12 เริ่มงานวันแรก

รอยยิ้มสดใสน่ารักที่ส่งไปให้กล้า ทำเอาคิ้วของคุณกระตุก ความรู้สึกหวงของตัวเขาในฝันถูกส่งมาถึงเขาคนนี้อีกแล้วสินะ

พอเห็นกล้ายกมือขึ้นรับไหว้ทักทายน้องกลับทั้งรอยยิ้มกว้าง รังสีอำมหิตของคุณก็แผ่ออกไปอย่างช่วยไม่ได้ ดีว่ากล้าสัมผัสมันได้ หันมามองหน้าเจ้านายก็เข้าใจจึงหุบยิ้มทันที

เมื่อวานตอนที่เห็นเจ้านายเสียท่าให้เด็กคนนี้แล้วอุ้มเข้าห้องไป เขาคิดว่าเจ้านายอาจจะแค่นึกสนุก อยากจะเล่น ๆ หรือเปล่า

ทว่าพอเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกขนาดนี้ ไหนจะสั่งให้มือขวาอย่างเขาคอยเฝ้าดูเด็กคนนี้ให้อีก ตอนนี้กล้าคิดว่าเข้าใจแล้ว

               ความมั่นคงในหน้าที่การงานของกล้า คงขึ้นอยู่กับความปลอดภัยของเด็กคนนี้สินะ

               “เอ่อ ยินดีครับน้อง...” สายตาเขาเหลือบมองอาการของเจ้านาย คิ้วขมวดแบบนั้นกล้าถึงกับกลืนน้ำอึกใหญ่ “ยินดีที่ได้ร่วมงานครับคุณดิน”

               “โห่พี่กล้า เรียกดินเฉย ๆ ก็ได้ครับ หรือจะเรียกไอ้ดิน น้องดินได้หมด” กลิ่นดินรีบบอก น้ำเสียงติดอ้อนเล็กน้อยเขาใช้มันบ่อย ๆ เวลาอยากให้คนที่โตกว่าเอ็นดู

               “พี่ เอ่อ เอ้ย ผมถนัดแบบนี้มากกว่าครับ แต่คุณดินเรียกผมได้ตามสะดวกนะครับ” กล้าเอ่ย

               “เอางั้นเหรอพี่” พอเห็นว่ากล้าพยักหน้าตอบ กลิ่นดินจำต้องยอม “งั้นเราไปทำงานกันเถอะครับ ที่นี่มีล็อกเกอร์มั้ยครับ ผมจะเอากระเป๋าไปเก็บ”

               “อ๋อ มีครับ” กล้าตอบ ทว่ายังไม่ทันได้แนะนำเพิ่มก็ถูกเจ้านายตัดหน้าไปเสียแล้ว

               “เอาไว้ที่ห้องพี่นี่แหละแล้วก็ใส่นี่ทับไปด้วย” คุณหยิบเอาสูทของเขาส่งให้น้องใส่ แขนอาจจะยาวไปสักหน่อยแต่คิดว่าคงไม่น่าเกลียดเกินไป

               การ์ดที่นี่มีลำดับขั้นอยู่ ถ้าเป็นพนักงานทั่วไปแค่ใส่เสื้อโปโลสีดำกับกางเกงสแล็คสีดำเท่านั้น คอยดูแลความเรียบร้อย แล้วคอยเฝ้าตามทางเดินจุดต่าง ๆ

               ถัดมาอีกขั้นเป็นระดับหัวหน้าขึ้นมาหน่อย พวกนี้เป็นตำรวจหรือทหารที่ออกมารับงานเสริม ซึ่งระดับนี้จะแบ่งเป็นสามชุดเวียนกันมาเข้ากะ

การ์ดระดับที่สองนี้เน้นพาพวกเด็ก ๆ กลุ่มแรก เดินตรวจตามจุดสุ่มเสี่ยงต่าง ๆ เน้นจับพวกลักลอบเล่นยา ขายยา ทะเลาะวิวาทหรือทำอนาจาร

คุณ เหวินจะเข้มงวดกับคนกลุ่มนี้มาก เขาเฟ้นหาแต่ตำรวจทหารน้ำดีเพราะไม่อยากให้มีการรับเงินใต้โต๊ะ หรือการซื้อตัวกันเกิดขึ้น

พวกเขาสามพี่น้องอยากให้คลับของพวกเขาสะอาดและปลอดภัยที่สุดสำหรับลูกค้าที่ตั้งใจมาพักผ่อนที่นี่

