หลบหน้าน้องสาวข้างบ้าน

6.หลบหน้าน้องสาวข้างบ้าน

รถยุโรปสีดำจอดนิ่งอยู่ที่หน้าร้านขายยาขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ศรัณย์หันมองร่างบางที่นั่งคุดคู้ข้างกาย มะปรางในตอนนี้ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย สายตาของเธอเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

"รออยู่ในรถนะ พี่ไปไม่นาน" ศรัณย์เอ่ยเสียงนุ่ม

เขาเปิดประตูลงไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาพร้อมถุงร้านยาและน้ำดื่มขวดใหม่ ศรัณย์แกะแผงยาเม็ดหนึ่งออกมาแล้วส่งให้เธอพร้อมน้ำ

"ทานยานี่ซะ... ยาคุมฉุกเฉิน" เสียงทุ้มต่ำสะดุดไปนิดเมื่อต้องพูดคำนี้ "พี่ขอโทษที่ต้องให้ทาน แต่มันจำเป็นสำหรับเราในตอนนี้... ส่วนนี่เป็นยาแก้ปวดกับยาลดไข้ ทานดักไว้ก่อน เพราะเมื่อคืนเธอนอนน้อย ร่างกายอาจจะปรับสภาพไม่ทัน"

มะปรางรับยามาถือไว้ มือสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอัปยศแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอเมื่อเห็นประเภทของยา แต่มันก็คือความจริงที่เธอต้องยอมรับ... เธอรับยาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามเงียบ ๆ โดยไม่สบตาเขา

ศรัณย์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้... แต่พี่สัญญาว่าจะจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง"

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังลานหน้าบ้านไม้ทรงไทยริมน้ำ รถยุโรปสีดำของศรัณย์จอดสนิท มะปรางก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่พยายามซ่อนความเหนื่อยล้า เสื้อสูทตัวใหญ่ของศรัณย์ที่คลุมไหล่เธอไว้ยิ่งทำให้เธอดูตัวเล็กและเปราะบาง

ทว่า... ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวขึ้นบันไดเรือน เสียงแหลมสูงที่เจือความเย้ยหยันก็ดังขัดขึ้น

“ตายจริง! มณีลดา“

วิยะดา ยืนเด่นอยู่บนชานเรือน ใบหน้าแต่งแต้มมาอย่างดีเหยียดสะยะยิ้ม แววตาจิกจ้องมองสภาพของมะปรางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มประจบเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงของศัลยแพทย์หนุ่มที่เดินตามลงมา

“อุ๊ย! คุณหมอศรัณย์เองเหรอคะ ขอบคุณมากนะคะที่คุณหมออุตส่าห์เป็นธุระมาส่ง ‘ยัยเด็กใจแตก’ นี่ถึงบ้าน” วิยะดาเดินนวยนาดลงมา พลางทำท่าสะบัดพัดในมือ “ลำบากคุณหมอแย่เลยนะคะที่ต้องไปตามเก็บกวาดเด็กที่หนีเที่ยวจนค้างอ้างแรมกับผู้ชายข้างนอกแบบนี้ หายไปทั้งคืน... กลับมาในสภาพดูไม่ได้เลยนะยัยปราง!”

มะปรางเม้มปากแน่นจนห่อเลือด น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาจุกที่อกเธอมองสบตาคุณน้าด้วยความน้อยใจ “คุณน้าคะ... ปรางไม่ได้...”

