บทที่ 1

ลูกสาวอย่างจี้ว่างเอาแก้มถูไถแก้มของเมิ่งจืออย่างรักใคร่ แล้วเรียกด้วยน้ำเสียงสดใสเสียงหวานว่า "แม่ขา!"

ลูกชายอย่างจี้ซีก็เรียกตาม "แม่ครับ! แม่สัญญาแล้วนี่ว่าวันนี้จะพาพวกเราไปกินไอศกรีม!”

แม่เหรอ?

หลินย่างฮวนราวกับถูกฟ้าผ่า เลือดในตัวคล้ายจะไหลย้อนขึ้นสู่ศีรษะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบเสียดกระดูกในชั่วพริบตา!

จี้เป่ยเฉิน เขายังไม่ได้ส่งเมิ่งจือไปงั้นเหรอ?!

นอกจากจะไม่ส่งตัวไปแล้วยังปล่อยให้เธอเข้ามามีตัวตนในชีวิตของลูกอย่างเปิดเผย หนำซ้ำ... ยังยอมให้ลูกเรียกเธอว่า "แม่"?!

ความตกตะลึงและความโกรธถาโถมเข้ามาจนเธอขาดสติ เธอพุ่งกระโจนเข้าไป คว้าตัวลูกทั้งสองแยกออกจากอ้อมอกของเมิ่งจือในทันที!

"เมื่อกี้พวกลูกเรียกยัยนั่นว่าอะไรนะ?!"

เสียงของหลินย่างฮวนสั่นเครือด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านถึงขีดสุด ใบหน้าซีดเผือดน่ากลัว

เด็กทั้งสองสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชัดว่าเป็นเธอ ใบหน้าเล็กๆ ก็ฉายแววเลิ่กลั่ก แต่ไม่นานก็ถูกความไม่พอใจเข้ามาแทนที่

จี้ซีขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วก้าวไปยืนขวางหน้าเมิ่งจือ "แม่ทำอะไรเนี่ย? น้าเมิ่งตกใจหมดแล้ว!"

จี้ว่างเองก็ยู่ปากเสริม "ใช่แล้ว! ทำไมแม่ต้องผลักน้าเมิ่งด้วย?"

"แม่ถามว่า เมื่อกี้พวกลูกเรียกยัยนั่นว่าอะไร?!" หลินย่างฮวนจ้องเด็กทั้งสองเขม็ง

จี้ซีเงยหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ซ่อนความใจร้ายอย่างซิ่อๆ "ก็เรียกแม่ไง! น้าเมิ่งทั้งจิตใจดี ทั้งสวย คอยเล่นกับพวกเรา เล่านิทานให้ฟัง แถมยังซื้อขนมอร่อยๆกับของเล่นให้ตั้งเยอะ! แล้วแม่ล่ะ? วันๆ เอาแต่ยุ่งกับงาน กลับมาบ้านก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ ไม่ก็ทำท่าหงุดหงิดใส่พวกเรา!"

จี้ว่างพูดเสริมเสียงเบา “น้าเมิ่งไม่เคยดุพวกเราเลยสักครั้ง...”

ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนมีดอาบน้ำแข็งที่กรีดแทงลงกลางหัวใจของหลินย่างฮวนอย่างโหดเหี้ยม

เมิ่งจือรีบลุกขึ้น สีหน้าแสดงความตื่นตระหนกและรู้สึกผิดอย่างพอเหมาะพอดี ทำทีจะยื่นมือไปกุมมือหลินย่างฮวน "พี่ย่างฮวนอย่าโกรธเลยนะคะ เด็กๆ ยังเล็ก แค่เรียกไปตามประสา พี่อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยนะคะ..."

"อย่ามาแตะตัวฉัน!" หลินย่างฮวนปัดมือเธอออกสุดแรงโดยไม่ทันควบคุมแรง

เมิ่งจือร้องอุทานออกมาคำหนึ่ง อาศัยจังหวะนั้นถอยหลังปัดเป๋ไปหลายก้าว แล้วล้มกระแทกพื้นปูนหยาบกร้านอย่างแรง หัวเข่าถลอกปอกเปิกจนมีเลือดซึมออกมาในทันที

"น้าเมิ่ง!"

"คนใจร้าย! แม่ผลักน้าเมิ่งทำไม!"

เด็กทั้งสองส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาทันที!

จี้ซีราวกับสิงโตตัวน้อยที่เกรี้ยวกราด พุ่งเข้ามากระหน่ำตบตีเตะต่อยเข้าที่หน้าแข้งของหลินย่างฮวน "ผู้หญิงใจร้าย! ออกไปนะ! ห้ามแกล้งน้าเมิ่งเด็ดขาด!"

