คำโปรย

 

ธาดา  เสขสุรักษ์ ชายหนุ่มที่เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ คนในครอบครัวเขาล้วนแล้วแต่ประสบปัญหามีลูกยาก ดังนั้นเขาจึงทำการฝากสเปิร์มไว้กับโรงพยาบาลชื่อดัง สำหรับใช้กับภรรยาที่จดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฎหมายในอนาคต  แต่ใครจะรู้ว่าในอีกห้าปีต่อมาสเปิร์มของเขา..มันหายไป

“ผมอยากรู้ว่าเรื่องบ้านี้มันเกิดได้ยังไง”

ร่างสูงสีหน้าเคร่งขรึมพูดด้วยความโมโห  เขาเชื่อใจว่าที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ  หากเขาไม่มาถามว่าครบห้าปีแล้วเขาต้องฝากสเปิร์มชุดใหม่หรือไม่ ก็คงไม่ได้รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“ทางเราจะสืบหาความจริงมาให้คุณทราบเร็วที่สุดนะครับ  แต่ขอว่าอย่าเพิ่งให้เป็นคดีเลย”  ผอ.โรงพยาบาลที่ต้องลงมารับหน้าเสื่อด้วยตัวเองพูดด้วยท่าทีหนักใจ

พิชชา  วงศ์เหมกร  คุณแม่ของเด็กแฝดชายหญิงวัยสี่ขวบที่เกิดจากการผสมเทียม  หญิงสาวไม่คิดจะแต่งงานแต่อยากมีลูกจึงไปปรึกษา อนันต์ รุ่นพี่ที่เป็นนายแพทย์ประจำศูนย์ผู้มีบุตรยากที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง  และผลจากการที่เธอทำตามที่เขาแนะนำหญิงสาวตั้งครรภ์สมใจโดยที่แลกกับเงินก้อนโตที่เธอจ่ายให้รุ่นพี่คนนั้น  

เวลาผ่านมาเกือบห้าปีที่พิชชาไม่เคยรู้ว่าอนันต์ได้ทำผิดร้ายแรง ด้วยการขโมยสเปิร์มของผู้ที่ฝากไว้ที่โรงพยาบาลมาให้เธอ  หญิงสาวถึงกับเซเมื่อเจ้าของสเปิร์มตามมาพบพร้อมข้อกล่าวหาว่าเธอเป็นขโมย  เขาบอกว่าณพิชย์และพิชนันท์ลูกฝาแฝดชายหญิงของเธอเป็นทรัพย์สินของเขา

**************

“คุณใหญ่ครับ มีข่าวไม่ดีจากทางโรงพยาบาลมาว่าสเปิร์มของคุณที่ฝากไว้มันหายไป” คำรายงานของผู้ช่วยทำให้ธาดาเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร

“ไหนนายว่าอีกทีสิ  อะไรหาย” 

เวลาต่อมาธาดาอยู่ที่ห้องรับรองพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศ  บรรยากาศที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้ผู้ร่วมสนทนาใจเย็นตามลงได้แม้แต่นิดเดียว

“ผมอยากรู้ว่าเรื่องบ้านี้มันเกิดได้ยังไง”

ร่างสูงสีหน้าเคร่งขรึมพูดด้วยความโมโห  เขาเชื่อใจว่าที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ  หากเขาไม่ให้คนมาถามว่าครบห้าปีแล้วเขาต้องฝากสเปิร์มชุดใหม่หรือไม่ ก็คงไม่ได้รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“ทางเราจะสืบหาความจริงมาให้คุณทราบเร็วที่สุดนะครับ  แต่ขอว่าอย่าเพิ่งให้เป็นคดีเลย” 

ผอ.โรงพยาบาลที่ต้องลงมารับหน้าเสื่อด้วยตัวเองพูดด้วยท่าทีหนักใจ  เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่  ที่ผ่านมาบุคลากรของโรงพยาบาลล้วนถูกดูแลทางด้านผลตอบแทนการทำงานอย่างเหมาะสมที่สุด  จนไม่ปรากฎเรื่องการทุจริตมาก่อนทำให้เขาค่อนข้างกังวลอย่างมาก

ธาดาและครอบครัวของเรา ตระกูลเสขสุรักษ์ถือว่าเป็นลูกค้าชั้นดีมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่  พวกเขาเป็นตระกูลผู้ดีเก่าที่มีทั้งเงินและอิทธิพลในมือ  และเป็นแบบคนรวยทั่วๆ ไปที่มักจะมีทายาทน้อย  ทั้งที่ในดีเอ็นเอของทายาทแต่ละรุ่นไม่มีอะไรบกพร่อง แต่พบว่าไม่เคยมีรุ่นไหนที่ปรากฎว่ามีลูกเกินหนึ่งคนเสียที 

