บทที่ 8

ฆ่าตัวตายเหรอ?

หลินย่างฮวนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองดูชายหนุ่มที่กำลังโกรธจัดตรงหน้า แล้วรู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลและน่าขันสิ้นดี

เธอยิ้มตรงมุมปาก น้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "หนึ่ง ฉันไม่ได้เอาไปขายให้พวกปาปารัซซี่ สอง คลิปวิดีโอเธอเป็นคนโพสต์ลงโซเชียลเอง ในเมื่อกล้าโพสต์ แล้วจะกลัวคนอื่นพูดถึงไปทำไม?’”

"คุณ!" จี้เป่ยเฉินโกรธจนเส้นเลือดขมับเต้นปูดกับท่าทีไม่สะทกสะท้านของเธอ "หลินย่างฮวน! คุณต้องบีบให้เธอตายให้ได้เลยใช่ไหมถึงจะพอใจ?! เมิ่งจือทั้งไร้เดียงสาทั้งจิตใจดี ไม่รู้เรื่องเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นหรอก! เธอแค่โพสต์ลงโซเซียลเท่านั้น แต่เป็นคุณ! เป็นคุณที่ใจร้ายเอาคลิปไปปล่อย! ตอนนี้คนทั้งโลกต่างก็ประณามว่าเธอเป็นเมียน้อย! แล้วต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?!”

หลินย่างฮวนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "เธอเป็นเมียน้อยจริงไหม คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?”

"ผมกับเธอบริสุทธิ์ใจต่อกัน!" จี้เป่ยเฉินตะโกนเสียงต่ำ "ผมบอกแล้วไง ว่าหลังจากครั้งนั้น ผมก็ไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย! หลินย่างฮวน คุณจะยึดติดกับเรื่องนี้ไปถึงเมื่อไหร่?!”

“เรื่องนี้บานปลายไปใหญ่แล้ว ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเมิ่งจือ ผมเตรียมงานแถลงข่าวไว้แล้ว ตอนนี้คุณรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ แล้วกล่าวขอโทษเธอต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศ! ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ของสิ่งนี้ไปเลย!”

เขาหยิบโทรศัพท์อออกมา เปิดรูปถ่ายรูปหนึ่งแล้วชูขึ้นตรงหน้าเธอ

นั่นคือเข็มกลัดหยกที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ เป็นของดูต่างหน้าของคุณยาย และเป็นสิ่งที่แม่รักและถนอมมากที่สุดตอนที่มีชีวิตอยู่ ซึ่งถูกเก็บไว้ในตู้เซฟของธนาคารมาโดยตลอด

จี้เป่ยเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าคุณไม่ไปงานแถลงข่าว ไม่ยอมขอโทษและแก้ข่าวตามที่ผมสั่ง งั้นเข็มกลัดชิ้นนี้ คุณก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นมันอีกเลย ผมพูดจริงทำจริง!”

หลินย่างฮวนมองเข็มกลัดที่คุ้นเคยในภาพถ่าย ตัวก็เย็นเยียบราวกับร่วงลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง

เขาถึงกับ...ใช้ของต่างหน้าของแม่มาเป็นเครื่องมือข่มขู่เธออย่างนั้นเหรอ?

เพียงเพื่อผู้หญิงอีกคน...

"จี้เป่ยเฉิน..."เสียงของเธอแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดและตกตะลึงอย่างถึงที่สุด "คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า..."

จี้เป่ยเฉินหันหน้าหนี แต่น้ำเสียงยังคงแข็งกร้าว "สิทธิ์ในการเลือกอยู่ที่คุณ ไปขอโทษแล้วผมจะคืนเข็มกลัดให้ ถ้าไม่ไป ก็รับผลที่ตามมาเอง”

หลินย่างฮวนมองใบหน้าด้านข้างอันเย็นชาของเขา ชายที่เธอรักมานานเกือบครึ่งชีวิต ประกายไฟริบหรี่สุดท้ายในหัวใจพลันดับมอดลง เหลือไว้เพียงเถ้าถ่านอันเย็นเยียบเท่านั้น

