ความรับปิดชอบตรวจร่างกาย

7ความรับผิดชอบ ตรวจร่างกาย

หลังผ่านคืนวุ่นวายมาได้ 2 วัน หนุ่มๆ ก็นัดเจอกันในสภาพที่แต่ละคนมี รอยความเครียด และรอยรักปรากฏอยู่บนหน้า

วิศรุตเอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ ดูรูปโปรไฟล์ไลน์ของน้ำหวานวนไปวนมา "พวกมึง... กุว่ากุเป็นโรคติดต่อว่ะ วันก่อนกุเรียกเด็กที่คลับมา กุกลับรู้สึกหยึยๆ เข้าใกล้ใครไม่ได้เลย ในหัวแม่งมีแต่กลิ่นน้ำหอมยัยแมวเปรี้ยวนั่น... รสชาติของน้ำหวานนี่มันแซ่บจนกุกินคนอย่างอื่นไม่ได้เลยเหรอวะ"

พายุไม่ได้พูดอะไร แต่เขาควัก ธนบัตร 500 บาทกับ กระดาษโน้ต ออกมาวางบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนเพื่อนๆ สะดุ้ง

"พวกมึงดู... ยัยนั่นหลอกด่ากูว่าเป็นผู้หญิงขายบริการยังไม่พอ ยังทิ้งตังค์ไว้ให้กู 500 เป็นค่าตัว! เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าตบหน้ากูด้วยเงินห้าร้อยแบบนี้มาก่อน... ยัยมะนาว! อย่าให้กูเจอตัวนะ กูจะคิดดอกเบี้ยให้ท่วมตัวเลย!" พายุเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ในสายตาคือความแค้นที่ปนความหลงใหล

ธีร์นั่งยิ้มกริ่มอย่างมีความสุขที่สุดในกลุ่ม "พวกมึงก็ใจเย็นๆ กันหน่อยสิ... ดูอย่างกูสิ ดูแลน้องมิ้นอย่างดี คืนนั้นกูไม่ให้น้องกลับบ้านหรอก สภาพนั้นอันตรายจะตาย"

วิศรุตหันมาแขวะ "ดูแลดีจนต้องไปกว้านซื้อยาคุมกับถุงยางมาเป็นโหลเนี่ยนะ? มึงกะจะขังน้องเขาไว้ในคอนโดตลอดไปเลยไงไอ้ธีร์!"

ธีร์หัวเราะเบาๆ "ก็ของมันต้องมี... กันไว้ดีกว่าแก้ และกูก็ไม่คิดจะปล่อยมิ้นไปไหนแล้วด้วย“

ศรัณย์นั่งแยกตัวออกมาเงียบๆ หน้าตาบอกบุญไม่รับที่สุด เขาถอนหายใจทิ้งทุกๆ 5 นาที พลางกดส่งสติกเกอร์ไลน์หาใครบางคน

"เป็นไงไอ้หมอ... น้องมะปรางตอบมึงยัง" พายุถาม

ศรัณย์ส่ายหน้า "อ่าน... แต่ไม่ตอบ บางทีตอบมาแค่ ค่ะ ไม่ค่ะ โทรไปก็บอกว่ายุ่งอยู่ สั้นยิ่งกว่าถามตอบคนไข้เสียอีก... ปรางไม่เคยเย็นชากับกูแบบนี้มาก่อนเลยว่ะ"

ศรัณย์หน้าเครียดจัด เพราะเขารู้ดีว่าคืนนั้นเขารุนแรงกับน้องไป และคำว่า ความรับผิดชอบ ของเขาดันไปทำร้ายจิตใจน้องเข้าอย่างจัง

ศรัณย์ยืนจ้องหน้าต่างห้องนอนของมะปรางที่ปิดสนิท เขาโทรหาเธอเป็นสิบสายแต่ไม่มีการตอบรับ ไลน์ไปก็ขึ้นว่าอ่านแต่ไร้คำตอบ ความเป็นห่วงปนความโมโหทำให้เขากำโทรศัพท์แน่น

"หนีได้หนีไปมะปราง... พี่ให้เวลาเธอหลบหน้ามาสามวันแล้ว"

ศรัณย์พึมพำเสียงต่ำ แววตาคมกริบเย็นชาลงกว่าเดิม เขาไม่ได้มีแค่อาชีพหมอ แต่เขายังมีเชื้อสายนักบริหารที่เกลียดความไม่ชัดเจนที่สุด ในเมื่อใช้ไม้อ่อน แล้วเธอไม่ยอมออกมาคุย... เขาก็จะใช้ไม้แข็งในแบบของเขา

🔔 ติ๊ง!