ส่วนจี้ว่างก็รีบหยิบนาฬิกาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเป้ใบเล็ก รัวกดปุ่มอย่างชำนาญแล้วร้องไห้สะอื้นพูดใส่โทรศัพท์ "ฮัลโหล ลุงตำรวจใช่ไหมคะ? มีผู้หญิงใจร้ายทำร้ายคนอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล! ผลักแม่หนูล้มเลือดไหลเยอะแยะเลย! ลุงตำรวจรีบมาช่วยหน่อยค่ะ!"

หลินย่างฮวนยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มองลูกชายที่กำลังทุบตีเตะต่อยเธอ ฟังลูกสาวโทรแจ้งความว่าเธอเป็น "ผู้หญิงใจร้าย" และมองเมิ่งจือที่นั่งอยู่บนพื้นน้ำตาคลอ แต่กลับส่งยิ้มท่าท้ายมาให้เธอ

เธอหนาวเยือกไปทั้งตัวจนไม่อาจขยับเขยื้อน ราวกับตกอยู่ในฝันร้ายอันแสนบ้าบอและโหดร้าย

ตำรวจเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว คนทั้งหมดจึงถูกพาตัวไปยังสถานีตำรวจ

เด็กทั้งสองนั่งเบียดชิดเมิ่งจือ แย่งกันฟ้องคุณตำรวจถึง "ความร้ายแรง" ของหลินย่างฮวน

ขณะที่เมิ่งจือก็มีดวงตาแดงก่ำ สะอื้นเสียงเบา ทำท่าราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างแสนสาหัสแต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้

หลินย่างฮวนนั่งนิ่งอย่างเหม่อลอยอยู่อีกฝั่ง มองภาพอันน่าขันตรงหน้า พลางรู้สึกว่าช่องว่างในหัวใจของตัวเองกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานนัก ก็มีเสียงเอะอะดังขึ้นบริเวณหน้าสถานีตำรวจ

จี้เป่ยเฉินเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ โดยมีบอดี้การ์ดสองคนติดตามมาด้วย

เขาสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดยิ่งกว่าคือความกระวนกระวายและความไม่พอใจ

เขากวาดตามองไปรอบๆ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าซีดเผือดของหลินย่างฮวนเพียงชั่วครู่ แล้วเลื่อนไปยังเมิ่งจือที่กำลังร้องไห้และเด็กทั้งสอง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

เขาเข้าไปพูดคุยกับตำรวจสองสามประโยคด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมแสดงหลักฐานบางอย่าง ท่าทีของตำรวจก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันทีและพยักหน้าไม่หยุด "รับทราบครับประธานจี้ พวกเราเข้าใจแล้วครับ เรื่องนี้เป็นเพียงแค่เรื่องเข้าใจผิด คุณสามารถรับตัวกลับไปได้เลยครับ"

"พ่อ!"

"พ่อ! แม่ผลักน้าเมิ่ง แถมยังจับน้าเมิ่งมาโรงพักด้วย!"

เด็กทั้งสองพุ่งเข้าอ้อมอกของจี้เป่ยเฉินทันทีพร้อมกับแย่งกันฟ้อง

เมิ่งจือลุกขึ้นยืนเช่นกัน เธอมองจี้เป่ยเฉินอย่างหวาดๆ ขอบตาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม แต่กลับเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมพูดอะไร เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ

จี้เป่ยเฉินตบหลังลูบไหล่ปลอบลูกทั้งสอง แล้วหันไปมองเมิ่งจือด้วยสายตาซับซ้อน

จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินย่างฮวน กดเสียงต่ำถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและคาดคั้นอย่างไม่คิดปิดบัง

"หลินย่างฮวน คุณงี่เง่าอะไรอีกเนี่ย? ผมเพิ่งจะประชุมวิดีโอคอลข้ามประเทศเสร็จ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว แต่กลับต้องมารับโทรศัพท์บอกว่าคุณทำร้ายคนจนต้องมาสถานีตำรวจ? แถมยังทำต่อหน้าลูกอีกเนี่ยนะ?"

หลินย่างฮวนเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าในเวลาเดียวกันของเขา

ครั้งหนึ่ง ใบหน้านี้เคยเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนที่มีต่อเธอ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความรำคาญและคำตำหนิ

"ฉันงี่เง่าเหรอ?" เธอเหยียดยิ้มตรงมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูได้แย่กว่าการร้องไห้เสียอีก "จี้เป่ยเฉิน คนที่ไม่บริสุทธิ์ใจและควรออกมารับผิดชอบอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังก่อนไม่ใช่คุณหรอกเหรอ? ตอนนั้นคุณเคยให้คำสาบานไว้ไม่ใช่หรือไงว่าจะส่งเมิ่งจือออกไปให้พ้น? แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วทำไมพวกลูกๆ ถึงได้เรียกเธอว่าแม่แบบนั้นล่ะ?!"