ตอนที่ 7

กึกกึก

เสียงแปลกประหลาดยังคงลอยแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ มัสลินกระชับแท่งเหล็กในมือแน่นขึ้นพลางสืบเท้าเข้าไปใกล้ต้นเสียง

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นแบบที่คิด หรือเป็นแบบที่นึกหวาดระแวง แต่ถ้าเป็นอย่างหลังนี่ เธอจะฟาดไม่ยั้ง เอาให้เลี้ยงไม่โตเลยเชียว

รวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดแล้วมือข้างหนึ่งก็ยื่นไปจับกลอนประตู จากนั้นจึงค่อย ๆ ดึงอย่างเชื่องช้าและไร้ซุ่มเสียง ขณะที่หูก็คอยเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวของด้านนอกไปด้วยพร้อม ๆ กัน

กริก

มิสลินหน้าเครียด แทบหยุดหายใจในตอนที่ตัวแท่งอลูมิเนียมกระทบเข้ากับรางกลอนจนเกิดเสียง

แต่ดีที่มันไม่ดังพอจะทำให้ข้างนอกรู้ตัว เสียงกุกกักจากอีกฝั่งของผนังยังคงดังอย่างต่อเนื่องเธอจึงเปลี่ยนท่าทาง เตรียมพร้อมสำหรับขั้นต่อไป

เอาวะ ถึงมันอาจจะไม่สามารถทำให้แมวขโมยตายได้ในทันที แต่อย่างน้อยก็น่าจะพอสร้างบาดแผลและช่วยถ่วงเวลาให้เธอมีโอกาสร้องขอความช่วยเหลือจากบ้านใกล้เรือนเคียงได้บ้างแหละ

พร่ำปลุกเร้า เรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเองแล้วเธอก็เริ่มต้นนับเลขให้สัญญาณกับตัวเองในใจ

หนึ่ง

สอง

สาม!

พลั่วะ ปัง!

มือเรียวผลักบานประตูที่ปลดล็อกเรียบร้อยแล้วอย่างแรง จนมันเหวี่ยงตัวไปกระแทกเข้ากับผนังด้านนอกจนเกิดเสียงดัง  ขณะที่อีกมือก็ตวัดวาดแท่งเหล็กของไม้ถูกพื้นไปกลางอากาศในตำแหน่งที่คาดว่าน่าจะมีใครยืนอยู่สุดแรงเกิด

หวืดด~

แท่งเหล็กแหวกอากาศจนเกิดเสียง แม้มันจะไม่กระทบตัวบุคคลอย่างที่นึกจิตนาการ ทว่ามันก็ทำให้เจ้าของเสียงประหลาดเปิดเผยตัว

เงี๊ยวววว~

เจ้าสัตว์ตัวน้อยส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นท่ามกลางความมืดแล้วตามด้วยเสียงโครมครามยามก้อนสีดำขมุกขมอมวิ่งชนกล่องลังและเศษแผ่นไม้ที่วางทับถมกองพะเนินอยู่ข้างบ้านอย่างสะเปะสะปะ

ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมามันจะผลุบหายเข้าไปในรูเล็ก ๆ บนสังกะสีแผ่นเก่าที่กางกั้นระหว่างบ้านเรือน

"มะ..แมว?"

หลังกระจ่างชัดแล้วว่าเสียงคลุมเครือเมื่อครู่นั้นเกิดจากแมวจร ไม่ใช่แมวขโมยอย่างที่นึกหวั่น ร่างกายที่เครียดเกร็งมานานก็คลายตัวลง ผ่อนลมหายใจเหยียดยาว

"ฟู่~ เกือบไปแล้ว"

หมายถึงเธอเนี้ยเกือบได้หัวใจวายตายก่อนแก่แล้วว~

ใบหน้าถอดสีที่ยังหลงเหลือร่องรอยของความตื่นตระหนกสะบัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ ออกจากหัว มือก็จัดการดันกลอนให้เคลื่อนตัวลงล็อกตามเดิม

ขยับตัวกลอน เช็กจนแน่ใจแล้วว่ามันแน่นหนามากพอจึงหยิบผ้าขนหนูมาพาดบ่า เดินอ้อมออกไปเข้าห้องเล็ก ๆ ที่ถูกติดกัน หวังใช้ความเย็นของสายน้ำช่วยประโลมใจที่ยังว้าวุ่นกับเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย

เสียงฮึมฮัมเป็นท่วงทำนองเพลงที่ชื่นชอบดังคลอไปกับเสียงหยาดน้ำตกกระทบพื้นห้องเป็นระยะ ๆ

ไม่ถึงสิบห้านาทีมัสลินในชุดผ้าถุงลายดอกสีซีดที่ผ่านการใช้งานมาหลายปีโดยมีผ้าขนหนูคลุมบ่า ปิดบังความอวบอิ่มและขาวนวลของผิวกายก็เดินยิ้มแป้นออกมาจากห้องน้ำ

 ใกล้จะห้าทุ่มแล้วเหรอเนี้ย แบบนี้น้องสาวกับมารดาคงพากันเข้าห้องนอนหมดแล้วสินะ

ดวงตาสุกใสกวาดมองพลางย่องไปตรวจตราตามจุดต่าง ๆ ของตัวบ้านอีกครั้ง ใครจะหาว่าเธอระแวงจนเกินเหตุก็ช่าง แต่เพราะมันเคยเกิดเหตุการณ์ที่มีวัยรุ่นตัวผอมปีนเข้ามาหมายจะขโมยปลากระป๋องในบ้าน

โชคดีที่วันนั้นมารดาและน้องสาวออกไปซื้อของสดที่ตลาดใกล้ ๆ จึงไม่เกิดเรื่องราวร้ายแรงขึ้น ฉะนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการพลาดพลั้งซ้ำรอยเดิม เธอจึงมักย้ำเตือนตัวเองอยู่เสมอ ๆ ว่าอย่าประมาท!

หลังตรวจสอบจนมั่นใจว่ากลอนของหน้าต่างทุกบานแน่นหนาพอแล้วจึงค่อยจรดปลายนิ้วลงบนสวิชต์สีครีมที่ค่อนไปทางเหลือง

เพียงเท่านี้ความมืดสลัวก็ตรงเข้าปกคลุม ยกเว้นสองจุดของบ้านนั่นก็คือห้องน้ำและห้องนอนของเธอ

มือเรียวยกขึ้นตบหน้าผากเบา ๆ ทำโทษที่มัวแต่เร่งรีบจนเผลอลืม ครั้นจะเดินย้อนตอนนี้สองเท้าก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องแล้ว เธอจึงตัดสินว่าจะเข้าไปผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนอนให้เรียบร้อยก่อน

ถึงอย่างไรเธอก็ต้องหยิบเอาไฟฉายในห้องไปวางตั้งไว้ให้มารดาใช้มันนำทางเข้าห้องน้ำกลางดึกอยู่ดี

ทว่าเพียงแค่ก้าวเข้ามาในห้อง ใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ ตัวชาวาบราวกับถูกน้ำเย็นราดรดในทันทีที่มีแสงสะท้อนวาบเข้าดวงตา

มีด!

ซ้ำมันยังขยับไหวไปมาระหว่างช่องว่างใต้บานหน้าต่าง โดยมีเป้าหมายเป็นกลอนที่จมหายเข้าไปในเนื้อไม้กว่าครึ่งนิ้ว