LOGINนัชชาหันไปสบตาซึ้งกับเตชินก่อนที่เขาจะตาแดง ๆ แต่เขาก็ยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยนฮิ้วววววววววว เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกระลอก หลายคนยอมรับว่าเตชินดีขึ้นอย่างนัชชาพูดจริง ๆ“งั้น…เจ้าบ่าวละครับ ไปชอบเจ้าสาวตรงไหน ทำไมถึงยอมหยุดเพื่อเธอคนนี้ละครับ”“ผมว่าผมโดนมนต์สะกดของต้นชมพูพันธ์ุทิพย์นี่ละครับ และนี่ก็สาเหตุนี้ ผมถึงให้ออแกไนซ์เซอร์เนรมิตสถานที่แห่งนี้เป็นธีมนี้”โหวววว วิ้ววววว“ยังไงครับ เจ้าบ่าวขยายความหน่อย”“วันที่ผมตกหลุมรักนัชครั้งแรก ก็น่าจะเป็นวันที่ผมขับรถเฉี่ยวเธอ วันนั้นกลีบดอกชมพูพันธ์ุทิพย์หล่นลงมาเยอะมาก ผมไม่ทันมองเธอจริง ๆ พอขับรถเฉี่ยวเธอ แล้วนัชก็เดินเข้ามาด่าผม”เตชินหยุดพูดเพราะเพื่อน ๆ พากันโห่ร้องและหัวเราะชอบใจ“อ่อ…แบบนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรักเพราะโดนด่านะครับ เจ้าบ่าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“เอาจริง ผมแทบไม่ได้ฟังที่นัชด่าเลยวันนั้น เพราะผมมัวแต่มองปากรั้น ๆ เชิด ๆ ของนัชชาที่ด่าผมอยู่มากกว่า เวลาเธอพูดแล้วปากเธอโคตราน่าจูบเลยครับ แล้วนับตั้งแต่นั้น ผมว่า…ผมก็รู้สึกอยากหยุดจูบนัชชาไม่ได้เลยนับตั้งแต่วันนั้น”ฮิ้วววววววววว“งั้นก็จูบเลยสิครับ รออะไร” เสียงพิธีกรกล่าว ต
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลง ด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้าเขากลับมามีอารมณ์ดีตามเดิมริสากับปลายฟ้ายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกันว่าเขาหนีไปขับรถจนต้องโดนใบสั่ง“งั้นขากลับกูขับเองก็ได้ เพราะขามามึงขับมาแล้ว” มาวินหันไปคุยกับกฤชติน ก่อนเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง หลังจากที่พวกเขามองดูเตชินที่สภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน ประเมินแล้วว่าเตชินคงขับกลับไม่ไหวแน่ ๆ“กูก็ว่างั้น มันไม่ไหวหรอก สภาพนี้ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนมันคงขับแบบไม่บันยะบันยัง” กฤชตินหัวเราะหึ หึ ในลำคอ“แล้วไงวะ มึงกับนัชชาไหวปะเนี่ย" มาวินหันไปถามนัชชาที่ดูหน้าซีด ๆ เธอยังรู้สึกปวดท้องเพราะเป็นวันนั้นของเดือนโดยมีเตชินโอบประคองแฟนสาวอย่างเอาใจ“สภาพนี้ สรุปมึงพานัชชาไปขับรถ?” กฤชตินอดที่แซวเพื่อนด้วยอีกคนไม่ได้“กูดูทรงว่าเมื่อคืนท่าจะโดนใบสั่งหลายชุด” มาวินยิ้มก่อนเดินมาขึ้นรถที่ด้านหน้าเตรียมขับรถประจำที่ ริสาได้แต่หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความเห็นใจ“โดน
เตชินยังพูดชื่อยาไม่จบแต่นัชชากลับเอามือคว้ากล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วพูดแทรกขึ้นมาก่อน“นายซื้อมาด้วยทำไม!”“แค่เผื่อไว้เฉย ๆ” ^__^!“จะเอาไปใช้กับใคร!”“ถามได้ กับเมียดิ แต่ไม่ใช้หรอกปวดท้องอยู่ไม่ใช่ไง”“พูดมาก!”