เหตุนี้ทางโรงพยาบาลจึงแนะนำให้ธาดาในวัยสามสิบทำการฝากสเปิร์มเพื่อใช้กับภรรยาที่จดทะเบียนสมรสกับเขาในอนาคต  โดยทำการเก็บสเปิร์มตั้งแต่ในช่วงที่ร่างกายของเขามีความสมบูรณ์พร้อมทุกด้าน  และจากวันนั้นผ่านมาห้าปีชายหนุ่มให้คนของเขาสอบถามว่าจะต้องทำการเก็บใหม่หรือไม่  เพราะเขาเองยังไม่มีโครงการจะแต่งงาน   ไม่มีทั้งผู้หญิงที่ชายหนุ่มคบหาเกินคำว่าเพื่อนหรือชอบพอใดใด นั่นเองจึงได้รู้ว่าสเปิร์มชุดก่อนของเขามันไม่อยู่ในที่เก็บเสียแล้ว

ธาดามองผู้อำนวยการโรงพยาบาล เขาทำหน้านิ่งจนอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร

“ผมอยากรู้รายละเอียดของเรื่องทั้งหมด  ภายในวันนี้”  เขาหยุดพูดมองหน้าเจ้าของสถานที่ก่อนจะลุกขึ้น

“หากภายในวันนี้ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ต่อไปจะเป็นเรื่องของฝ่ายกฎหมายที่จะเข้ามาดำเนินการต่อ” 

###################

“คุณใหญ่ครับ ได้ภาพจากวงจรปิดแล้วเมื่อห้าปีก่อนนายแพทย์อนันต์ แพทย์ประจำศูนย์ได้ขโมยหลอดเก็บสเปิร์มของคุณ”

ธาดาพยักหน้ารับรู้  ไอ้คนที่ทำผิดมันเป็นจนท.ในศูนย์ที่สามารถเข้าถึงได้นี่เอง

“แล้วไอ้หมอนั่นตอนนี้อยู่ไหน”  

“ทางผอ.โรงพยาบาลแจ้งว่าจะทำหน้าที่เรียกเขามาตั้งคณะกรรมการสอบสวนในวันพรุ่งนี้ครับ”  ฌานโรจน์รายงาน  เขาทันเห็นดวงตาลุกวาบที่บอกถึงความไม่พอใจชัดเจนจึงรีบพูดต่อ

“แต่ผมคิดว่ามันจะช้าเกินไป  เลยให้คนของเราไปเชิญตัวคุณหมอคนนั้นมาพบนายแล้วครับ” 

“ดี  แล้วมันจะมาถึงเมื่อไหร่”  ธาดาวางปากกาลงกับแท่นเป็นการบอกว่าวันนี้เขาเลิกทำงานแล้ว

“ไม่น่าจะเกินห้านาทีครับ”  ณานโรจน์พูดพร้อมกับที่ธาดาลุกขึ้นยืนมองไปทางหน้าต่างเห็นรถยนต์เลี้ยวเข้ามาหน้าตึกสองคัน 

“ไปจัดการเค้นความจริงกับคุณหมอ  ฉันอยากรู้ว่ามันเอาของของฉันไปให้ใคร เอาไปทำอะไร”  ธาดาหลุบตาลงใช้ความคิดในขณะที่ณานโรจน์ก้มศีรษะแล้วรีบออกไปทันที

ธาดาคิดถึงคำพูดของปู่และย่าที่ท่านเคยบอกไว้ในสมัยที่เขายังเด็ก

'พ่อของปู่เคยบอกว่าตระกูลของเรามีลูกยาก  ไม่ว่าอย่างไรแต่ละรุ่นจะมีลูกแค่คนเดียวและเป็นผู้ชายเท่านั้น  แต่เคยมีโหรทำนายไว้ว่า หากรุ่นใดทายาทมีมากกว่าหนึ่งนั่นหมายถึงความสุขและความสดใสของเรือนเราจะคืนกลับมา  จากนั้นครอบครัวเราจะมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองแบบสายสกุลอื่น” 

แต่จนแล้วจนรอด ปู่และย่าของเขาก็มีลูกเพียงแค่คนเดียวคือบิดาของเขาเอง  และตัวชายหนุ่มก็เป็นลูกชายคนเดียวเช่นกัน  ไม่ว่าบิดามารดาจะเพียรพยายามทำให้มีลูกอีกก็ไม่สำเร็จ  จะวิทยาศาสตร์หรือไสยศาสตร์ก็ทำมาแล้วทุกทางแต่ไม่ได้ผลอะไร 

และเมื่อมาถึงรุ่นของเขา  ทุกอย่างยิ่งแย่ลงเมื่อตัวเขาเองไม่พบผู้หญิงคนใดที่อยากใช้ชีวิตด้วย  ไม่รู้สึกชอบใครเป็นพิเศษเกินคำว่าเพื่อน  จากที่มีลูกคนเดียวในแต่ละรุ่นจึงทำท่าจะไม่มีทายาทแล้วในรุ่นเขา  นั่นเป็นสาเหตุที่พ่อและแม่ขอร้องให้ธาดาไปฝากสเปิร์มไว้ที่รพ.เอกชนแห่งหนึ่ง  เผื่อว่าในวันข้างหน้าเขามีภรรยาและถ้ามีลูกตามธรรมชาติไม่ได้  จะได้ใช้ประโยชน์จากสเปิร์มที่ฝากไว้

เรื่องมันจึงยุ่งเหยิงแบบนี้ไงเล่า  ป่านนี้เขามิมีลูกที่ไม่รู้ตัวไปกี่คนแล้ว  ชายหนุ่มคิดอย่างขุ่นเคือง