไม่เห็นมาเลย ส่วนแม่ก็โทรไปคุยกับแม่ด้วยบ้างแต่ก็ไม่ได้คุยกันนาน ได้คุยเพียงแป๊บเดียวก็วางไปทำอย่างอื่น พอเวลาที่ฉันได้พักยาวๆ อย่างตอนนี้แม่ก็หลับนอนไปแล้วเลยไม่ได้โทรคุยอีก

อีกด้าน ฝั่งคุณบลู

เช้าวันใหม่ @ที่บริษัท

“คุณบลูครับ” พ่อของขวัญข้าวเอ่ยปากเรียกคุณบลูหลังจากขับรถมาส่งคุณบลูกถึงบริษัทแล้ว

“ครับ ว่าไงครับลุง” คุณบลูที่กำลังจะลงจากรถก็หยุดซะงักหันไปคุยกับคุณลุงแกก่อน

“คือว่าวันนี้คุณบลูไม่มีไปไหนต่อใช่ไหมครับ”

“ไม่่แล้วครับ วันนี้ผมอยู่บริษัทจนถึงเย็น”

“โอเคครับ งั้นผมขอแวะไปหาลูกสาวผมที่บ้านสวนคุณท่านหน่อยนะครับแล้วเดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมารับคุณบลู”

คุณบลูที่ลงจากแล้วยืนนิ่งมองต่ำเหมือนในหัวกำลังคิดอะไรสักอย่างอยู่ก่อนตอบกลับลุงเขาไป “ครับ”

“ขอบคุณครับ”

จากนั้นคุณลุงรีบขึ้นรถขับออกไปจากบริษัททันทีเพื่อไปหาลูกสาวของเขา

“นี่เราไม่ได้แกล้งลูกเขาหนักไปใช่ไหม” บลูนั่งคิดอะไรอยู่พักใหญ่และพึมพำกับตัวเองเบาๆคนเดียวในห้องทำงานก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาเซ็น

มาถึงช่วงเย็นของวันนี้ บลูกลับมาถึงที่บ้านได้ไม่นานเขาก็รีบหยิบกุญแจรถยนต์ส่วนตัวแล้วขับออกไปข้างนอกไปยังบาร์ประจำที่เคยไปนั่งดื่มเวลาเครียดๆคนเดียว ก่อนร้านใกล้ปิดเขาออกจากร้านไม่ได้กลับไปยังบ้านตัวเองแต่ขับรถออกเส้นนอกเมืองจนไปถึงที่หมายคือบ้านสวนคุณย่า

จอดรอตรงประตูใหญ่ทางเข้าบ้านรอคนมาเปิดประตูให้ บลูเลือกที่จะไม่ไปกดเรียกตรงประตูเนื่องจากกลัวทำคุณย่าตื่นเพราะบลูมาถึงตอนที่คุณย่าเข้านอนแล้ว บลูเลยตัดสินใจโทรเรียกขวัญข้าวมาเปิดประตูให้ ขวัญข้าวที่ถึงแม้เธอจะเข้านอนและหลับไปแล้วแต่เธอก็ยังต้องลุกขึ้นออกมาเปิดประตูให้เขา

“คุณบลูมาที่นี่ซะดึกเลยมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” เธอพูดกับบลูหลังจากที่บลูเข้ามายังเขตบ้านสวนแล้ว

บลูไม่ตอบอะไรเธอ เดินตรงไปยังห้องน้ำ เธอนั่งรอบลูเข้าห้องน้ำ สภาพของเธอตอนนี้ดูง่วงมากๆ หาวนอนไปรอบสองรอบแล้วก่อนบลูจะออกมา มองตรงมายังเธอที่นั่งหลับรอเขาอยู่

”นี่!” บลูเดินมาสะกิดแทนเธอเบาๆ

“อื่อ…”

“ง่วงก็ไปนอน มานั่งรอผมเข้าห้องน้ำทำไม”

“ค่ะ” เธอค่อยๆลุกขึ้นก่อนเดินออกไป

“บื้อซะมัด”

บลูเดินไปยังห้องๆนึง ที่ตอนนี้ห้องถูกล็อกไว้อย่างดี เขามองซ้ายขวาก่อนเดินไปยังห้องคุณย่าที่อยู่อีกฝั่ง แอบเข้าไปที่ห้องคุณย่าค้นหาอะไรสักอย่าง เขาค่อยๆค้นหาเสียงเบาๆ เพื่อไม่ทำให้คุณย่ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พอเห็นของที่ต้องการแล้วก็ออกไปยังห้องนั้น ในมือของเขาที่ถือออกมาจากห้องคุณย่าคือกุญแจห้องซึ่งก็น่าจะเป็นกุญแจห้องนี้แหละ