“ไม่ต้องมาเถียง! เสื้อสูทนี่ก็ของใครล่ะ? ถ้าไม่ได้ทำเรื่องงามหน้า มีหรือจะกลับมาสภาพนี้” วิยะดาหันไปหาศรัณย์อีกครั้ง “คุณหมออย่าไปถือสาแกเลยนะคะ เด็กมันไม่รักดี ปล่อยตัวปล่อยใจจนเสียคนไปแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่คุณหมอช่วยพามาส่ง ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน

ศรัณย์ยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูเย็นชา แววตาภายใต้กรอบหน้าคมเข้มนั้นนิ่งลึกเสียจนมะปรางใจเสีย เขาไม่ได้แก้ต่างแทนเธอ ไม่ได้อธิบายเรื่องยา หรือเรื่องที่เขาเป็นคนพาเธอไปโรงแรมเอง

ศรัณย์เพียงแค่ปรายตาดูมะปรางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับวิยะดาด้วยเสียงทุ้มเรียบ

“ผมทำตามหน้าที่ครับคุณน้า... เห็นคนรู้จักตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ผมก็แค่ช่วยเหลือตามสมควร”

คำว่า ‘ตามหน้าที่’ และ ‘ตามสมควร’ เหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจมะปรางจนเหวอะหวะ เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกผิดหวัง... ที่แท้เขาก็เห็นเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่หน้าที่

“ถ้าส่งถึงที่หมายแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ มีเคสผ่าตัดที่โรงพยาบาลต่อ”

ศรัณย์เอ่ยจบก็หันหลังกลับขึ้นรถทันที

มะปรางมองตามรถที่ขับเคลื่อนออกจากรั้วบ้านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ ของวิยะดาที่ดังอยู่ข้างหู

“เห็นไหมยัยปราง... คนระดับคุณหมอศรัณย์ เขาเห็นแกเป็นแค่ภาระที่ต้องกำจัดทิ้งเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย!”

ช่วงบ่ายของวัน

แชทไลน์กลุ่ม ผลไม้เปรี้ยวหวาน

น้ำหวาน: "พวกแก... เมื่อคืนใครเป็นไงบ้างวะ ฉันตื่นมาปวดหัวตึ้บเลย มึนมาก เดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาพวกแกหายไปไหนกันหมดไม่รู้ ฉันเลยเรียกแท็กซี่กลับบ้านเนี่ย"ใจเจ้ากรรมกลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่นอนหน้าแดงอยู่ในห้อง VIP กับวิศรุต และสัมผัสเร่าร้อนที่เขาช่วยทั้งคืนแม้จำได้ไม่หมดแต่ก็เขินจนหน้าร้อนผ่าว

มะนาว: "ฉันก็เหมือนกัน เดินหาพวกแกไม่เจอเลยวนกลับไปเอารถ ขับกลับคอนโดนอนยาว เพิ่งตื่นเนี่ย เหนื่อยชะมัด"

ทั้งๆที่ตื่นมาในห้องทำงานของ พายุ สภาพกระเซอะกระเซิงจนต้องรีบแอบหนีออกมาตอนเขาหลับและทิ้งเงินไว้ให้500บาท

มิ้น: "เมื่อคืนพี่ธีร์มาเจอพอดีน่ะ พี่เขาเลยพากลับมาส่ง... ไม่มีอะไรนะ พี่เขาแค่เป็นห่วงเฉยๆ"

แต่ความจริง: ไปจบที่คอนโดธีร์ และความสัมพันธ์พัฒนาอีกขั้น

ขณะมะปรางกำลังนอนกำแผงยาคุมฉุกเฉินในมือ และพยายามลบภาพสายตาที่ศรัณย์มองเธอตอนที่ ลึกซึ้ง กันออกจากหัว อีกมือรีบกดข้อความรัวๆ

"อ้อ... ของฉันพอดีเจอพี่หมอศรัณย์ เขาแวะไปแถวนั้นพอดี เจอฉันเดินโซเซอยู่หน้าคลับเขาเลยรับกลับมาส่งถึงบ้านน่ะ ไม่มีอะไรหรอก พี่หมอก็ทำหน้ายักษ์ด่าฉันตามปกติแหละ"

ในขณะ

ทุกคนรัวนิ้วพิมพ์ว่า "ไม่มีอะไร" ลงในจอสี่เหลี่ยม แต่ในใจกลับมี ใครบางคน เข้าไปจองพื้นที่และทิ้งรอยประทับไว้อย่างแน่นหนา

มิ้น: 'ทำไมพี่ธีร์ต้องอ่อนโยนขนาดนั้นนะ...’

