แชร์

เธอมันนางมารร้าย

ผู้เขียน: Lida ดาลิ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-16 21:53:12

อาร์ม: “ว่ามา”

ต้น: “วันนี้มีคนแปลกหน้ามาถามผมเรื่องฟ้า เขารู้ทั้งบ้าน ที่อยู่ และเวลาที่เธอเลิกงาน”

อาร์มลุกขึ้นทันที

อาร์ม: “แกเห็นหน้ามันไหม?”

ต้น: “เห็นครับ แล้วผมก็ถ่ายรูปทะเบียนรถไว้ด้วย”

อาร์ม: “ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ต้น: “อาจารย์ครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”

อาร์ม: “อะไร?”

ต้น: “อาจารย์คิดยังไงกับฟ้ากันแน่?”

อาร์มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงหนักแน่น

อาร์ม: “ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีก”

ต้น: “งั้นอาจารย์ก็รีบปกป้องเธอเถอะครับ เพราะผมเองก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน”

อาร์มกำโทรศัพท์แน่น

อาร์ม: “ขอบใจที่เตือน”

หลังวางสาย อาร์มหยิบกุญแจรถขึ้นมาทันที

เขากดโทรหาฟ้า แต่ไม่มีคนรับ

ครั้งที่สองก็ยังไม่มีคนรับ

ครั้งที่สาม…

เสียงปลายสายดังขึ้น แต่กลับไม่ใช่เสียงของฟ้า

“สวัสดีครับ… คุณอาร์มใช่ไหม?”

อาร์มชะงัก

อาร์ม: “คุณเป็นใคร?”

ชายปริศนา: “ถ้าอยากเจอนักศึกษาของคุณอีกครั้ง มาคนเดียวที่โกดังเก่าริมคลองคืนนี้”

อาร์ม: “แกแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันฆ่าแกแน่!”

ชายปริศนาหัวเราะ

“รีบมานะครับ… เพราะผู้หญิงของคุณกำลังรออยู่”

สายถูกตัดไป

อาร์มคว้ากุญแจรถ ก่อนพูดด้วยเสียงเย็นเฉียบ

“ภาคิน… ถ้าเป็นฝีมือแก คราวนี้ฉันไม่เอาแกไว้แน่!”

ตัดภาพไปที่โกดังเก่าริมคลอง เวลา 22.30 น.

ฟ้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือถูกมัดไว้หลวม ๆ

ฟ้า: “นี่มันที่ไหน… ใครพาหนูมาที่นี่!”

เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นจากด้านหลัง

กึก… กึก… กึก…

หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด

แพร: “ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ นักศึกษาคนเก่ง”

ฟ้าเบิกตากว้าง

ฟ้า: “อาจารย์แพร!”

แพรยิ้ม ก่อนก้มลงกระซิบข้างหู

แพร: “ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับผู้ชายของฉัน”

ฟ้า: “อาจารย์ต้องการอะไรจากหนู!”

แพรหัวเราะเบา ๆ

แพร: “ฉันต้องการให้อาร์มเลิกสนใจเธอ”

ฟ้า: “ถ้าอาจารย์รักเขาจริง ก็ควรไปคุยกับเขาสิคะ ไม่ใช่มาทำแบบนี้!”

รอยยิ้มของแพรหายไปทันที

เพียะ!

ฝ่ามือของแพรฟาดลงบนแก้มฟ้า อย่างแรงจนหน้าหัน

เธอคือตัวร้ายชัดๆ ยัยปีศาจ

แพร: “อย่ามาสอนฉัน!”

ฟ้าหันหน้ากลับมา ดวงตาแดงก่ำแต่ยังจ้องอีกฝ่ายไม่หลบ

ฟ้า: “คนที่น่าสงสารที่สุดไม่ใช่หนูหรอกค่ะ แต่เป็นอาจารย์ต่างหาก”

แพร: “แก!”

ทันใดนั้น เสียงประตูโกดังถูกผลักเปิดอย่างแรง!

ปัง!

ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

อาร์ม: “แพร!”

แพรหันไป ก่อนแสร้งยิ้ม

แพร: “อาร์มคะ คุณมาจริง ๆ ด้วย”

อาร์มไม่แม้แต่จะมองเธอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ฟ้า

อาร์ม: “ฟ้า!”

ฟ้า: “อาจารย์!”

อาร์มเดินตรงเข้าไปหา แต่ชายฉกรรจ์สองคนกลับขวางทางไว้

อาร์ม: “หลีกไป!”

แพรเดินเข้ามาขวาง

แพร: “ถ้าคุณอยากให้เด็กคนนี้ปลอดภัย คุณต้องรับปากฉันก่อนว่าจะเลิกยุ่งกับเธอ”

อาร์มจ้องหน้าแพรด้วยสายตาเย็นชา

อาร์ม: “คุณกำลังขู่ผม?”

แพร: “ฉันกำลังให้ทางเลือกคุณต่างหาก”

อาร์มก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ

อาร์ม: “ฟังผมให้ดีนะ”

เขาหันไปมองฟ้า ก่อนกลับมาจ้องหน้าแพร

อาร์ม: “ผมอาจยังไม่มีสิทธิ์เรียกเธอว่าคนรัก แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ!”

แพร: “คุณมันบ้าไปแล้ว!”

อาร์ม: “และจำเอาไว้ด้วย…”

ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนข้างหน้าฟ้า ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อาร์ม: “อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของผม!”

ฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ

แต่ก่อนที่อาร์มจะเข้าไปช่วยเธอ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

แปะ… แปะ… แปะ…

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด

ภาคิน: “ซึ้งจริง ๆ เลยนะอาร์ม”

อาร์มหันขวับ

ภาคินยิ้มเยาะ ก่อนโยนซองเอกสารลงบนพื้น

ภาคิน: “ถ้าแกอยากช่วยผู้หญิงคนนี้จริง ๆ ฉันมีอะไรจะให้ดู”

อาร์มก้มมองซองเอกสาร

เมื่อเห็นชื่อบนหน้าปก เขาถึงกับนิ่งงัน

‘หลักฐานการเสียชีวิตของพ่ออาร์ม เมื่อสิบปีก่อน’

ภาคินหัวเราะ

ภาคิน: “แกเคยสงสัยไหมว่าพ่อแกตายจริง ๆ หรือเปล่า?”

อาร์มหน้าซีด

ภาคินหันไปมองฟ้า ก่อนพูดประโยคสุดท้าย

“และคนที่รู้ความจริงทั้งหมด… ก็คือแม่ของผู้หญิงที่แกกำลังปกป้องอยู่!”

สิบปีก่อน"

อาร์ม: "เป็นไปไม่ได้! ฉันเห็นกับตาว่าศพพ่อถูกนำไปประกอบพิธี!"

ภาคิน: "แล้วแกเคยเห็นหน้าศพชัด ๆ หรือเปล่าล่ะ?"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ความลับในคืนที่พ่อหายตัวไป... กับ

    ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   คืนนี้ขอรักให้เต็มหัวใจ

    คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   หาดส่วนตัว

    เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   หนีไปกับเธอ... ก่อนที่โลกจะพรากเราจากกัน

    ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ผมสนแค่คุณ

    เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ข้อแลกเปลี่ยน

    เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status