บทที่ 4

หมัวหวาง 4

หลังหมดสติไปแล้ว อินเยวี่ยไม่ได้รับรู้เลยว่าทุกถ้อยคำของนางเขาได้ยินทั้งหมด จากเดิมกำลังดื่มกินนางอย่างหิวกระหาย มาถึงตอนนี้ ‘หมัวหวาง[1]’ กลับชะงักและดึงคมเขี้ยวออก ชายหนุ่มใช้ปลายลิ้นไล้เลียแผลเพื่อหยุดเลือดและรักษาแผลให้นาง

กายสาวที่อ่อนแรงแนบไปกับกายส่วนหน้าของเขา ดวงตาคมดุในความมืดวาววับ ขณะจับจ้องร่างงามที่เอวอ่อนยังคงคร่อมบนเรือนกายแข็งแกร่ง

เขาสงสัย...อะไรทำให้นางสิ้นหวังถึงเพียงนี้

จะว่าเป็นความหวาดกลัว?

แต่สตรีอื่นก่อนหน้านี้ก็กลัวเขา พวกนางเอาแต่กรีดร้องกายสั่นเทา แม้ถึงจุดสุดท้ายจะตอบสนองเขา แต่นั่นก็เพราะความกระสันเสียวที่เขาปรนเปรอให้ แม้อิ่มเอมแต่ความกลัวก็ยังฝั่งลึกในใจ

อินเยวี่ยต่างออกไป นางอ่อนหัดไร้เดียงสา ถึงอย่างนั้นชั่วขณะที่กำลังสุขสมนางกลับไม่หวาดกลัวเขาและความตายที่จดจ่อตรงหน้า

นางคล้าย...สิ้นหวังจนอยากตายกระทั่งรอไม่ไหว

กลิ่นเลือดหอมหวานติดปลายลิ้น แก่นกายของเขาอยู่ๆ ก็ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่เลียหยดเลือดที่ติดอยู่ที่เนินอกอิ่ม “อืม...” เขาสอดมือขยำสะโพกงามบดเบียดกับกายส่วนหน้า

ตระหนักดีว่านางหมดสติไปแล้ว แต่อยู่ๆ ความต้องการก็พลุ่งพล่านขึ้นอีก เขา...ยังไม่อิ่ม

แก่นกายร้อนยังคงซุกซบในกายสาว หมัวหวางแอ่นเอวสอบเบาๆ เสียดครูดปลุกเร้า

“คมงามตื่นก่อน... ลืมตาขึ้นมาให้ข้ากินอีกสักรอบก่อน” เขาแอ่นเอวค้างสูงกระทั้นเบาๆ พร้อมกับเริ่มเคล้นคลึงฝ่ามือไปทั่วร่างอวบ ...กระทั่งในที่สุดหญิงสาวก็เริ่มขยับ

คิ้วเรียวมุ่นลงพร้อมดวงตาพร่าเลือนที่ค่อยๆ เปิดปรือ หมัวหวางจุมพิตเป่าไอปิศาจเข้าไปในปากหญิงสาว ไม่นานดวงตาของนางก็แดงก่ำแต่เหม่อลอยไม่เป็นตัวของตัวเอง

ชายหนุ่มจุมพิตไล้ปลายลิ้นลงไปยังลำคอหอมกรุ่น ขบเม้มคมเขี้ยวลงไปเบาๆ เลือดของนางไหลซิบส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่วโลงศพ

แก่นกายร้อนกระทั้นเบาๆ เพื่อปลุกเร้าความต้องการของหญิงสาว นางครวญครางเสียงกระเส่า กอดศีรษะที่เฝ้าวนเวียนตวัดปลายลิ้นกับเลือดหยดเล็กๆ ที่หลั่งรินออกมาช้าๆ

เอวอ่อนกดลงรูดรึงแก่นกายผงาดกล้า เรียกเสียงคำรามด้วยความพึงพอใจในลำคอชายหนุ่ม เขาสอดมือขึ้นกอบกุมอกอิ่ม ใช้ปลายนิ้วคีบปลายยอดสีหวานซึ่งกำลังแข็งคัดตอบสนอง

เสียงผิวกายกระทบดังระรัวร่างงามกระแทกลงดูดกลืนแก่นกายอลังการ หมัวหวางแอ่นเอวสอบตอบรับการโยกคลึงของหญิงสาวอย่างถึงแก่น เขายิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อรับรู้ว่าส่วนลึกของนางบีบรัดเขาอย่างเริงร่า

มองดูหญิงสาวใบหน้าแหงนหงายขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียวซ่านวาบหวาม เขาแอ่นกายเกร็งค้างเพื่อสอดลึกสุดทาง เหยียดขยายนางจนนางสั่นระริก

“อา...สาวน้อย เจ้ารสชาติดีเยี่ยมจนข้าไม่อยากหยุด”

เขากระซิบกับนางเสียงพร่า ขณะนางกดเอวอ่อนบดเบียดเสียดสี เสียงครวญครางเร่าร้อนของนางยิ่งปลุกเร้าให้เขาต้องการรุนแรงขึ้น

ชั่วขณะที่นางทิ้งกายลงจุมพิตเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้น หมัวหวางคว้าต้นคอนาง มือหนึ่งกดสะโพกงามแนบชิด พลิกกายขึ้นเป็นฝ่ายทาบทับ มือใหญ่ยกท่อนขาเพรียวขึ้นเกี่ยวเอวสอบ ถาโถมเข้าหานางอย่างหนักหน่วงรัวเร็ว

เสียงครางกระหึ่มประสานเสียงสูดปากอย่างเสียวซ่าน ร่างงามโยกคลอนจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว เขาแอ่นแผ่นอกแกร่งแนบชิดอกอิ่ม จุมพิตเกี่ยวปลายลิ้นของนางพร้อมโจนจ้วงไม่ปราณี รับรู้ได้ว่าคนงามกายสั่นระริกเพราะจุดในสุดถูกกระทบ

เมื่อความกระสันเสียวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือใหญ่สอดเข้ากอบกุมสะโพกนุ่ม ดันหญิงสาวให้ตอบรับจังหวะการห่มสะโพกอันเร่งร้อน

จุมพิตเกี่ยวพันลึกล้ำประสานการถอดถอนแก่นกายแข็งขึงทรงพลัง หมัวหวางเงยหน้าขึ้นถาโถมเข้าหานางด้วยความบ้าคลั่ง

มองดูใบหน้าหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความปรารถนา เขากดลึก...เกร็งค้าง ความสุขสมพร่าพรายล้นปรี่ กระทั่งมันระเบิดออกมาอย่างท่วมท้น

ชั่วขณะที่หญิงสาวหวีดร้องด้วยความซาบซ่านสุขสม นางหยัดกายขึ้นสอดแขนกอดเขา จากนั้นซุกใบหน้ากับอกแกร่ง หลับตาลงมีรอยยิ้มที่มุมปาก

หมัวหวางก้มลงมองนางด้วยดวงตาลึกล้ำ กดเอวสอบตรึงร่างนางเอาไว้เช่นนั้น...เนิ่นนาง รับรู้ว่าแก่นกายกระตุกเร่าในกายสาวที่รีดเค้นจนเขาเปียกชุ่ม

เขา...ลืมตัวจนก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่ม รู้สึกเอ็นดูนางขึ้นมาจนอยากเก็บนางไว้ให้นานอีกนิด

[1] จอมมาร, ราชาปิศาจ