Teilen

ไม่อยากให้จบ

last update Veröffentlichungsdatum: 16.11.2026 22:57:22

เวลา 19.30 น. | คฤหาสน์ตระกูลวรเมธา

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับไปทั่วห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ พื้นหินอ่อนสีขาวสะท้อนแสงไฟสีทองอ่อน ผ้าม่านกำมะหยี่สีครีมถูกเปิดออกให้เห็นสวนด้านนอกที่ประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวและไฟประดับนับร้อยดวง

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ แขกผู้มีเกียรติในชุดสูทและชุดราตรีทยอยเดินเข้ามาในงาน

ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับงานหมั้นในเทพนิยาย

แต่สำหรับเจ้าบ่าว... นี่คืองานที่เขาไม่ต้องการให้เกิดขึ้นที่สุด

อาร์มยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักส่วนตัว เขาสวมสูทสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอหนึ่งเม็ด ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมกว่าทุกวัน

มือหนากำแหวนในกล่องกำมะหยี่เอาไว้

อาร์ม: “ขอโทษนะฟ้า... ขอให้ผมจัดการทุกอย่างก่อน”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดอ่านข้อความที่ฟ้าส่งมาเมื่อช่วงบ่าย

“ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน ฟ้าขอให้คุณมีความสุขนะคะ”

อาร์มหลับตาแน่น

คำว่าให้เขามีความสุขจากผู้หญิงที่เขารัก กลับทำให้หัวใจเจ็บยิ่งกว่าคำด่าทอเสียอีก

เวลา 20.00 น. | ห้องพักแขกชั้นสอง

ฟ้ายืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบหรู ผมยาวถูกปล่อยลงคลอไหล่ ใบหน้าถูกแต่งแต้มเพียงบางเบา

เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อร่วมงานหมั้น

เธอมาที่นี่เพื่อช่วยแม่

ต้นเป็นคนพาเธอเข้ามาในฐานะแขกของมหาวิทยาลัย โดยมีแผนจะพาเธอไปยังห้องเก็บเอกสารหลังเวที

ต้น: “ฟ้า ถ้าเกิดอะไรขึ้น โทรหาเราทันทีนะ”

ฟ้า: “ขอบใจมากต้น”

ต้น: “แล้วอาร์มล่ะ เขารู้หรือยังว่าเธอมา”

ฟ้าส่ายหน้า

ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้เขาต้องลำบากเพราะฟ้าอีก”

ต้นถอนหายใจ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

เสียงรองเท้าหนังดังเข้ามาใกล้

อาร์มยืนอยู่ตรงนั้น

สายตาคมกริบหยุดอยู่ที่หญิงสาวในชุดสีฟ้า ราวกับเสียงทุกอย่างรอบตัวเงียบลงไปชั่วขณะ

อาร์ม: “ออกไปก่อนต้น”

ต้น: “แต่—”

อาร์ม: “ผมขอคุยกับฟ้าสองคน”

ต้นมองฟ้าด้วยความเป็นห่วง ก่อนยอมเดินออกไปและปิดประตู

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

ฟ้า: “คุณไม่ควรขึ้นมาที่นี่นะคะ เดี๋ยวแพรก็เห็น”

อาร์มไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ สายตายังคงจับอยู่ที่ใบหน้าหวาน

อาร์ม: “สวยมาก”

ฟ้าก้มหน้าลงเล็กน้อย

ฟ้า: “อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ วันนี้คุณเป็นเจ้าบ่าวของคนอื่นแล้ว”

อาร์ม: “ผมยังไม่ได้เป็นเจ้าบ่าวของใครทั้งนั้น”

ฟ้า: “แต่คุณกำลังจะหมั้นกับเธอ”

อาร์มยื่นมือไปจับมือเธออย่างแผ่วเบา

อาร์ม: “มองหน้าผมสิ”

ฟ้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยมีหยาดน้ำใสคลออยู่

อาร์ม: “จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่เคยเลือกแพร และผมจะไม่มีวันเลือกเธอ”

ฟ้า: “แล้วแม่ของฟ้าล่ะคะ”

อาร์ม: “ผมจะพาแม่คุณกลับมาให้ได้”

เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาที่กำลังไหลลงมาอย่างอ่อนโยน

อาร์ม: “อย่าร้องไห้ได้ไหม ผมทนเห็นคุณเจ็บไม่ได้จริง ๆ”

ฟ้าพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับสั่น

ฟ้า: “คุณรู้ไหมคะว่าฟ้ากลัวอะไร”

อาร์ม: “อะไรครับ”

ฟ้า: “ฟ้ากลัวว่าวันหนึ่งเราจะรักกันมากจนไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตโดยไม่มีอีกคนได้... แล้วสุดท้ายเราก็ต้องเสียกันไป”

อาร์มดึงเธอเข้ามากอดทันที

อ้อมแขนของเขาแน่นขึ้นราวกับไม่ต้องการให้เธอหายไปไหน

อาร์ม: “ถ้าคุณกลัว ผมจะเป็นคนจับมือคุณไว้เอง”

เขาก้มลงกระซิบข้างหู

อาร์ม: “ผมรักคุณนะฟ้า รักจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว”

ฟ้าซุกใบหน้ากับอกเขา ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างจากของตัวเอง

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลังเล

ฟ้า: “ขอกอดอีกสักนาทีได้ไหมคะ”

อาร์มยิ้มบาง ๆ ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเธอ

อาร์ม: “ทั้งคืนก็ยังได้ ถ้าคุณต้องการ”

ฟ้าหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา

แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ความลับในคืนที่พ่อหายตัวไป... กับ

    ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   คืนนี้ขอรักให้เต็มหัวใจ

    คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   หาดส่วนตัว

    เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   หนีไปกับเธอ... ก่อนที่โลกจะพรากเราจากกัน

    ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ผมสนแค่คุณ

    เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้

  • รักเกินเลยของนายโคแก่   ข้อแลกเปลี่ยน

    เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status