ข้อความสุดท้ายจากศรัณย์เด้งขึ้นในไลน์ส่วนตัวของมะปราง

** Sarun:** "ถ้าพรุ่งนี้เช้าพี่ยังไม่เห็นเธอเดินออกมาหา พี่ พี่จะเข้าไปคุยเรื่อง คืนนั้นกับคุณอาก้องภพและคุณน้าพัชรา ที่โต๊ะอาหารเช้าต่อหน้าทุกคน... เลือกเอาเองนะมะปรางว่าจะออกมาเจอพี่ดีๆ หรือจะให้พี่เป็นคนเดินเข้าไปหา"

มะปรางที่นอนกอดเข่าอยู่บนเตียงอ่านข้อความนั้นแล้วใจหล่นวูบ เธอรู้ดีว่าคนอย่างศรัณย์ พูดจริงทำจริง

"คนใจร้าย... พี่หมอคนใจร้าย!" มะปรางซุกหน้าลงกับหมอนร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

มะปรางจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบด้วยข้อความข่มขู่ของศรัณย์อยู่นาน มือบางสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้น ๆ

Maprang: "ขอโทษค่ะพี่หมอ ช่วงนี้คุณแม่พัชราอาการไม่ค่อยดี ปรางต้องคอยดูแลท่านอย่างใกล้ชิด เลยไม่สะดวกรับโทรศัพท์หรือออกไปไหนค่ะ"

พอกดส่งเสร็จ เธอก็รีบคว่ำหน้าจอลงทันที หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอรู้ดีว่าการเอาแม่มาอ้างเป็นเรื่องไม่ดี แต่ในวินาทีนี้... เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

ศรัณย์ที่กำลังยืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ เขารีบหยิบมันขึ้นมาอ่านทันที แต่เมื่อเห็นประโยคนั้น คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน

"แม่ไม่สบายงั้นเหรอ..."

ศรัณย์พึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความเชื่อถือแม้แต่น้อย ในฐานะ หมอ ที่ดูแลอาการของพัชรามาตลอด เขารู้ดีว่าอาการของเธอคงที่มาพักใหญ่แล้ว และที่สำคัญ... ถ้าแม่พัชราไม่สบายจริง มะปรางควรจะเป็นฝ่ายโทรหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้

"หัดมีเล่ห์เหลี่ยมขึ้นนะมะปราง..." ศรัณย์แค่นยิ้มเย็น สายตาคมกริบจ้องมองหน้าต่างห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่แสงไฟยังเปิดสว่างอยู่

เขาไม่ได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไป แต่เขากลับถอดชุดกาวน์ที่พาดไว้ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเครื่องมือแพทย์คู่ใจขึ้นมาถือไว้มั่น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินขึ้นบันไดไม้เรือนไทยมาอย่างไม่เกรงใจใคร มะปรางที่กำลังนั่งใจลอยอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนอนของเธอ... ไม่ใช่สิ มันคือเสียงเคาะประตู หน้ามุข ของบ้านไม้ ซึ่งคนที่จะมาเวลานี้ได้มีไม่กี่คน

"ใครคะ“มะปรางตะโกนถาม เสียงสั่นพร่า

"พี่เอง... พี่เห็นข้อความว่าคุณน้าพัชราไม่สบาย พี่เลยรีบมาตรวจอาการให้ กลัวว่าถ้าช้าไปคนไข้จะเป็นอะไรไปเสียก่อน"

เสียงทุ้มเรียบที่คุ้นเคยทำเอาคนในห้องหน้าซีดเผือด มะปรางรีบเปิดประตูออกไปดู พบศรัณย์ยืนเด่นสง่าอยู่ในชุดลำลองแต่ในมือมีกระเป๋าหมอครบชุด ใบหน้าของเขานิ่งสนิทแต่ดวงตากลับพราวระยับไปด้วยความ รู้ทัน

"พี่หมอ! มาทำไมป่านนี้คะ คุณแม่... คุณแม่ท่านหลับไปแล้วค่ะ!" มะปรางรีบขวางทางไว้

"คนไข้หลับก็ตรวจได้ พี่อยากเช็กชีพจรกับอุณหภูมิให้แน่ใจ" ศรัณย์ก้าวเท้าเข้าไปหาจนมะปรางต้องถอยหลัง "หรือว่า... ที่บอกว่าคุณแม่ไม่สบาย คือข้ออ้างที่ใช้หลบหน้าพี่กันแน่"

เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างลดน้อยลง กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ของเขาทำให้มะปรางแทบหยุดหายใจ

"ปรางไม่ได้..."

"ถ้าไม่ได้โกหก ก็หลีกทางให้พี่เข้าไปตรวจคุณน้าพัชราสิครับ" ศรัณย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "แต่ถ้าโกหก... พี่จะเปลี่ยนจากตรวจคุณน้ามาเป็นตรวจ ร่างกาย ของคนที่ส่งข้อความมาหลอกพี่แทน ดีไหม”