บทที่ 13 จูบแรกระหว่างเราสองคน

“โอ๊ะ! คุณบลู ไหนบอกว่าจะให้เวลาฉันคิดก่อนไงคะ”

เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับไปผลักเขาออก เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงของบลูโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันรอไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยชิดข้างใบหู “ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากพอจะได้มาเจอเธอแบบวันนี้ ฉันกลับไปนั่งคิดทบทวนมาทุกอย่าง คิดจนแน่ใจว่าความรู้สึกของตัวเองคืออะไร…และฉันก็ยอมรับมันแล้ว”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองกำชายเสื้อของตัวเองไว้ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวสติ

“เหลือแค่เธอแล้วนะ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เหลือแค่เธอที่ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

“แต่ว่าเราสองคน…” เธอพยายามเอ่ย เสียงแผ่วลงราวกับรู้ดีว่าประโยคนี้จะนำไปสู่เรื่องอะไร

“ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร” บลูขัดขึ้นทันที ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง “ถ้าคนมันจะรักกัน ต่อให้อยู่คนละฐานะ คนละโลก มันก็รักกันได้ ไม่มีใครเขาแบ่งชนชั้นกันแล้วในยุคนี้”

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ความจริงใจในแววตาของเขาทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม

“ฉันว่าคุณบลูน่าจะเมานะคะ” เธอฝืนยิ้ม พยายามเบี่ยงสายตา “ฉันเข้าใจค่ะ บางทีคุณอาจจะแค่สับสน”

บลูหัวเราะเบาๆ แต่แววตานั้นกลับไม่ขำเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่เคยมีสติเท่านี้มาก่อนในชีวิต” เขาตอบช้าๆ “ฉันรู้ดีว่ากำลังพูดอะไร และรู้ว่ากำลังรู้สึกกับใคร”

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับระยะห่างเพียงเล็กน้อยนั้นจะช่วยปกป้องหัวใจตัวเองได้

“คุณเป็นหัวหน้าฉันนะคะ แล้วฉันก็เป็นแค่พนักงานทดลองงาน เราไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้เลย”

“ถ้าฉันไม่ใช่หัวหน้าเธอล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก

“ถ้าวันหนึ่งเธอไม่ได้ทำงานที่นี่ หรือฉันไม่ใช่คนในตำแหน่งนี้ เธอยังจะปฏิเสธฉันด้วยเหตุผลเดิมอยู่ไหม”

เธออ้าปากจะตอบ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่

“เธอกลัวใช่ไหม” บลูพูดเบาลง “กลัวว่าจะเสียงาน เสียอนาคต หรือกลัวว่าจะเสียใจ”

น้ำตาเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันกลัวทุกอย่างเลยค่ะ” เธอยอมรับในที่สุด “กลัวว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่คุณคิด กลัวว่าความรู้สึกนี้จะทำให้เราสองคนพัง”

บลูยื่นมือออกมาอย่างช้าๆ แต่หยุดไว้กลางอากาศ ราวกับรอการอนุญาต

“ฉันไม่เคยสัญญาว่ามันจะง่าย แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเผชิญมันคนเดียว”

เธอมองมือนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง หัวใจเต็มไปด้วยความลังเลและความหวั่นไหว

“ขอเวลาฉันอีกหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดเสียงสั่น “ขอให้ฉันได้คิดโดยไม่ต้องรีบตัดสินใจ”

“นานแค่ไหน”

“ฉันไม่แน่ใจค่ะ”

“แต่ฉันอยากรู้วันเวลาที่แน่นอนว่าฉันจะได้คำตอบจากเธอตอนไหน”

“หลังฉันฝึกงานที่บ้านสวนนี้เสร็จได้ไหมคะ เหลืออีกประมาณ 11 วัน”

บลูพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลดมือลง

“ได้…แต่ขอแค่เธออย่าหนีความรู้สึกตัวเองก็พอ”

คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวเธอ แม้เขาจะเดินออกจากห้องไปแล้วก็ตาม

สุดท้ายบลูยอมปล่อยให้เวลาเธอได้คิดทบทวน เข้าวันต่อมาเธอก้ไม่เจอบลูแล้วที่บ้านสวนเพราะบลูออกไปตั้งแต่ก่อนจะเช้าพร้อมเอกสารที่เขาหาวันนั้น

บลูนั่งดูเอกสารนั้นที่ห้องทำงานที่บริษัทเกือบทั้งวันก่อนเรียกใครเข้ามาหาที่บริษัท

ก๊อกๆ~

“เข้ามาได้เลยครับ”

“สวัสดีครับ”

“มาพอดีเลยครับ ผมกำลังต้องการคุณอยู่พอดี นี่ครับ” บลูพูดพลางเอาเอกสารนั้นยื่นให้ผู้ชายคนนั้นดู

