บทที่ 9

อิงธารเองก็รู้สึกตกใจเมื่อเห็นมารดาของหล่อนมีสีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่จากปากของชายแปลกหน้า แต่แล้วเอื้อมรักษ์กลับยกมือปรามบุตรสาวที่กำลังจะก้าวเข้าไปหา

“ดะ...เดี๋ยวนะอิง...ผู้ชายคนนี้...เอ้อ...วิคเตอร์ เป็นแฟนกับลูกจริง ๆ เหรอจ๊ะ แล้วเขาบอกแม่ว่าเขากำลังจะจดทะเบียนสมรสกับลูก...อย่างนั้นเหรอจ๊ะ”

“แม่คะ...อิงขอโทษค่ะแม่”

“โอ...อิงจ๋า...นี่ลูกกำลังจะมีครอบครัวแล้วจริง ๆ เหรอนี่ แม่ดีใจกับลูกด้วย”

การณ์กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่วิคเตอร์บอกกล่าวเป็นข่าวดีสำหรับเอื้อมรักษ์ที่ดึงอิงธารมากอดไว้แน่น หญิงสูงวัยหันกลับไปยังร่างสูงใหญ่และมองเขาด้วยแววตาปลื้มปริ่มยินดี

“โอ...นี่เป็นข่าวดีมากที่สุดเลยสำหรับฉันนะพ่อหนุ่ม แม่ต้องเรียกวิคซีนะถึงจะถูก ถ้าอย่างนั้นเข้าบ้านกันก่อนเถอะนะ”

เอื้อมรักษ์ดึงมือลูกสาวเข้าบ้านโดยวิคเตอร์เดินตามเข้าไปและเห็นว่าด้านในซึ่งเป็นห้องรับแขกตกแต่งด้วยของประดับแบบไทยดั้งเดิมดูแปลกตาอย่างยิ่งสำหรับเขา เพราะเดี๋ยวนี้เขาเห็นว่าบ้านเรือนของคนไทยเปลี่ยนไป มีความสมัยใหม่และน้อยนักที่จะเห็นบ้านในลักษณะนี้ นั่นคือการเก็บรักษาของเก่าไว้ และเขายังสังเกตเห็นการแต่งกายของเอื้อมรักษ์ มารดาของอิงธารแต่งตัวงดงามด้วยเสื้อผ้าแบบไทย ๆ ทั้งแสดงความมีน้ำใจด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้ตำหนิบุตรสาวเรื่องการแต่งงานอย่างกะทันหัน

“ฉันแค่ตกใจเท่านั้นล่ะค่ะว่า อิงเขาไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะอะไรรู้ไหมคะ เพราะว่า...เขาเป็นคนขี้อายมาก ชอบเก็บตัว จนผู้ชายไม่กล้ามาจีบ นี่ดีว่าเขาทำงานเป็นครู แม่ยังคิดเลยนะว่าวันหนึ่งเขาอาจจะมีแฟนเป็นครูด้วยกันเพราะแม่ล่ะหวงเหลือเกินว่าอิงจะขึ้นคานและอยู่คนเดียวไปจนแก่”

เอื้อมรักษ์เอ่ยขณะนั่งในห้องรับแขก อิงธารนำน้ำมาเสิร์ฟให้วิคเตอร์ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขาทั้งที่หล่อนอยากนั่งเก้าอี้อีกตัวต่างหาก ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบน้ำแล้วถามว่า

“ขึ้นคาน?...มันหมายความว่ายังไงครับคุณแม่”

“ก็โสดยังไงล่ะจ๊ะ...ใช้กับคนที่ไม่มีแฟน ไม่ได้แต่งงานจนแก่นั่นล่ะ ว่าแต่นี่ไปเจอกันที่ไหน ไม่เห็นอิงจะเล่าให้แม่ฟังบ้างเลย”

“เรื่องมันยาวมากครับ แล้วผมจะเล่าให้คุณแม่ฟัง เพราะการพบกันของเราสองคนมันโรแมนติกมาก”

โกหกหน้าด้านๆ...อิงธารนึกในใจ ยิ่งฟังก็ยิ่งหมั่นไส้ หล่อนอยากหยิกแขนเขาให้เขียวแล้วไล่ออกจากบ้านถ้าไม่ติดปัญหาเรื่องพี่สาว ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัดเพราะหล่อนทำอะไรเขาไม่ได้เลย ปัญหาใหญ่ของอิงอรกลายเป็นโซ่รัดตัวหล่อนยากที่จะแก้ ร่างแน่งน้อยจำต้องนั่งอย่างเงียบงัน หล่อนอยากตะโกนออกมาดัง ๆ ให้มารดาได้ยินว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่วิคเตอร์โกหก ทั้งที่เขาเป็นจอมอสูร เป็นซาตานร้าย แต่หญิงสาวกลับพบความน่าประหลาดใจที่มารดาไม่ได้แสดงออกเลยว่ารับไม่ได้กับการแต่งงานฟ้าแลบของลูกสาวคนเล็ก ตรงข้ามเอื้อมรักษ์ดูมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไม่เป็นไรพ่อวิค...ค่อยเล่าให้แม่ฟังก็ได้ ว่าแต่นี่จะจดทะเบียนสมรสกันเมื่อไหร่”

“ก็คงไม่เกินสัปดาห์นี้ล่ะครับเพราะว่าผมต้องให้บริษัทที่รับจัดการเรื่องนี้ดำเนินการให้ ขอรับรองเลยนะครับว่าผมรักลูกสาวของคุณแม่ด้วยความจริงใจ ไม่มีการหลอกลวงและทำให้เอ็มมี่เสียใจอย่างเด็ดขาด คุณแม่คงไม่โกรธเราสองคนหรอกนะครับ”

พูดจบเขาก็ดึงมืออิงธารไปจับไว้แน่น เอื้อมรักษ์มองภาพนั้นด้วยความตื้นตันหัวใจ

บทที่ 9  

                “แม่ไม่ตำหนิหรอกค่ะ บอกแล้วยังไงล่ะคะว่าแม่ดีใจมากที่อิงจะมีคนดี ๆ มาคอยดูแล เพราะแม่กลัวว่าเขาต้องอยู่คนเดียวไปจนแก่ พ่อของอิงก็เสียไปนานแล้ว และถึงเขาจะมีพี่สาวแต่ก็แทบไม่ได้พบหน้ากันเพราะพี่สาวของอิงน่ะไม่กลับบ้านมาจะเกือบปีแล้ว”

 “พี่สาวของเอ็มมี่ไม่ติดต่อกลับมาเลยอย่างนั้นหรือครับ?”

“ก่อนหน้านี้สักสามสี่เดือนอรก็โทรมาบ้างค่ะ ส่งเงินมาให้แล้วหายไป”

“น่าเป็นห่วงเหมือนกันนะครับ...แล้วเธอไม่ได้บอกคุณแม่หรือครับว่าตอนนั้นเธออยู่ที่ไหน”