"ตกลง" เธอได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไป น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่ากลัว "ฉันจะไป"

งานแถลงข่าวจัดขึ้นที่ห้องประชุมภายในอาคารบริษัทจี้ซื่อกรุ๊ป

ด้านล่างเต็มไปด้วยนักข่าว เลนส์กล้องและไมโครโฟนจำนวนมากต่างจ่อตรงมายังหลินย่างฮวนที่ยืนอยู่บนเวที

เธอสวมเสื้อผ้าเรียบๆ ใบหน้าซีดเซียว แววตาว่างเปล่า อ่านข้อความตามสคริปต์ที่ผู้ช่วยของจี้เป่ยเฉินส่งให้ทีละคำๆ

"เกี่ยวกับข่าวลือที่ไม่เป็นความจริงบนโลกออนไลน์ที่มีต่อคุณเมิ่งจือเมื่อเร็วๆ นี้ ดิฉันขอชี้แจงอย่างเป็นทางการ ณ ที่นี้ว่า คุณเมิ่งจือไม่ได้เป็นมือที่สาม เธอและสามีของดิฉัน คุณจี้เป่ยเฉิน เป็นเพียงเพื่อนธรรมดากันเท่านั้นค่ะ"

"ข่าวลือทั้งหมดเกิดขึ้นจากความริษยาของดิฉันเอง ดิฉันเข้าใจผิดในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง จึงได้เผยแพร่ข้อมูลที่ไม่เป็นความจริง สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อชื่อเสียงของคุณเมิ่งจือ"

"ดิฉันรู้สึกละอายใจและรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง จึงขอแสดงความขอโทษอย่างจริงใจที่สุดต่อคุณเมิ่งจือและครอบครัว...หวังว่าทุกคนจะหยุดเผยแพร่ข้อมูลที่ไม่เป็นความจริง เพื่อคืนความสงบสุขให้แก่เธอค่ะ..."

น้ำเสียงของเธอแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ ราวกับกำลังอ่านคำพิพากษาที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

แฟลชด้านล่างรัวกระพริบไม่หยุด คำถามของเหล่าผู้สื่อข่าวแหลมคมและเชือดเฉือน

"คุณหลินคะ คุณยอมรับหรือไม่ว่าคุณใส่ร้ายคุณเมิ่งจือเพราะความหึงหวง?

"ชีวิตการแต่งงานของคุณกับคุณจี้หมดรักกันไปนานแล้วใช่ไหมครับ?"

"การออกมาขอโทษครั้งนี้ คุณสำนึกผิดจากใจจริง หรือว่าโดนกดดันมาคะ?"

หลินย่างฮวนก้มตาลง ไม่ตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น เอาแต่อ่านข้อความในกระดาษซ้ำไปซ้ำมา

ในที่สุดงานแถลงข่าวก็จบลง

ภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ด หลินย่างฮวนก้มหน้าก้มตา ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วตรงไปยังลานจอดรถ

ทว่าพึ่งจะเดินพ้นประตูอาคาร ฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอกก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นทันที!

"ยัยคนนี้แหละ! เมียหลวงใจร้ายคนนั้น!”

"หึงหวงเองแท้ๆ ยังจะไปใส่ร้ายคนอื่นว่าเป็นเมียน้อยอีก!"

"ถุ้ย! หน้าด้าน!"

เศษผักเน่า ไข่เน่า แม้กระทั่งก้อนหินเล็กๆ ต่างถูกขว้างใส่เธออย่างไม่ยั้ง!

หลินย่างฮวนโดนปาจนเซถอยหลัง บนเส้นผมและเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก

เธอเงยหน้าขึ้น แล้วกลับมองเห็นใบหน้าเล็กๆที่คุ้นเคยสองใบอยู่ท่ามกลางฝูงชนอันชุลมุน!

เป็นจี้ซีกับจี้ว่าง!

พวกเขาทั้งสองปะปนอยู่ในฝูงชน ในมือก็กำสิ่งของไว้ แล้วขว้างใส่เธอสุดแรง!

