เพื่อนนอกสายตา...(1)

ขาป้อมสั้นเดินเข้ามาในซอยแคบย่านดินแดง สองข้างทางเป็นแฟลตสูงห้าชั้นรายรอบเหมาะสำหรับชาวบ้านหรือคนทั่วไปที่ไม่ค่อยมีเงินมากนักและแน่นอนว่าคุณภาพและสภาพแวดล้อมย่อมย่ำแย่ไม่เหมือนคอนโดฯ หรือบ้านเดี่ยวที่มันดีกว่านี้

ช้องนางมาหยุดยืนอยู่หน้าตึกตัวเองแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คนเมานอนกลิ้งอยู่ตามพื้นถนนนึกอยากจะฉี่ตรงไหนก็ฉี่ เด็กเล็กอายุสิบกว่าขวบตั้งแก๊งเป็นอันตพาลลอกเลียนแบบมาจากวัยรุ่นแถวนั้น วันดีคืนดีก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันของผัวเมีย บางคู่ถึงกับลงไม้ลงมือทุบตีจนกู้ภัยต้องมารับตัวส่งโรงพยาบาลก็มี

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วบอกตัวเองว่าเรียนจบเมื่อไร เธอจะพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เพร้ง! โครม!

เสียงอึกทึกดังขึ้นพร้อมเสียงด่าชุดใหญ่ไม่นานก็มีวัยรุ่นวิ่งสวนออกมาด้วยความเร็ว เธอจำได้ดีว่าเป็นใครจึงร้องถาม

“ภัทรจะไปไหน เกิดอะไรขึ้น” เด็กหนุ่มวัยสิบแปดไม่ยอมตอบวิ่งหน้าตั้งออกไปครั้นจะวิ่งตามก็ได้ยินเสียงของป้ากำลังร้องไห้คร่ำครวญจนเธอต้องวิ่งกลับไปยังห้องตัวเอง

“ป้าวี เกิดอะไรขึ้น ทำไมห้องเละเทะได้ขนาดนี้”

เสื้อผ้าในตู้ถูกลื้อกระจัดกระจายเต็มพื้น เก้าอี้ล้มระเกะระกะข้าวของเกลื่อนห้อง ร่างผอมนั่งชันเข่าก้มหน้าร้องไห้ มีเพียงกระป๋องขนมคุกกี้สีแดงเปิดทิ้งไว้ ด้านในเหลือแค่เศษเหรียญไม่กี่บาทก็เท่านั้น

ช้องนางเห็นแบบนั้นแล้วก็ไม่ถามหาสาเหตุต่อ พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น รภัทรคงมาขโมยเงินจากป้าอีกเหมือนเคย เธอเคยเตือนแล้วว่าอย่าเก็บเงินสดไว้กับตัวแต่ท่านก็ไม่เชื่อ เมื่อก่อนเธอก็เคยโดนรภัทรขโมยเงินออกบ่อยแต่พักหลังเธอฝากเข้าธนาคารและฝากถอนผ่าน

แอปพลิเคชั่นแทน จึงตัดปัญหาส่วนนี้ไปได้บ้าง

“เงินทุนขายของฉัน มันเอาไปหมดเลย ไอ้ลูกเวร!”

ระวีตะโกนออกมาด้วยคับแค้นใจต่อให้โมโหแค่ไหนหล่อนก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากนั่งฟูมฟายเพราะถึงอย่างไรแล้วรภัทรก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียว

“ฉันไม่มีเงินลงทุนขายของพรุ่งนี้ แกพอจะมีไหม” ระวีเอ่ยถามช้องนางซึ่งกำลังนั่งเก็บกวาดห้องอยู่ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

“ไม่มีค่ะ”

“อะไรวะ ทำงานทุกวันทำไมถึงไม่มี” หันมาตวาดด้วยความไม่พอใจ

“จะให้หนูมีได้ยังไงล่ะป้า ค่ากิน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าห้อง ไหนจะเงินไปเรียนก็มีแต่หนูจ่าย” วางผ้าในมือลงตะกร้าจ้องมองคนเป็นป้าด้วยสายตาตัดพ้อ