“ครับ”

“ผมดูกี่รอบก็ไม่แน่ใจคนนี้ใช่คนเดียวกันไหม”

“ไม่แปลกครับที่คุณบลูจะดูไม่ออกเพราะรูปในใบสมัครงานนี้มันเก่ามาก”

“มันตั้งนานแล้วอ่ะดิ ตั้งแต่ก่อนป้าผมเสียหลายปีอยู่”

“แล้วคนนี้ยังทำงานที่นี่ไหมครับ”

“ไม่แล้วดิ ออกไปนานแล้ว”

“แบบนี้ก็ไม่น่าใช่”

“แต่คนชื่อนี้เขาเป็นคนเดียวที่สมัครเข้ามาแล้วขอทำงานให้ป้าผมที่บ้านสวน ก่อนป้าผมจะเสีย”

“ขอทำ?”

“อันนี้ผมก็พึ่งรู้จากพี่เลขาของคุณป้าที่อยู่กับคุณป้าในวันที่ป้าผมรับเขาเข้ามาทำงาน เอกสารสมัครเขาก็เลยอยู่ในห้องป้าผม”

“นี่คุณบลูไปหาจากที่ห้องทำงานของคุณป้ามาเหรอครับ”

“ไม่ใช่ห้องทำงาน ฉันไปหาที่ห้องทำงานเก่าป้าแล้วไม่เจอก็เลยไปลองหาดูที่ห้องนอนที่บ้านสวนและเจอจริง”

“แสดงว่าคุณบลูเชื่อผมแล้วจริงๆสินะว่าเรื่องการตายของป้าคุณบลูไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา”

บลูเงียบไปนาน ก่อนจะพูดเสียงต่ำ

“ผมเชื่อว่า…มันถูกวางแผน”

“โดยแฟนของป้าคุณ?”

“ใช่” ชายคนนั้นพยักหน้า เหมือนคิดตามทัน

“ป้าผมเสียเพราะรถพลิกคว่ำ” บลูพูดต่อทันที “ตำรวจสรุปว่าเมาแล้วขับ ทั้งที่ป้าผมเลิกดื่มไปนานแล้วก่อนจะเกิดเรื่องนี้”

ชายคนนั้นนิ่งไป ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“ถ้าเป็นแบบนั้น…วิธีที่ง่ายและเนียนที่สุด คือทำให้ป้าคุณ เชื่อใจ ก่อน”

บลูเงยหน้าขึ้นสบตา

“แฟนของป้าคุณ น่าจะรู้ตารางชีวิต รู้เส้นทาง และรู้ว่ารถคันนั้นมีปัญหาอะไรบ้าง” เขาหยุดเล็กน้อย “เช่น เบรกที่เสื่อมสภาพ หรือระบบพวงมาลัยที่เคยแจ้งซ่อมแต่ยังไม่ได้ซ่อมจริง”

บลูมือกำแน่น “พ่อของผมบอกว่าคุณป้าเขาเป็นคนพารถไปเข้าศูนย์เองก่อนเกิดเหตุหนึ่งอาทิตย์”

“นั่นแหละครับ” ชายคนนั้นพูดหนักแน่นขึ้น “ถ้าเขาทำแค่ ‘ปล่อยให้มันไม่สมบูรณ์’ มันจะไม่เข้าข่ายฆาตกรรมทันที แต่จะเป็นความประมาทที่ตั้งใจ”

“แล้วผู้ชายในเอกสารนี่ล่ะ”

“อาจเป็นคนกลาง” ชายคนนั้นตอบ “คนที่เข้ามาทำงานใกล้ตัว เพื่อดูนิสัย ดูความไว้ใจ หรือแม้แต่ช่วยจัดฉากบางอย่างโดยไม่รู้ตัว”

บลูหลับตาลงช้าๆ ภาพป้าของเขาในวันสุดท้ายผุดขึ้นมาในหัว

“ถ้าเป็นแบบนี้…” เขาเอ่ยเสียงเย็น “ผมอยากรู้ว่า ใครได้ประโยชน์ที่สุด”

ชายคนนั้นมองเขานิ่งๆ “ทรัพย์สิน บ้านสวน ประกันชีวิต…และตำแหน่งทางกฎหมาย”

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง หนัก อึดอัด และกดดัน

“งั้นเราคงต้องรื้อคดีนี้ใหม่” บลูพูดในที่สุด “เริ่มจากแฟนของป้าผม…และคนในเอกสารนี่”

ชายคนนั้นพยักหน้า “และครั้งนี้ คุณบลูต้องเตรียมใจนะครับ เพราะความจริง” เขาหยุด ก่อนจะพูดต่อ “มักจะโหดร้ายกว่าที่เราคิด”