“มา…ตื่นมาแล้วก็ดี จะได้กินยา” เตชินหันไปหยิบขวดน้ำกับส่งยาให้เธอกิน“แล้วก็นอนลง จะได้แปะยาแผ่นเบาเทาปวดให้ดูดิ้ร้องไห้ทำไมวะ ตาบวมไปหมดเลย หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง” เขาดีดหน้าผากนัชชาเบา ๆ พลางเลื่อนมือมายีจมูกเธอที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่“ดะ เดี๋ยว ใครหึงนาย! ฉันแค่โกรธที่นายไปไหนไม่บอก”“อ๋อ…ไม่หึง แต่เมื่อกี้ใครพูดว่า นายไปหายายพิมมี่มาใช่ไหม นายนี่มันเลว ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด” เตชินโคฟเวอร์เป็นนัชชาพร้อมทำหน้าล้อเลียน ทำเอานัชชาอายจนต้องหยิบหมอนเข้ามาฟาด“หยุดพูดไปเลยนะ นี่แนะ นี่แนะ ต่อไปจะ ไปไหนก็บอกก่อนสิ อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!”“หึ ๆ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ อย่ามาอาย ฮ่า ฮ่า” เตชินหัวเราะขำที่นัชชาไม่ยอมรับ ก่อนจะยกมือป้องหมอนที่เธอฟาดใส่ พอได้จังหวะเขาก็ดึงหมอนออกจากมือเธอไปโยนทิ้ง เขาคว้าข้อมือของนัชชาก่อนจะจับเธอกดลงแนบกับที่นอน
-เตชินอยู่ไหนคะ? กลับกันหรือยัง? - เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น นัชชาจำเสียงได้ทันทีว่าคือเสียงพิมมี่ คู่คดีของเธอที่มาเช่าบังกะโลไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของเตชิน“ยัง! ทำไม” เตชินตอบห้วน ๆ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองนัชชาที่กำลังหน้างอเพราะแคร์ความรู้สึก-ทำไมน้ำเสียงเตชินดูห่างเหินจัง เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ-“มีอะไรรีบพูดมาดีกว่า ไม่งั้นวาง” เตชินตอบอย่างรำคาญ-พิมก็แค่อยากให้เตชินออกมาช่วยพิม-“ไม่ไปไม่ว่าง!” เตชินตอบอย่างไม่คิด แถมยังเตัดบทอย่างรำคาญ “แล้วนี่เอาเบอร์ใครโทรมา”-ก็เตชินบลอคเบอร์เก่าพิมทำไมล่ะ พิมก็เลยแวะซื้อเบอร์ใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วโทรหานี่ละแล้วอีกอย่าง คือตอนนี้พวกพิมกำลังจะกลับกันแต่รถพิมเสียระหว่างทาง แล้วมันก็มืดมาก เตชินมาหาพิมหน่อยได้ไหม-“แล้วเพื่อนพิมไปไหนหมด”-ก็พวกเราเอารถมาสองคัน ยายหวานขับเลยไปตั้งไกลแล้ว ทำไมอ่ะเตชินจะไม่ออกมาช่วยพิมเหรอ ทีเมื่อก่อนพิมโทรหา เตชินแทบจะรีบมาหาพิมเป็นคนแรกเลยนี่นา หรือว่าหลงของใหม่จนลืมของเก่าไปหมดแล้ว-“ไม่ว่าง ไม่ไป โทรหาคนอื่นเถอะ”-ทำไมละคะ พิมไม่ได้ให้ออกมาหาฟรี ๆ สักหน่อย พิมจะตอบเตชินให้ทั้งคืนแบบเมื่อก่อนไงค
ทั้งหมดพาไปหาอะไรกินข้างนอก ก่อนจะกลับมาชวนกันเล่นน้ำในตอนใกล้ ๆ เย็น และเพื่อเป็นการฆ่าเวลาสำหรับอาหารมื้อค่ำ เตชินจึงคะยั้นคะยอให้นัชชาของเขาลงเล่นน้ำพร้อมกับคู่ของเพื่อน ๆ"นัชเล่นน้ำกัน""ไม่เอาอ่ะ...นัชขี้เกียจ"นัชชาในชุดกางเกงยีนขาสั้นสีขาวเดินลงมาจากบ้านพักพร้อมกับทำท่าอิดออด วันนี้เธอเหมือนจะมีอาการปวดท้องเล็กน้อย และไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมที่หนักหน่วงเมื่อคืนระหว่างเขากับเธอหรือเปล่า ทำให้เธอเลยรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายตัว แถมอารมณ์ก็ดูจะเหวี่ยง ๆ ผิดปกติ"เล่นเหอะน่า...นะ""ก็บอกว่าไม่ไง""มา...ขี่หลังก็ได้"ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่สุดท้ายพอโดนเตชินรบเร้านัชชาก็ยอมกระโดดขึ้นมาขี่หลังของเขาแทนเธอนึกกว่าเขาแค่จะให้เธอขี่หลังธรรมดา ที่ไหนได้เตชินกลับเดินไปในทะเล ก่อนจะก่อนแกล้งทิ้งตัวลงในน้ำพร้อม ๆ กับนัชชาที่โวยวายใส่เพราะสำลักน้ำเค็ม"ไอ้บ้า นี่นายแกล้งกันเหรอ"นัชชายกมือขึ้นตีตัวต้นเรื่องที่แกล้งเธอ เรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนที่แยกหวานกันเป็นคู่ ๆ มีมาวินและริสาพากันนั่งซบไหล่หวานไม่แคร์สื่ออยู่ที่ชายหาดริมทะเล และไม่ไกลออกไปเป็นปลายฟ้ากับกฤชตินที่เพิ่งเปิดตัวว่าคบกันล