เขาไขกุญแจเข้าไปอย่างระมัดระวังมองซ้ายขวาและรอบๆ เหมือนกลัวใครมาเจอพอเข้าไปได้แล้วก็ทำตัวเหมือนโล่งอกซะมากๆ ในห้องนี้มืดมากๆ ไฟห้องก็เปิดไม่ติดแถมในห้องก็รก บลูกเขาเผลอเดินชนของในห้องตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าไป หลังจากที่รู้ว่าไฟห้องไม่ติดเขาก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉายส่องดูภายในห้องนี้ที่สภาพห้องคือรกจริง กล่องลังใหญ่ๆที่มีของอยู่ด้านในนั้นเต็มลังคือเยอะมากๆ พร้อมกับฝุ่นที่เยอะไม่แพ้กันและก็มีเตียงนอนโล่งๆที่อยู่ในห้องนี้ บลูเริ่มการค้นหาอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆก็...

“ใครอ่ะ คุณบลูเหรอ” เสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลังบลู ต้นเสียงยืนตรงประตูทางเข้าห้อง เธอเดินเข้ามาส่องไฟฉายไปที่ตัวบลู

บลูรีบเดินไปทางเธอ แล้วปิดประตูไว้ก่อนหันไปคุยกับเธอ “คุณจะตามผมเข้ามาทำไม ทำไมไม่ไปนอน”

“ก็…” เธอยืนตัวเกร็งเมื่อโดนบลูพูดใส่หน้าใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนโกรธใครมา จนเธอพูดอะไรไม่ออก

“ฉันได้ยินเสียงเบาๆจากห้องนี้สักพักแล้วเลยเข้ามาดู” ซึ่งไม่แปลกที่เธอจะได้ยินเพราะห้องนี้ติดกับห้องที่เธอนอนอยู่ “คุณบลูนั่นแหละค่ะมาทำอะไรในห้องนี้”

“มันเรื่องของฉัน ออกไปซะและเธอก็ห้ามให้คุณย่าฉันรู้เป็นอันขาดว่าฉันเข้ามาในห้องนี้”

“คะ?”

”ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือยังไง ฉันบอกให้ออกไป”

“คะ..ค่ะ”

จังหวะที่เธอกำลังจะหลบออกไปดันสะดุดเกือบล้มทับแผงอกของบลู ส่วนบลูมือจับไหล่เธอไว้อย่างอัตโนมัติในจังหวะนั้นตอนที่เธอกำลังจะล้ม เป็นทั้งที่สองคนใกล้กันมากๆ ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของกันและกันในห้องมืดนี้ แม้จะเป็นห้องที่มืดที่มีเพียงแสงสว่างจากไฟฉายก็ทำให้มองเห็นใบหน้ากันและกันได้อย่างชัดเจน

“ระวังหน่อย”

“ค่ะ” และใครจะไปคิดละว่าขวัญข้าวเธอเผลอใจเต้นกับคนตรงหน้าในสถานการณ์แบบนี้ ก่อนรีบตั้งสติแล้วออกไปจากห้องนี้

“ความรู้แบบนี้ที่…ที่มันไม่เคยเกิดขึ้นมานานมากๆแล้ว”

ส่วนบลูก็ไม่ต่างกันกับความรู้สึกที่เหมือนกับตอนตกหลุมรักใครสักคน เผลอใจเต้นแปลกๆ กับเธอด้วยเหมือนกัน แต่เขากับเก็บอาการได้ดีกว่าขวัญข้าว ณ ตอนนั้น

“หรือมันเป็นเพราะเราดื่มมา คงไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ หรอกใช่ไหม” ตอนนี้กลายเป็นว่าโทษเหล้าที่ดื่มไม่ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เขาหยุดเรื่องความรู้สึกนี้ไว้ก่อนแล้วหันกลับเข้ามาในห้องนี้ เดินหาอะไรสักอย่างทั่วทั้งห้อง ว่าแต่ของที่เขากำลังหาคืออะไรกันนะ

ผ่านมาครึ่งชั่วโมงใกล้จะรุ่งเช้าแล้วในอีกเพียง 1 ชั่วโมงหลังจากนี้ เขารู้ว่าคุณย่าชอบรู้สึกก่อนรุ่งเช้า เขาเลยหยุดหาสิ่งที่ต้องก่อนไว้ก่อนแล้วเอากุญแจกลับไปไว้ที่เดิมในห้องคุณย่า ส่วนห้องที่เขาเข้าไปหาของก็ทำเหมือนห้องล็อกไว้อยู่แต่ที่จริงไม่ได้ล็อกอยู่เพราะบลูเขาจะแอบเข้ามาอีกครั้งในคืนถัดไป