เงินในบัญชีเธอมีอยู่บ้างแต่ไม่ได้ให้เพราะเก็บไว้จ่ายค่าเทอม ไหนจะค่าเดินทาง รายงานต่าง ๆ อีกล่ะ หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยล้ากับชีวิตเหลือเกิน แล้วพาลคิดถึงพ่อกับแม่ทำไมใจร้ายทิ้งเธอไว้แบบนี้

“เออๆ ไม่มีก็ไม่มี ทำเป็นทวง” ระวีตวัดสายตาดุให้แล้วลุกเดินออกจากห้องไป ช้องนางห่อไหล่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้

ปากกาลูกลื่นหมุนไปมาบนนิ้วป้อมจนไม่ได้ยินเสียงอาจารย์สอนเสียด้วยซ้ำตั้งแต่ย่างกายเข้ามานั่งในห้องเรียนช้องนางก็เอาแต่นั่งเหม่อลอย

“ช้อง ช้องนาง!” เสียงหนึ่งดังขึ้นและดังขึ้นอีกเมื่ออีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง

“ฮะ” หันไปหาต้นเสียง คนนั้นก็ยังเป็นณาราเหมือนเคย

“แกเป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้ดูเหม่อลอยบ่อย ๆ นะ”

“เปล่าหรอก ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”บอกปัดแล้วถามต่อเพื่อเลี่ยงการซักถามจากเพื่อนรัก

“อาจารย์อนุทินเรียกแกตั้งนานแล้ว” ณาราพยักเพยิดไปยังโต๊ะมุมห้อง ซึ่งมีอาจารย์สูงวัยประจำวิชากฎหมายพิจารณาความอาญานั่งอยู่

ร่างอ้วนท้วนลุกขึ้นไปพอดีกับสายตาคมของเตย์มีเงยจากหน้าจอมือถือซึ่งจำได้ว่าเป็นผู้หญิงคนเมื่อวานชายหนุ่มย่นคิวแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอเรียนอยู่ชั้นปีเดียวกัน

ปลายเท้าเตย์ะสะกิดคณินสองสามครั้งจนเขาต้องหยุดเล่นเกมหันมาหาเพื่อนแทน “มีอะไรครับคุณเพื่อนสะกิดอยู่ได้ กูตายในเกมเลยเนี่ย”

“เออ ช่างมันก่อน ตอบคำถามกูก่อน”

“ตอบอะไร กูยังไม่เห็นมึงถามอะไรเลย”

“กูกำลังจะถาม” ว่าพลางชี้นิ้วไปยังหน้าห้องเรียนจนคณินมองตามปลายนิ้ว “ผู้หญิงอ้วนๆ นั้นเป็นใครวะ เธอเรียนห้องเราเหรอ”

“อย่าบอกนะว่ามึงไม่รู้จักจีเนียสประจำห้อง” เตย์มีส่ายหน้ารัว

เพราะปกติเขาไม่ค่อยได้สนใจเรื่องเรียนอยู่แล้วแต่ที่จำใจเรียนคณะนี้ก็เพราะถูกพ่อบังคับ

“เธอชื่อช้องนาง เด็กเรียนดีของห้อง กูไม่แปลกใจหรอกที่มึงไม่รู้จัก วันๆ ขลุกอยู่แต่กับสาวสวยๆ รูปร่างแบบนั้นมึงคงไม่ชายตาแล”

คณินหัวเราะร่วนเตย์มีได้แต่ไหวไหล่ “ก็จริง”

คนมันหล่อช่วยไม่ได้ เสียงคิกคักจากด้านหลังเรียกสายตาจากช้องนางก่อนจะหันกลับไปฟังหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเหมือนเดิม

กระป๋องเล็ก ๆ ถูกยื่นให้เธอก่อนอาจารย์สูงวัยจะลุกขึ้นประกาศเสียงดังฟังชัดเกี่ยวกับรายงานชิ้นใหม่จนนักศึกษาในห้องต่างร้องโอดโอยออกมาเพราะรายงานชิ้นเก่าเพิ่งส่งไปเมื่อสองวันที่แล้ววันนี้ก็มาสั่งอันใหม่ แต่มันก็ไม่สามารถทัดทานอาจารย์อาวุโสประจำคณะได้