รุ่งเช้าปัง ปัง ปัง ปัง!!!เสียงเคาะประตูดังลั่นจากหน้าห้องพร้อมเสียงโวยวายของมาวินดังขึ้น ทำเอาเตชินและนัชชาต้องงัวเงียลุกขึ้นตื่น“ไฟไหม้ โวย ไฟไหม้ ไอ้ชิน ไอ้ติน พวกมึงสองคนเปิดประตูห้องให้กูเร็ว”เงียบ….นิ่ง….เกือบ 5นาทีกริ๊ก!!เตชินเปิดประตูออกไปทั้งสีหน้ายุ่งเหยิง“มึงจะเคาะเหี้ยไรนัก ไอ้วิน”“กูจะเข้ามาเอาเสื้อผ้าในห้องนี้...ถอยไป” มาวินดันร่างเตชินที่ขวางไว้ที่หน้าห้องเพื่อจะเข้าไปภายในห้องที่พวกเขาสามคนตกลงว่าจะนอนในห้องนี้ด้วยกันตอนแรก แต่เมื่อคืนเขากลับพาริสาไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน แต่ทว่าเตชินกลับรีบขวางพร้อมกับดันร่างมาวินให้ออกห่างประตู“เฮ้ย มึงยังเข้าห้องนี้ไม่ได้” เตชินรีบดันตัวมาวินอีกครั้ง“ทำไมกูจะเข้าไม่ได้”“เมียกูเพิ่งตื่น”“ห๊า! ไอ้ติน! มึง กับ ไอ้ตินนนน!!!” มาวินอ้าปากค้างเพราะนี่เป็นห้องนอนของพวกเขาสามคนเพราะงั้นคำว่าเมียจะหมายถึงเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ในเมื่อเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนห้องนี้เพราะฉะนั้นคนที่นอนอยู่ในห้องนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเตชินกับกฤชตินหรือว่า...!!!“เห้ยยย!!! จริงดิ มึงกับไอ้ติน!”“ตินพ่องงง! นัชเว้ย! นัชชา มึงคิดได้ไงวะ ว่าเป็นไอ้ติน! สัส!” ว่า
ไม่กี่วันถัดมา ริสาเกิดป่วยจนต้องหยุดเรียน นัชชากับปลายฟ้า จึงชวนกันมาเยี่ยมริสาในตอนเลิกเรียนทันทีที่มาถึงหน้าอพาร์ทเม้นท์ นัชชาก็ต้องเบ้ปาก เมื่อได้เจอกับกลุ่มของเตชิน ที่กำลังเดินเข้ามาเหมือนกัน“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้?” เตชินเอ่ยทักปลายฟ้า เพราะเห็นนัชชาที่ทำเมินหน้าไปทางอื่น แถมไม่ยอมมองแม้แต
ที่คลินิกพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ยื่นยานัชชาพร้อมอธิบายการกินยาเสร็จสรรพ เธอรับมาอ่านดูอย่างลวก ๆ ก่อนที่จะก้มลงหยิบกระเป๋าเงินในกระเป๋าเพื่อนำออกมาจ่าย“เท่าไหร่คะ”“ไม่ต้อง กูจ่ายเอง” เตชินหยิบใบเสร็จขึ้นมาดู ก่อนนำเงินของเขาขึ้นมาวางเคาน์เตอร์ นัชชาเหล่มองเขาอยู่ชั่วครู่ พลางเบ้ปากมองในความวางมาด
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลงด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้ามากลับอารมณ์ดีตามเดิมริสายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกัน ว่าเตชินโดนใบสั
~สิบโมงเช้า~มาวินยังคงนอนอ้อยอิ่งไม่ยอมลุกจากที่นอน หลังจากได้ตักตวงความสุขจากริสาจนเต็มที่ เขานอนมองใบหน้าที่พริ้มหลับของคนรักในอ้อมกอดด้วยความหลงใหล พลางก้มลงหอมอย่างแผ่วเบาที่เปลือกตา จนเธอรู้สึกตัวตื่น ช้อนสายตาเงยขึ้นมองใบหน้าที่ยิ้มกริ่มของเขา“ขอบคุณนะครับ คนดีที่เมื่อคืนไม่โกรธวิน” เขายิ้ม