“ฉันไม่กลัวหรอก และฉันก็มีแผนการของฉันคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว”

“คุณบลูจะทำยังไงครับ”

ก๊อกๆ ~

ทั้งสองคนตกใจเล็กน้อยเมื่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องก่อนหันไปทางประตูห้องพร้อมกันขณะที่ได้ยินเสียงประตูเปิดต่อ และคนที่เปิดประตูเข้ามาดันเป็นขวัญข้าว

”มาได้ไงวะเนี่ย เออ เดี๋ยวนายก็รู้เอง วันนี้แค่นี้ก่อนไว้ค่อยคุยกันต่อ”

“ครับ” นายคนนั้นรีบลุกเดินออกจากห้องทำงาน

ขวัญข้าวเดินตรงมาที่หน้าโต๊ะทำงานของบลู

“ทำไมวันนี้มาถึงนี่ได้”

“วันนี้คุณย่าท่านมีนัดทานข้าวกับคุณพ่อคุณค่ะที่บ้าน ตอนนี้ฉันไปส่งเขาที่บ้านคุณแล้วค่ะ เหมือนคะค้างคืนที่นี่ด้วยนะเห็นคุณย่าท่านบอกว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยมารับกลับไปบ้านสวน”

“แล้วเธอมานี่มีธุระอะไร”

น้ำเสียงของบลูเรียบ แข็งนิดๆ ขณะวางเอกสารลงบนโต๊ะโดยไม่เงยหน้ามอง

“ฉันมาหาคุณไงคะ”

เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องเธอราวกับกำลังประเมินบางอย่าง

“ถ้ามีธุระก็ว่ามา”

“คุณบลูทำไมพูดห้วนเหมือนไม่อยากคุย หรือคุณไม่อยากฟังคำตอบเรื่องนั้นแล้ว”

ห้องทำงานของบลูเงียบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยังเคลื่อนไหว บลูลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างใกล้กว่าที่ควรจะเป็น

“เธอพร้อมให้คำตอบฉันแล้วเหรอ”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ลมหายใจของทั้งสองใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงความอุ่น คำตอบยังไม่ถูกเอ่ยออกมา แต่ความลังเลกลับชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ

บลูถอนหายใจเบาๆ มือหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะจับ แต่กลับชะงักไว้กลางอากาศ ราวกับกำลังต่อสู้กับเหตุผลของตัวเอง

“รู้ไหมว่าฉันไม่ชอบความคลุมเครือ”

เธอก้าวเข้าไปอีกเพียงก้าวเดียว ระยะห่างระหว่างกันหายไปเกือบหมด

“แล้วคุณล่ะคะ…แน่ใจหรือว่าคุณอยากได้คำตอบจริงๆ”

สายตาของบลูอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือที่เคยลังเลค่อยๆ แตะที่ข้อมือเธอ ความใกล้ชิดนั้นทำให้ห้องทำงานที่เคยเป็นพื้นที่ของเหตุผล กลับกลายเป็นพื้นที่ของความรู้สึก

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

บลูก้มหน้าลงช้าๆ ราวกับเปิดโอกาสให้เธอถอย แต่เธอกลับไม่ทำ ริมฝีปากของทั้งสองเฉียดกันก่อนจะสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่ไม่ได้เร่งเร้า แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ยังไม่ได้พูดออกมา

นี่เป็นจูบแรกระหว่างเขาและเธอ

เมื่อเขาถอนออกเล็กน้อย หน้าผากของทั้งคู่ยังแตะกันอยู่ ลมหายใจยังปะปน คำตอบบางอย่าง อาจยังไม่ได้เอ่ยเป็นคำพูด แต่ถูกส่งผ่านจูบนั้นไปแล้วเรียบร้อยแล้ว

บลูผละออกมาเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปล่อยมือ ข้อมือของเธอยังคงถูกจับไว้แน่นพอให้รับรู้ถึงแรงสั่นไหวที่ไม่ได้ตั้งใจ

เขาเป็นฝ่ายเบี่ยงหน้าหนีเธอก่อน ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือที่ไหน

“นี่มันห้องทำงานของฉัน” น้ำเสียงนั้นต่ำลง ไม่ได้เป็นการตำหนิ แต่เหมือนเตือนตัวเองมากกว่า

“ฉันรู้ค่ะ” เธอตอบทันที โดยไม่ถอยหลังแม้แต่นิดเดียว ราวกับการถอยจะทำให้ทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นหายไป บลูมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะที่แก้มเบาๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ถ้าเธอยังไม่แน่ใจ อย่ามาทำแบบนี้” คำพูดฟังดูเด็ดขาด แต่สายตากลับสวนทางกันโดยสิ้นเชิง