ANMELDENอาร์มกำกระดาษแน่น
อาร์ม: “ผมจะไปถามเขาให้รู้เรื่อง” เวลา 10.15 น. | บ้านพักของพ่ออาร์ม อาร์มผลักประตูเข้าไปอย่างแรง พ่อของเขานั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบ ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าลูกชายจะมา อาร์ม: “พ่อมีอะไรจะอธิบายไหมครับ” เขาโยนภาพถ่ายและเอกสารลงบนโต๊ะ ชายวัยกลางคนเหลือบมองเอกสาร ก่อนถอนหายใจ พ่ออาร์ม: “ในที่สุดแกก็รู้จนได้” อาร์ม: “พ่อกับแม่ของฟ้าเป็นอะไรกัน!” พ่ออาร์ม: “เราเคยรักกัน” คำตอบสั้น ๆ ทำให้อาร์มยืนนิ่ง อาร์ม: “แล้วแม่ของผมล่ะครับ!” พ่ออาร์ม: “อย่าพูดถึงคนที่ตายไปแล้ว” อาร์ม: “พ่อยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ! แล้วเรื่องที่แม่ของฟ้าถูกจับตัวไป พ่อเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า!” ชายวัยกลางคนลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนเดินเข้ามาหาลูกชาย พ่ออาร์ม: “ถ้าแกยังอยากให้ผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตอยู่ แกควรหยุดขุดคุ้ยเรื่องนี้” อาร์มจ้องหน้าพ่ออย่างไม่เชื่อสายตา อาร์ม: “พ่อเป็นคนจับตัวแม่ของฟ้าจริง ๆ ใช่ไหม” ชายวัยกลางคนไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้ากลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เวลา 11.00 น. | โกดังร้างนอกเมือง แม่ของฟ้านั่งถูกมัดมืออยู่กับเก้าอี้ ใบหน้าซีดเซียว แต่สายตายังคงแข็งกร้าว แพรเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ แพร: “ป้าแค่บอกที่ซ่อนสมุดบัญชีมา เรื่องทุกอย่างก็จะจบแล้วนะคะ” แม่ฟ้า: “ฉันไม่มีวันให้หลักฐานนั้นกับคนอย่างพวกแก” แพรหัวเราะเบา ๆ แพร: “ป้าคิดว่าฟ้าจะมีความสุขจริง ๆ เหรอคะ ถ้ารู้ว่าผู้ชายที่ตัวเองรักเป็นลูกของคนที่ทำลายครอบครัวตัวเอง” แม่ฟ้ามองแพรอย่างตกใจ แม่ฟ้า: “เธอรู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไง” แพรยิ้ม ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้ดู บนหน้าจอเป็นภาพของฟ้ากับอาร์มกำลังยืนอยู่ด้วยกัน แพร: “เพราะฉันจะเป็นคนทำให้ความรักของพวกเขาพังเองค่ะ” ทันใดนั้น ประตูโกดังเปิดออก ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ แม่ฟ้าเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าของเขา น้ำตาก็ไหลออกมาทันที แม่ฟ้า: “คุณ…” ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเธอ พ่ออาร์ม: “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” แม่ฟ้าส่ายหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ แม่ฟ้า: “คุณยังไม่พออีกเหรอ… คุณทำลายชีวิตฉันไปแล้ว ยังจะทำอะไรกับลูกฉันอีก!” พ่ออาร์มก้มลงมองเธอ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้แม่ฟ้าถึงกับหน้าซีด พ่ออาร์ม: “เพราะลูกสาวของคุณกำลังจะทำให้ความลับที่ฉันฝังไว้สิบปีถูกเปิดเผย” เขาหันไปหาแพร พ่ออาร์ม: “เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะจัดงานใหญ่” แพร: “งานอะไรคะ” ชายวัยกลางคนยิ้มเย็น พ่ออาร์ม: “งานหมั้นของอาร์มกับแพร” เวลา 12.20 น. | มหาวิทยาลัย โทรศัพท์ของฟ้าสั่นขึ้น ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏบนหน้าจอ “ถ้าอยากให้แม่มีชีวิตอยู่ พรุ่งนี้จงมางานหมั้นของอาร์มกับแพรคนเดียว” ฟ้าอ่านซ้ำหลายครั้ง มือเริ่มสั่น ฟ้า: “งานหมั้น…?” เธอหันไปมองอาร์มที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา ฟ้า: “คุณจะหมั้นกับแพรจริง ๆ เหรอคะ” อาร์มรีบเดินเข้ามาจับมือเธอ อาร์ม: “ไม่ครับ ผมไม่มีวันทำแบบนั้น” ฟ้า: “แล้วถ้าการที่คุณไม่หมั้นกับเธอ ทำให้แม่ของฟ้าต้องตายล่ะคะ” อาร์มนิ่งไป ฟ้าค่อย ๆ ดึงมือออกจากเขา น้ำตาคลอเต็มดวงตา ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากเป็นคนที่ทำให้คุณต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับความรักอีกแล้วค่ะ” อาร์ม: “ฟ้า…” ฟ้า: “ถ้าคุณต้องไปหมั้นกับเธอเพื่อช่วยแม่ ฟ้าจะไม่ขวางคุณ” เธอเดินจากไปทั้งน้ำตา ทิ้งให้อาร์มยืนกำมือแน่นอยู่ตรงนั้น โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความจากพ่อของเขา “ถ้าแกไม่อยากเห็นผู้หญิงที่แกรักต้องตาย จงมางานหมั้นพร้อมเจ้าสาวของแก” อาร์มเงยหน้าขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา อาร์ม: “ถ้าพ่ออยากเล่นเกมนี้… ผมก็จะเล่นด้วย แต่ครั้งนี้ผมจะเป็นคนเปิดโปงทุกอย่างเอง”ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







