EP.19 ความรู้สึกของนาที

นาที...

นาที >>> เหี้ยภูมิ

ภูมิ >>> ว่าไงเพื่อนกู

นาที >>> เพื่อนหญ้าแมร่งตามติดกูแจเลย วันนี้กูมาช้อปปิ้งกับหญ้าอะ ถ้ากูเดินหนีเขาจะมองกูเป็นพี่ชายเพื่อนที่แย่ป่าววะ

ภูมิ >>> เพื่อนน้องสำคัญนะมึง มึงต้องดูแลเขาให้ดีๆ

นาที >>> แต่กูรำคาญ แล้วหญ้าก็เหมือนจะโกรธกูด้วย เนี่ยกูยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด

ภูมิ >>> หน้าบึ้ง เอาแต่ใจผิดปกติ คุยน้อยกว่าปกติงี้ป่ะ

นาที >>> เออ นี่มึงติดกล้องไว้กับน้องกูป่าววะ ทำไมแม่น

ภูมิ >>> เมียกูเป็นบ่อย

นาที >>> แต่นี่น้องโว้ย!!

ภมิ >>> แน่ใจว่าคิดแค่น้อง

นาที >>> รู้ดี

ภูมิ >>> กูเพื่อนมึงนะ แล้วก็เลิกแอ๊บมาถามเรื่องน้องซะทีไอ้ห่า

นาที >>> แล้วต้องทำไง

ภูมิ >>> งอน แล้วมึงก็ไปง้อซะ

นาที >>> แต่กูยังไม่รู้เลยนะว่ากูทำไรผิด

ภูมิ >>> ผู้หญิงก็เป็นงี้แหละ ผิดไม่ผิดก็ง้อไว้ก่อน

นาที >>> จะเสียนิสัยนะมึง

ภูมิ >>> ยอมให้เขาเสียนิสัยหรือจะยอมให้เขาไปเจอคนใหม่ล่ะ

นาที >>> สัส!!

ระหว่างทางที่เราสามคนเดินทางมาที่รีสอร์ตผมก็ปรึกษาปัญหาที่เจออยู่กับไอ้ภูมิเรียบร้อย จะโทรก็ไม่ได้เลยต้องไลน์คุยกัน แถมมันยังรู้อีกว่าผมคิดยังไงกับหญ้า ผมก็เพิ่งรู้ใจตัวเองหลังจากคืนนั้นแหละ ร่างเปลือยเปล่าของสาวน้อยที่ผมเคยเห็น ร่างบางๆที่ผมนอนกอดเอาไว้ทั้งคืน หน้าผากหอมๆที่ผมจูบเมื่อคืน ผมนุ่มๆที่ผมนอนลูบทั้งคืน ผมไม่อยากให้ใครได้ไป

ความจริงผมรู้สึกแปลกๆกับหญ้ามาตั้งนานแล้วตั้งแต่วันที่ผมออกจากโรงพยาบาลตอนเด็กๆเลยก็ว่าได้แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ผมเลยเอาแต่แกล้งเธอ คุณเคยได้ยินใช่มั้ยล่ะเวลาเราชอบใครตอนเด็กๆเราก็จะแกล้งแต่คนนั้น พอผมได้ยินว่าแม่กับพ่อจะรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรมผมก็ยิ่งไม่ชอบใจใหญ่ เพราะนั่นหมายถึงเธอต้องกลายเป็นน้องสาวของผม แต่ผมไม่ได้อยากเป็นพี่ชายของเธอ ผมก็แกล้งเธอหนักเข้าไปอีกเพื่อให้เธอออกจากบ้านไปไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร

และการตัดสินใจในวัยมัธยมที่ไปเรียนต่อต่างประเทศนอกจากเพราะรู้สึกผิดกับหญ้าแล้วผมก็อยากจะไปอยู่เงียบๆเพื่อถามใจตัวเอง แต่ยิ่งไกลก็ยิ่งคิดถึง ยิ่งลืมไม่ได้ และผมเองก็กลัวแม่กับพ่อจะเสียใจที่ผมรู้สึกอะไรแบบนี้กับน้องสาวบุญธรรม แต่ตอนนี้ผมไม่แคร์อะไรแล้ว ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง และผมจะไม่ปล่อยให้เธอไปเจอใครที่ไหนถ้าไม่ใช่ผม

" พี่นาทีไปกันเลยมั้ยคะเฟิร์นแต่งตัวเสร็จแล้ว ดีนะที่หญ้าให้ยืมชุดเปลี่ยนเข้าสวน "

เสียงเพื่อนของหญ้าที่ชื่อเฟิร์นเดินมาเกาะแขนผมพูดขึ้น เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญมากไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไม่มีแฟน

" หญ้าไม่ใส่หมวกล่ะคะ ร้อนนะในสวน "

ผมไม่ได้สนใจเธอเท่าไหร่แล้วก็ไม่แคร์เธอด้วย ผมสนใจคนที่เดินหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลองตรงหน้านี้ต่างหาก ผมชอบเวลาเธอยิ้มมากกว่า มันน่ารัก...

" หญ้าขี้เกียจใส่ค่ะ "

คนหน้างอตอบก่อนจะรีบเดินออกไป ผมจึงรีบเดินออกไปจนเพื่อนหญ้าต้องวิ่งตามมา

" หยุดก่อนสิคะ หันหน้ามาหาพี่ก่อนยัยตัวเล็ก "

ผมเดินไปจนทันคว้าแขนคนหน้างอเอาไว้ได้พลางดึงเข้ามายีหัวไปมาก่อนจะสวมหมวกชาวไร่ให้

" ใครคะยัยตัวเล็ก หญ้าโตแล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาพูดคะกับหญ้าด้วย "

ผมมองคนหน้ายู่พูดก่อนจะเบือนหน้าหนีผม ทำไมเวลางอนหน้ารักจังว้า

" ก็ตัวเล็กจริงๆนิ เมื่อคืนนอนกอดทั้งคืนก็ไม่เห็นว่าจะตัวใหญ่อะไร "

ผมว่ายิ้มๆพลางรั้งเอวบางมากอดไว้หลวมๆ ใบหน้าขาวเนียนที่บึ้งตึงค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แบบนี้เรียกเขินใช่มั้ย

" ไม่คุยกับพี่นาทีแล้ว หญ้าจะไปหาเบบี๋ของพี่ทุย "