น้ำหวาน: 'ไอ้หมาแก่วิศรุต... จริง ๆ เขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนี่หว่า แต่ก็น่าโมโหที่มาเห็นสภาพแย่ ๆ ของฉัน!'

มะนาว: 'นายพายุ... ไอ้คนเผด็จการ! อย่าให้เจอนะ จะเอาพู่กันจิ้มตาให้เขียวเลย!'

มะปราง: เธอมองข้อความที่ตัวเองพิมพ์ไปก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างตัว น้ำตาเม็ดเล็กหยดลงบนหมอนอีกครั้ง

'ทำไมต้องเป็นพี่หมอ... ทำไมคนที่ได้ปรางไปต้องเป็นคนที่เห็นปรางเป็นแค่ภาระมาตลอด พี่หมอจะรู้บ้างไหมว่าการที่พี่จะรับผิดชอบด้วยการ หมั้น โดยที่ไม่ได้รักกัน มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการที่พี่ทิ้งปรางไปเฉย ๆ เสียอีก... ปรางไม่อยากเป็นภาระของพี่ไปตลอดชีวิตหรอกนะ‘

ช่วงเย็นศรัณย์ ในชุดกาวน์สีขาวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าสะท้อนอยู่ในดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อน

เขากดโทรออกเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมง... แต่ปลายสายยังคงเป็นเพียงสัญญาณว่างเปล่าที่ไม่มีคนรับ

ศรัณย์ถอนหายใจยาวพลางโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด เขาหยิบขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันไลน์อีกครั้ง นิ้วเรียวยาวเลื่อนดูข้อความที่เขาพยายามส่งหาเธอตั้งแต่ช่วงบ่าย

Sarun: ทานยาหรือยัง?

Sarun: เป็นยังไงบ้าง ปวดหัวไหม?

Sarun: มะปราง ตอบพี่หน่อย

Sarun: 18:15 น. Read (อ่านแล้ว)

“อ่านแต่ไม่ตอบงั้นเหรอ...” ศรัณย์พึมพำ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความกังวลที่ผสมกับความโมโห

เขารู้ดีว่ามะปรางกำลัง หลบหน้า เธอพยายามจะทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เกิดขึ้น พยายามจะกลับไปเป็น น้องสาวข้างบ้าน ที่แสนเจียมตัวคนเดิม แต่สำหรับเขา... ทุกสัมผัสและทุกเสียงของเธอเมื่อคืนมันเปลี่ยนทุกอย่างไปหมดแล้ว เขาไม่ใช่พี่ชายที่แสนดีอีกต่อไป และเธอก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อีก

ขณะเดียวกัน

มะปรางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง จ้องมองโทรศัพท์ที่สั่นสะเทือนอยู่บนฟูกด้วยหัวใจที่บีบคั้นจนเจ็บ หน้าจอโชว์ชื่อ ‘พี่หมอศรัณย์’ พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด

เธอกดเข้าไปดู... เห็นคำถามที่แสดงถึงความห่วงใย แต่มันกลับทำให้เธอน้ำตาร่วง

“พี่หมอถามเพราะหน้าที่... หรือถามเพราะอะไรปรางกันแน่”

มะปรางเม้มปากแน่น เธอเลือกที่จะกดอ่านเพื่อให้เขารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่เธอไม่กล้าพิมพ์ตอบ เพราะคำพูดของเขารุ่งเช้าที่บอกว่า 'พี่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง พี่คุมตัวเองไม่ได้' มันยังวนเวียนอยู่อย่างนั้น มันตอกย้ำว่าเขาทำไปเพราะ สัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะ หัวใจ

“ปรางจะตอบพี่หมอได้ยังไง... ในเมื่อปรางไม่อยากเป็นแค่คนที่พี่ต้องรับผิดชอบ” มะปรางสะอื้นเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจกดปิดเสียงโทรศัพท์แล้วซุกหน้าลงกับหัวเข่า