ส่วนการ์ดชุดสุดท้ายมีเพียงสามทีมเท่านั้น เอาไว้ประกบพวกเขาสามพี่น้อง คนกลุ่มนี้จะเน้นใส่สูทเพราะต้องพร้อมสำหรับออกไปข้างนอกกับพวกเขาด้วย ฝีมือแต่ละคนไม่ธรรมดาเลย

ที่สำคัญสามารถไว้ใจได้ทุกคนโดยเฉพาะคนที่เป็นมือขวาคนสนิทอย่างกล้า เป็นคนที่พ่อของพวกเขาส่งเสียเลี้ยงดูและฝึกฝนมาอย่างดี เรียกว่าสามารถฝากชีวิตเอาไว้ได้

จริง ๆ การ์ดชุดสุดท้ายนี้ไม่มีตำแหน่งว่างแล้ว ทุกคนยังคงทำงานกันขยันขันแข็งเต็มที่ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยดินไปทำตำแหน่งการ์ดระดับล่างสุด ยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำหรือตามทางเดินได้ เขาจึงต้องรับเอาน้องไว้ในทีมเขาเอง

เรื่องนี้คุณ เหวินคุยกับพี่ชายแล้ว และพี่ชายของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร นอกจากเตือนให้ระวังไว้บ้างเพราะยังไม่รู้นิสัยใจคอมากนัก

กลิ่นดินเดินตามกล้ามาจนถึงห้องพักของพวกเขา ในนี้มีอีกสองคนกำลังวิดพื้นแข่งกันอยู่

“เอ้า พวกมึง หยุดแข่งกันได้แล้ว กูมีคนสำคัญจะแนะนำให้รู้จัก” กล้าปรบมือเสียงดังเรียกทุกคน

“นี่มันน้องหน้าสวยเมื่อวาน คนที่ล้มเฮียเหวินนี่พี่” เมฆถาม

“เออ ทำความรู้จักไว้ นี่คุณดิน จะมาทำงานกับเรานะ ซึ่งกูจะเป็นพี่เลี้ยงเอง” หน้าตากะลิ้มกะเหลี่ยของรุ่นน้องกล้าเห็นแล้วได้แต่ถอนหายใจ

เขาอยากบอกเตือนน้อง ๆ ตามตรงแต่ติดที่คุณน้องดินดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวว่ากลายเป็นสมบัติสุดรักสุดหวงของเจ้านายเขาไปแล้ว

ถึงกล้าจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้รัก ๆ ใคร่ ๆ มากนักแต่เขารู้จักเจ้านายของตัวเองดี

“สวัสดีครับพี่ ๆ ผมชื่อกลิ่นดิน เรียกผมว่าดินหรือไอ้ดินก็ได้ครับ” กลิ่นดินยกมือไหว้ทั้งยิ้มหวานให้เช่นเคย

กล้าถอนหายใจอีกครั้ง เหนื่อยใจกับสมบัติของเจ้านายเหลือเกิน เที่ยวส่งยิ้มหวานขนาดนั้นให้ทุกคนไปทั่วแบบนี้ ไอ้รุ่นน้องสองคนนี้จะไม่เคลิ้มตามยังไงไหว

“พี่จะเรียกแบบนั้นได้ไงคะ หน้าสวยกว่าผู้หญิงแบบนี้พี่เรียกไอ้ไม่ลงจริง ๆ พี่ชื่อเมฆ น้องดินเรียกพี่เมฆแล้วกันนะ” เมฆเดินมาโอบไหล่ดินเอาไว้

“ได้ครับพี่เมฆ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ดินยิ้มกว้างดีใจ เขากังวลมาตลอดกลัวว่าจะเข้ากับพี่ ๆ ที่ทำงานได้ไม่ดี เห็นทีเขาจะกังวลมากไป

“ฝากตัวกับไอ้เมฆพอนะน้องดิน ส่วนใจมาฝากกับพี่ดลคนดีนะครับ พี่จะดูแลอย่างดีเลย” ดลเดินเข้ามาโอบไหล่อีกข้างที่ว่างของดินเอาไว้

หนุ่มร้อยแปดสิบแบบปัดเศษตอนนี้ตัวหดเหลือจิ๊ดเดียวเมื่ออยู่ท่ามกลางพี่การ์ดตัวยักษ์ทั้งสอง ส่วนกล้าได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ยืนหลับตานับถอยหลังในใจ

ห้า

สี่

สาม

สอง

ปัง! โคร๊ม!