“เฮ่อออ!” บลูไขกุญแจเข้ามายังห้องนอนของขวัญข้าวก่อนขึ้นไปนอนข้างๆ เธอบนเตียงนอน

นี่มันไม่ใช่เรื่องหลงผิดห้องแน่ๆ เขาตั้งใจแน่ๆ ใครเห็นก็ว่าใช่ เขาตั้งใจ

รุ่งเช้า ช่วงเวลาอันน่าตกใจของขวัญข้าวกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“อื้ออออ” เธอบิดขี้เกียจขณะตื่นนอนก่อนค่อยๆลืมตามามองเห็นด้านข้างที่ไม่ใช่หมอนข้างแต่เป็นตัวคน

“เชี่ย!” เธอตกใจ ตาแทบหลุดเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไปแน่ๆ “คุณบลู”

เธอทำบลูตื่นด้วยคน “เสียงดังอะไรของเธอ ฉันจะนอน”

“แต่มันต้องไม่ใช่ที่นี่ไหมคะ เดี๋ยวคุณย่ามาเห็นจะเข้าใจผิดนะคะ ฉันจะซวยเอา”

“บอกให้หยุดพูดไง ฉันจะนอน”

“ไม่ได้ค่ะคุณบลู ออกไปนอนห้องอื่นค่ะ ฉันไม่อยากจะรีบซวยตอนนี้หรอกนะคะ ฉันกำลังจะสนิทกับคุณย่าแล้ว คุณบลูทำแบบนี้ฉันซวยแน่ๆ”

“บอกให้เงียบแล้วไม่เงียบใช่ไหม มานี่” บลูพูดพลางกระซากแขนเธอเข้ามานอนอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยกันในท่าโอบกอดจากด้านหลังเธอ

“คุณบลูบ่อยค่ะ” แบบนี้ยิ่งทำให้เธอใจเต้นไม่ใช่แค่ใจเต้นเพราะบลูอย่างเดียว ใจเต้นเพราะกลัวคุณย่าเขามาเห็นภาพนี้มากกว่าอีก

“เธอคงขี้ร้อนสินะเปิดแอร์จะเย็น จนฉันหนาวไปหมดแล้ว”

“คุณบลูปล่อยค่ะ” เธอดิ้นพยายามจะออกจากกอดของบลูใต้ผ้าห่มนี้

“นี่! อยู่นิ่งๆ ฉันขอสั่งให้เธออยู่นิ่งๆกับฉันตรงนี้ต่อแค่ 10 นาที แค่นี้ทำให้ฉันได้ไหม”

“แต่มัน…”

“หยุดไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”

“แค่จะพูดว่ามันไม่เหมาะนะคะแบบนี้” แม้จะโดนห้ามเธอก็ยังพูดออกมาเพียงเบาๆพอให้เขาได้ยิน

แต่ตอนนี้ยิ่งทำให้บลูมั่นใจว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ เป็นความรู้สึกที่เหมือนกำลังตกหลุมรักใครบางคน บลูเขารู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เพราะอาการเมาจากการดื่มเหล้ามาแต่มันคือความรู้สึกจริงๆของเขาเอง

ขวัญข้าวยอมนอนนิ่งๆตามสั่งของบลู ผ่านไปประมาณ 4 นาทีเธอพูดขึ้นมาเสียงเบาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

“คุณบลูไม่กลัวคุณย่าของคุณบลูเลยเหรอคะ”

บลูค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเธอถามแบบนั้น สีหน้าเปลี่ยนและเหมือนว่ามีเรื่องอะไรในใจเขาอยู่ที่ไม่ได้บอกกับใคร

“ถ้าฉันกลัว ฉันคงไม่เข้ามาห้องเธอตั้งแต่แรกและคงไม่ลงมานอนกอดเธออยู่แบบนี้” บลูพูดพลางขยับตัวเข้ากอดเธอแน่นขึ้นและใกล้ชิดเธอมากกว่าเดิม ชิดมากถึงขั้นทีลมหายใจรดต้นคอเธอ และการกอดจากด้านหลังแบบนี้ใครไม่รู้สึกอะไรบางอย่างก็คงไม่ใช่แล้ว มันก็ต้องรู้สึกแน่ๆอยู่แล้ว โดยเฉพาะขวัญข้าวตอนนี้ตัวเริ่มเกร็ง