บทที่ 6

วันต่อมา ถงซีลางาน

เธอแวะไปที่วัด

ว่ากันว่าวัดหนานซานที่อยู่ใกล้ๆ เมืองจิงศักดิ์สิทธิ์มาก

สองสามปีมานี้เธอไปวัดหนานซานนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ไปเธอนั่งคุกเข่าอยู่หน้าพระพุทธรูปนานมาก

ขอให้ฟู่หว่านอิ๋งไปสู่ภพภูมิที่ดี

ขอให้ฟู่เยี่ยนสวินแข็งแรงปลอดภัย

แต่หลังจากนี้เธออาจไม่มีโอกาสมาแล้ว

ครั้งนี้เธอคุกเข่าอยู่ใต้ต้นโพธิ์ในวัดหนานซาน

ว่ากันว่าแค่พิสูจน์ความจริงใจของตัวเอง ก็สามารถขอวัตถุมงคลจากวัดได้

พอถึงช่วงค่ำ จู่ๆ หิมะก็ตกหนัก

ลมและหิมะพัดใส่ตัวถงซี ความหนาวทำให้เธอเวียนหัวตาลาย

รู้สึกปวดอย่างรุนแรงไปทั้งตัว ปวดถึงขนาดที่ว่าอากาศหนาวขนาดนี้ เหงื่อยังซึมออกมาบนหน้าผากเต็มไปหมด

เธอตัวสั่นไม่หยุด สุดท้ายเธออ้วกเลือดออกมา

แต่ถงซีก็ยังไม่ลุกขึ้นมา เธอคุกเข่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน

ตอนเช้าตรู่ พระในวัดเห็นตัวเธอจมหิมะไปแล้วครึ่งตัว จึงเดินมาหาเธอ

เพิ่งเห็นว่าบนพื้นหิมะมีคราบเลือดอยู่ด้วย

“อมิตาพุทธ โยมตั้งใจจริงขนาดนี้ สิ่งที่ขอคืออะไรเหรอ?”

ถงซีหน้าซีดเผือด ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ จากนั้นพนมมือไหว้

“ฉันอยากขอเทียนอายุยืน......กับเครื่องรางกันภัย”

ว่ากันว่าแค่จุดเทียนอายุยืนไว้หน้าป้ายวิญญาณของผู้ตาย จะช่วยให้ผู้ตายอยู่เย็นเป็นสุขในชาติหน้า

เมื่อถงซีขอวัตถุมงคลได้แล้ว เธอรีบไปที่บริษัทพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา

นี่คือสิ่งเดียวที่เธอสามารถให้พวกเขาก่อนที่จะจากไป

แต่ถงซีรู้ว่าฟู่เยี่ยนสวินไม่มีทางรับของที่เธอให้ จึงอาศัยจังหวะช่วงเที่ยงที่ไม่มีคน แอบเอาเทียนอายุยืนวางไว้ที่โต๊ะทำงานของฟู่เยี่ยนสวิน

ส่วนเครื่องรางกันภัย ถ้ามีโอกาสเธอจะแอบเอาไปใส่ไว้ในรถเขาภายหลัง

หลังจากลงมาข้างล่าง ถงซียังไม่กลับ เธออยากรู้ว่าฟู่เยี่ยนสวินจะเอาเทียนอายุยืนกลับไปไหม จึงเฝ้าอยู่ด้านล่างตึกบริษัท รอเขาเลิกงาน

ช่วงเย็นเวลาหกโมงครึ่ง ฟู่เยี่ยนสวินลงมาแล้ว เขาถือถุงที่เธอใส่เทียนอายุยืนไว้ในมือ

ถงซีตาเป็นประกาย แต่เห็นเขายื่นถุงให้เลขา แล้วก็ชี้ไปยังจุดหนึ่ง

ทางนั้น......

คือที่ทิ้งขยะ

ถงซีรีบเดินตามเลขาไปอย่างรวดเร็ว

เห็นเขากำลังจะเอาเทียนอายุยืนไปทิ้งตรงที่ทิ้งขยะแถวนั้น!

ถงซีร้อนใจมาก พอเห็นว่าเลขากำลังจะทิ้งเทียนอายุยืน เธอรีบวิ่งไปด้วยความตื่นตระหนก “อย่าทิ้ง!”

เธอแย่งถุงมาถือไว้ ทว่าไม่มีอะไรอยู่ในถุงเลย

จากนั้นเสียงทุ้มและเย็นชาของฟู่เยี่ยนสวินดังมาจากด้านหลัง “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเป็นเธอ”

ถงซีสมองขาวโพลน ค่อยๆ หันกลับมา เห็นเขาถือเทียนอายุยืนอยู่ในมือ

เลขาเดินออกไปแล้ว

ฟู่เยี่ยนสวินถือเทียนอายุยืนเดินมาหาเธอ เสียงเขาเย็นยะเยือกมาก “เธอติดหนี้บุญคุณหว่านอิ๋ง คิดว่าทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้จะชดใช้บุญคุณได้เหรอ?”

“ฉันแค่อยากให้ของชิ้นสุดท้ายกับเธอ” เธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่อธิบายอะไรอีกแล้ว

ทว่าฟู่เยี่ยนสวินหักเทียนอายุยืนทันที

“อย่า!”

ถงซีรีบวิ่งไปห้าม แต่ทำได้แค่เห็นมันโดนฟู่เยี่ยนสวินหักเป็นสองท่อน แล้วโยนเข้าไปในกองขยะต่อหน้าต่อตา

ตอนเธอวิ่งไปห้าม ไม่ทันสังเกตว่ามีของอย่างหนึ่งหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อ

ฟู่เยี่ยนสวินคว้าของสิ่งนั้นไว้อย่างรวดเร็ว เขารู้ว่ามันคือเครื่องรางกันภัย

ถงซีกำมือสองข้างแน่น

ทว่าได้ยินเสียงเย็นชาและประชดประชันของฟู่เยี่ยนสวิน

“เอาแต่พูดว่าชดใช้ความผิด แต่ดันขอเครื่องรางกันภัยให้ตัวเองเนี่ยนะ? ถงซี เธอก็ยังกลัวตายเหมือนเดิม”

เขาแสยะยิ้มแล้วโยนของในมือทิ้ง

เครื่องรางกันภัยหล่นลงไปในแอ่งน้ำขังบนพื้นพอดี

“เธอควรได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขด้วยเหรอ? เธอน่ะสมควรโดนทรมานไปตลอดชีวิต”

ฟู่เยี่ยนสวินพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปอย่างเย็นชา

เหลือเพียงถงซียืนอยู่ที่เดิม

สายตาเธอตกตะลึง มองของสองอย่างที่ตัวเองขอมาด้วยความยากลำบากโดนทิ้งอย่างไร้ค่า

เหมือนกับชีวิตของเธอ สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรสักอย่าง