สิ่งที่จี้ซีขว้างมาเป็นก้อนหินแหลมคม!

"ป๊อก!"

ก้อนหินปาโดนหน้าผากของหลินย่างฮวนอย่างแม่นยำ!

ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมา ของเหลวอุ่นๆไหลทะลักออกมาในทันทีจนบดบังการมองเห็นของเธอ

เธอยืนนิ่งงันอยู่กับที่ มองเด็กทั้งสองที่อยู่ไม่ไกล ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกว่าตนเองกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง มองดูพวกเขาขว้างปาอาวุธใส่เธอ และในที่สุด หัวใจของเธอก็ตายลงอย่างสิ้นเชิง

แม้กระทั่งความผูกพันทางสายเลือดเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ ก็ถูกพวกเขาตัดขาดด้วยมือตัวเอง

ภาพตรงหน้ามืดดับลง ร่างของเธอทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนที่บ้าน

บนหน้าผากถูกพันด้วยผ้าก๊อซและยังคงปวดตุบ ๆ

จี้เป่ยเฉินยืนอยู่ข้างเตียง มองดูเธอฟื้นขึ้นมาและไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เพียงพูดออกมาเรียบๆว่า

"หวังว่าครั้งนี้ คุณจะได้รับบทเรียนจริงๆ สักทีนะ"

"ช่วงเวลาหลังจากนี้ผมคงไม่อยู่บ้าน อาการของเมิ่งจือยังไม่คงที่ ผมต้องไปเฝ้าเธอที่โรงพยาบาล"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสริมว่า “นี่คือสิ่งที่คุณติดค้างเธอไว้ ผมไปชดเชยให้เธอก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”

พูดจบ เขาไม่หันกลับมามองเธออีก เดินหันหลังเตรียมออกไป

ในห้องนอน เหลือเพียงหลินย่างฮวนอยู่คนเดียว กับความเงียบสงบที่ครอบคลุมไปทั่วห้อง

เธอนอนอยู่อย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา และไร้ซึ่งความโกรธแค้น

หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมา

เป็นข้อความจากทนายความ "คุณหลินครับ ขั้นตอนการหย่าดำเนินการเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้วครับ ใบหย่าถูกจัดส่งตามที่อยู่ที่คุณแจ้งไว้ตามคำขอของคุณ คาดว่าจะถึงภายในช่วงบ่ายวันนี้ครับ”

หินก้อนใหญ่ที่กดทับหัวใจเธอมานาน ได้ถล่มลงสู่พื้นแล้ว

เธอค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เดินไปที่หน้าต่าง มองแสงแดดสดใสที่สาดส่องอยู่ด้านนอก

ช่วงบ่าย พัสดุก็มาถึงตามกำหนด

เธอแกะซองเอกสารออก ด้านในคือสมุดเล่มเล็กสีแดงเข้มสองเล่ม

เธอหยิบเล่มที่เป็นของตัวเองขึ้นมา เปิดออก มองดูคำว่า "ใบหย่า" สองคำนั้น พร้อมทั้งชื่อของเธอและจี้เป่ยเฉินที่เรียงคู่กัน ปลายนิ้วก็สั่นระริกเบาๆ

จากนั้น เธอก็วางใบหย่าของจี้เป่ยเฉินลงบนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนอย่างแผ่วเบา

ข้างๆ กันนั้น คือกระเป๋าเดินทางที่เธอเก็บเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนานแล้ว

วันนี้เป็นวันสิ้นเดือนพอดี

เป็นวันที่เธอต้องออกเดินทางไปยังสนามรบ

ไม่มีการบอกลา และไม่มีความอาวรณ์อาลัย

เธอยกกระเป๋าเดินทางขึ้น มองสถานที่ที่แบกรับความรักและความแค้นทั้งหมดของเธอไว้เป็นครั้งสุดท้าย

แล้วหันหลัง ปิดประตู

ล็อคอดีตทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลังอย่างสมบูรณ์แบบ