เสียงประตูห้องถูกถีบอย่างไม่ใยดี ชายหนุ่มในห้องสะดุ้งสุดตัว ทั้งสามหนุ่มรีบไปยืนประจันหน้ารอรับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่ เหลือแต่กลิ่นดินที่ยืนเหวออยู่

“พวกมึงว่างกันนักใช่ไหมห๊ะ ไอ้เมฆ ไอ้ดล” เสียงเข้มทรงอำนาจตวาดลั่น

กลิ่นดินเมื่อได้สติ จึงเดินไปยืนต่อแถวพวกพี่ ๆ เขายังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ ๆ ไอ้คุณที่ยิ้มให้เขาเมื่อกี้ตอนนี้ทำไมหน้าเหี้ยมได้ขนาดนี้

ถ้าเป็นไอ้คุณในฝัน เขาจะได้เห็นหน้าแบบนี้ก็ตอนที่มีคนมายุ่งวุ่นวายมารังแกไอ้น้องดินในฝันเท่านั้น แต่กับไอ้คุณคนนี้

คงไม่ใช่มั้ง ตรงนี้ก็ไม่เห็นมีใครมารังแกสักหน่อย กลิ่นดินได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วยืนฟังเงียบ ๆ

“เป็นเหี้ยไรไม่ตอบ ปากอมเหี้ยไรอยู่” เขาพยักหน้าไปที่ดล “ว่าไง” ก่อนจะตวัดสายตาไปมองที่เมฆ “มึงด้วย”

“วิดพื้นแข่งกันอยู่ครับ” ทั้งสองตอบออกมาพร้อมกันเสียงดังฟังชัด สำหรับการ์ดประจำตัวนายจะมาตะกุกตะกักอึกอักไม่ได้

ความรู้สึกของดินตอนนี้ราวกับอยู่ในค่ายทหารก็ไม่ปาน

“แต่ที่กูเห็นมันไม่ใช่ มึงชอบออกกำลังกายแข่งกันนักใช่มั้ย ได้ งั้นพวกมึงสองคนก็ออกไปวิ่งรอบร้านแข่งกันสักยี่สิบรอบนะ ไป!” คุณออกคำสั่งเสียงดังลั่น

“ครับ” / “ครับ” ทั้งสองรับคำเจ้านายแล้วออกวิ่งทันที

‘เผด็จการ’ กลิ่นดินสบถเบา ๆ ออกมาอย่างเหลืออด

ไม่คิดว่านักศึกษามหาวิทยาลัยด้วยกัน พอทำงานแล้วได้เป็นเจ้าคนนายคนจะเผด็จการขนาดนี้ เขาเกลียดที่สุดก็คนจำพวกนี้นี่แหละ

คุณ เหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะมาข่มลูกน้องอะไรแบบนี้ แต่ภาพที่เขาเห็นผ่านจอกล้องวงจรปิดมันทำให้เขาหลุด มารู้ตัวอีกทีก็ถีบประตูเข้ามาแล้ว

“พี่ไม่ได้เผด็จการนะ” เขาเสียงอ่อนลงทันทีเมื่อหันมาพูดกับดิน ทว่าพอหันกลับไปหาลูกน้องก็เปลี่ยนเสียงกลับเป็นเข้มอีก “ไม่เชื่อถามกล้าดูสิ” คุณตวัดสายตาดุไปที่ลูกน้องคนสนิทคนเดียวที่เหลืออยู่

ปฏิกิริยาของคุณเป็นไปเองจนเขายังแปลกใจ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พอเห็นหน้าน้องแค่นั้นอารมณ์ที่คุกรุ่นก็ดับวูบไป พอเป็นกลิ่นดินก็ดูเหมือนจะอยู่เหนือทุกข้อยกเว้นของเขาเสียงั้น

ทำไมนะ? ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นไอ้กล้าคนนี้ที่ต้องมาเป็นพยานให้เจ้านายด้วย

“ครับ? อ๋อ ใช่ครับ ปกติเฮียเหวินใจดีกับพวกเรามากครับ วันนี้ก็แค่ แค่” เขาเหลือบสายตามองเจ้านายอีกครั้ง คาดหวังความช่วยเหลือที่ดูเหมือนจะไม่มี

“แค่อยากให้สองคนนั้นออกกำลังกาย ครับใช่ครับ สองคนนั้นชอบออกกำลังกายน่ะครับ” กล้าพ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอก

“ก็เข้ามาบอกดี ๆ ก็ได้นี่ครับ จะถีบประตูเข้ามาเสียงดังโครมครามทำไม” พอเห็นว่าคุณเย็นลงแล้วเสียงของดินก็อ่อนตาม