EP.20 พี่นาทีเปลี่ยนไป

กอหญ้า...

ฉันเดินหนีพี่นาทีเข้ามาในสวนก็คิดอะไรไปเรื่อยๆ ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่นาทีเปลี่ยนไป พี่นาทีไม่เหมือนเดิม แถมเวลาพูดหรือทำอะไรให้ ฉันก็ใจสั่นตลอดเวลามองหน้าหรือสบตากับพี่นาทีฉันก็รู้สึกเหมือนมีมวลความร้อนมหาศาลวิ่งเข้ามาจู่โจมที่ใบหน้าของฉัน แววตาที่พี่นาทีมองมาที่ฉันมันไม่เหมือนเดิม...

" พี่นาที ทำอะไรคะให้เฟิร์นช่วยมั้ย "

เสียงน่ารำคาญของเฟิร์นที่ตั้งตัวเองว่าสนิทกับฉันถามขึ้นพลางส่งยิ้มให้พี่นาทีที่กำลังเอาหญ้าสดใส่รางให้เบบี๋พี่ทุยกิน ตอนนี้พี่ทุยควายที่แม่ฉันไถ่มาจากโรงเชือดแก่มากแล้วนะ แต่ก็ยังมีไฟอยู่เพราะตอนนี้พี่ทุยมีครอบครัวแล้วหลายตัวเลยแหละ

" อ๋อ เฟิร์นทำได้หรอ "

พี่นาทีเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเฟิร์น หมั่นใส้

" งั้นเฟิร์นช่วยเอาหญ้าที่กองตรงนั้นใส่ในรางนี้ให้พี่ก็ได้ครับ แล้วตักน้ำจากบ่อนั้นใส่ในอ่างนี้ให้เต็ม แล้วพี่ก็รบกวนเฟิร์นเฝ้าตรงนี้ให้ด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่มา "

" ได้ค่ะพี่นาที แค่นี้เฟิร์นทำได้สบายมาก มาสิหญ้ามาช่วยกัน "

เฟิร์นส่งยิ้มให้พี่นาทีก่อนจะหันมาเรียกฉัน ชิ

" หญ้าจะไปช่วยคนสวนใส่ปุ๋ยน่ะ โทษทีนะเฟิร์น "

ฉันส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะเดินออกมา ฉันไม่อยู่เป็น กขค หรอก

.

.

.

" ว่าไงเจ้าลิงน้อย ไหนบอกจะมาช่วยคนสวนใส่ปุ๋ยไง ทำไมขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนนั้น "

เสียงทุ้มของคนมาใหม่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันที่นั่งห้อยขาอยู่บนต้นขนุนต้นใหญ่

" แล้วพี่นาทียุ่งอะไรด้วยล่ะคะ ไปเลี้ยงควายช่วยเฟิร์นเลยไป๊ "

ฉันว่าพลางยู่หน้าใส่

" เลี้ยงลิงน้อยบนต้นขนุนได้มั้ยอะ ขี้เกียจเกี่ยวหญ้าให้ควายแล้ว "

พี่นาทีเงยหน้ามองฉันพร้อมกับใบหน้าหล่อๆที่มีรอยยิ้มบางๆประดับอยู่ มองอยู่ได้

" ใครลิงน้อยคะ "

ฉันส่งสายตาดุๆไปให้

" ก็นี่ไงลิงน้อย / ว๊ายย!! "

ตุบ!!

ขาสองข้างของฉันถูกพี่นาทีดึงจนฉันตกลงจากกิ่งขนุน โดยมีพี่นาทียืนกอดไว้ข้างล่างทั้งๆที่ขาฉันยังไม่แตะพื้นสองแขนของฉันก็รีบกอดคอเอาไว้ด้วยความตกใจ ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย

" ปล่อยหญ้านะ "

ฉันว่าทั้งๆที่แขนทั้งสองข้างกอดคอพี่นาทีเอาไว้อยู่พลางส่งสายตาดุๆไปให้

" มีคนเคยบอกหญ้ามั้ยว่าเวลาดุอะ...น่ารักดี "

ใบหน้าของเราที่ห่างกันแค่คืบกับริมฝีปากอมชมพูของพี่นาทีที่ขยับไปมา บอกว่าฉันน่ารัก...มันทำให้ฉันต้องพยามยามข่มตัวเองไม่ให้ยิ้มออกไป แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวๆอยู่ตอนนี้สิจะข่มมันยังไงดี

" ปล่อยหญ้าเลยนะ ไม่คุยด้วยแล้ว "

ฉันว่าพลางดิ้นกระแด่วๆไปมาเพราะขาไม่แตะพื้น ฉันรู้สึกว่าตัวเองเตี้ยมากๆก็วันนี้แหละ

" อยากยิ้มก็ยิ้ม ไม่ต้องฝืน "

ให้ตายเถอะฉันเกลียดรอยยิ้มรู้ทันของคนตรงหน้าจัง

" ยิ้มแล้วก็ปล่อยสิคะ "

ฉันว่าพลางหลุดยิ้มออกมาแต่ก็ยังพยายามเม้มปากเอาไว้อยู่ดี ไม่งั้นแก้มปริแน่ๆ

" ปล่อยแน่แต่บอกพี่ก่อนว่าลิงน้อยของพี่เป็นอะไร ทำไมหน้าบึ้ง "

แววตาอ่อนโยนที่ส่งมาในระยะประชิดทำให้ฉันต้องเบือนหน้าหนีเพราะอาการเห่อร้อนที่ใบหน้าเริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ

" เปล่านี่คะ "

ฟอด!!

" พี่นาที!! "

ฟอด!!

" บอกได้รึยังคะว่าลิงน้อยเป็นอะไร "

ฉันหันหน้าหนีปลายจมูกโด่งๆไปมา อะไรเนี่ยถามดีๆก็ได้ทำไมต้องบังคับให้ตอบด้วยการหอมแก้มด้วย!!