Ep.3 โลกตึงจัด(2)

เดินไปได้สักพักก็ถึงจุดหมายที่ไอ้ต้ามันนัดเจอแฟนเด็ก ซึ่งเป็นใต้อาคารโล่งที่รอบๆ มีต้นไม้ใหญ่ห้อมล้อม เห็นมีเด็กนักเรียนแค่ไม่กี่คนนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ

“รอแป๊บ น้องมันกำลังเดินมา” ไอ้ต้าบอกกับผม

“เออ นัดที่ไหนไม่นัด นัดมาเจอกันที่โรงเรียน ท่าจะบ้า”

“เอ้า ก็น้องมันนัดกูมาเอง”

“พี่ต้า...” เสียงเด็กสาวตะโกนเรียกชื่อไอ้ต้า

ผมและไอ้ต้าหันไปตามเสียงพร้อมกัน ก่อนจะเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงสองคนใส่ชุดนักเรียนเดินตรงมาทางนี้

เสื้อตัวบนแขนสั้นสีขาวเสริมด้วยเนคไทลายสก็อตขาวน้ำเงิน ส่วนกระโปรงก็ลายสก็อตขาวน้ำเงินเช่นกัน แถมสั้นเต่อเหนือเข่าเห็นขาขาวๆ ไปอีก

แม่ง  ขนาดมองไกลๆ น้ำลายกูยังหก

แต่ทำไมพอเดินมาใกล้ๆ หน้าเด็กผู้หญิงอีกคนแม่งคุ้นจังวะ คุ้นแบบ...คุ้นมาก

“รอนานไหมพี่ต้า”

“ไม่นานเลยครับ แล้วนี่เพื่อนเหรอ?”

“ใช่ นี่เพื่อนกัสเอง ชื่อว่าพาย”

“สวัสดีครับน้องพาย”

“สะ...สวัสดีค่ะพี่ต้า” เธอตอบพลางหลบหน้า

และนั่นก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเด็กที่ยืนตรงหน้านี้คือคนเดียวกันกับที่ผมเอาไปเมื่อหลายวันก่อน เธอเรียนอยู่มอปลายจริงๆ ด้วย ถ้าจำไม่ผิดเห็นไอ้ต้าบอกแฟนมันเรียนอยู่มอหก เด็กนี่เป็นเพื่อนก็น่าจะรุ่นเดียวกัน

“เป็นอะไรเหรอพาย เสียงดูสั่นๆ” กัสหันไปถามเพื่อนสาวตัวเอง

จะว่าไปแฟนเด็กไอ้ต้าก็สวยใช่เล่นเลยนะ แต่ไอ้เด็กที่ยืนข้างๆ ก็เบาเสียที่ไหนกัน พออยู่ในชุดนักเรียนแล้วดูน่ารักเป็นบ้า ความขาวออร่ากระแทกเบ้าตาแทบแตก

ถ้าไม่ใช่ลูกคุณหนูก็คงจะเป็นลูกรักพระเจ้าอะ

แต่เดี๋ยว! นี่กูจะมาสาธยายเด็กนั่นทำไม

“เปล่าน่ะ ไม่มีอะไร” เธอฉีกยิ้มให้เพื่อนก่อนจะเหลือบหางตามามองผมแล้วหลุบลงต่ำทันทีเมื่อเห็นว่าผมเองก็มองเธออยู่เช่นกัน

“เดี๋ยวเราขอไปคุยธุระกับพี่ต้าแบบสองต่อสองแป๊บนะพาย”

“ได้ เดี๋ยวเราไปรอหน้าตึกนะ”

“โอเค”

ไอ้ต้ามันโดนแฟนเด็กลากหายไปทางหลังตึก ทิ้งให้ผมยืนเสล่ออยู่คนเดียว เด็กนั่นเองก็ไม่รอช้ารีบสาวเท้าเดินอย่างไว

“เดี๋ยว” ผมรีบวิ่งตามไปแล้วดึงแขนเธอไว้

“มีอะไรคะ” หันมามองผมตาแป๋ว ต่างจากเมื่อกี้ที่หลบหน้า

“วันนั้น...ได้กินยาคุมหรือเปล่า”

“ไม่ได้กินค่ะ เช้าเกินไป ร้านขายยาไม่เปิดไม่รู้จะไปซื้อที่ไหน”

“อ้าว แล้วทำไม่บอกวะ!”

“จะให้บอกยังไงคะ พายไม่เคยติดต่อกับพี่มาก่อน”

นั่นสิ กูก็พูดไปเรื่อยเลย

“เออ แล้วนี่จะทำไง วันนั้นปล่อยในไปด้วยนะ ถ้าท้องมานี่งานงอก!” ความวิตกกังวลเริ่มถาโถมเข้ามาทำให้ความกระวนกระวายใจตามมาติดๆ

“พี่คิดเยอะไปแล้ว ไม่ท้องหรอกค่ะ นี่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครหรือนิยายนะคะที่มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวแล้วท้อง น้ำพี่มันคงไม่ได้ดีมีคุณภาพขนาดนั้นหรอกค่ะ” ตอบเจื้อยแจ้วแล้วทำตาปริบๆ ใส่อย่างยียวน

เอาตรงๆ มะ แม่งก็กวนตีนกูใช้ได้เลยอีนี่!

“ดูถูกพี่...”

“ค่ะ” เธอตอบสวนมาแบบตรงๆ ก่อนจะยกยิ้มจางๆ “เลิกคิดมากได้แล้วเนาะ อีกอย่างพายไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องคืนนั้นแล้วด้วย คิดเสียว่าทำทานให้...ค่ะ”

“ให้อะไรวะ!?”

“ให้...ค่ะ” แม่งยิ้มกวนตีนใส่อีกครั้งก่อนจะเดินไปโดยไม่ตอบคำที่ผมถาม

ถึงไม่ตอบก็พอจะรู้ว่ามันเปรียบผมเหมือนอะไร

“...” ร้ายเหมือนกันนะอีนี่

หืม คันไม้คันมือว่ะ

อยากจะจับแม่งมา...

ฮึ่ย!

โลกนี่ก็เหลือเกิน กลมจัดตึงจัด หวังว่าคงจะไม่เจอกันอีกนะ ไม่อย่างนั้น...