บทที่ 10

เอื้อมรักษ์ส่ายหน้า “อรชอบทำตัวลึกลับ บอกแม่ว่าทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้าที่ดิน บางทีก็ส่งเงินมาให้มากจนแม่ตกใจ แต่หลังจากติดต่อกันครั้งนั้นก็หายตัวไปโดยที่แม่ก็ไม่รู้เลยว่าพี่สาวของอิงอยู่ที่ไหน...ช่างเถอะนะ พ่อวิคไม่ต้องฟังแม่ให้มากก็ได้เดี๋ยวจะเครียดเสียเปล่าๆ”

“ไม่เครียดครับ เรื่องทุกเรื่องที่บ้านของเอ็มมี่ก็เหมือนเรื่องของผม ในเมื่อเรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

“ขอบใจนะ ถ้าอย่างนั้นเชิญพ่อวิคตามสบายก่อน เดี๋ยวแม่จะไปเตรียมอาหารเย็นให้ อยากทานแบบไหนล่ะจ๊ะ แม่ทำอาหารได้หลากหลายเมนูเลยนะ”

“แบบไทย ๆ ก็ได้ครับ ผมชอบอาหารไทย”

เอื้อมรักษ์ยิ้มกว้างก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัว อิงธารฉวยจังหวะนั้นรีบเดินตามมารดาเข้าไป

“แม่คะ”

หญิงสาวเรียก เมื่อมารดาหันกลับมาหล่อนจึงเข้าไปยกมือไหว้และจับมือเอื้อมรักษ์ไว้แน่น

“แม่ขา...อิงขอโทษนะคะกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ คือว่า...”

“ไม่ต้องขอโทษแม่หรอกนะอิง แม่เข้าใจ” นางบีบมือบุตรสาวตอบ “อิง...เรามีกันสามคนแม่ลูก ตั้งแต่พ่อของหนูเสียไปแม่ก็ต้องทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ของหนู บางครั้งก็ทำได้ไม่ดีนัก และการที่แม่จะเลี้ยงดูลูกเหมือนอย่างคนสมัยก่อนก็คงทำได้ยากเพราะสังคมเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปมาก แม่จะดุด่าว่ากล่าวลูกนั่นคงไม่ใช่วิธีการที่ดีนัก นอกเสียจากว่าแม่ต้องยอมรับในการตัดสินใจของลูก แต่แม่เชื่อว่าอิงเลือกแล้ว เพราะที่ผ่านมาหนูเป็นเด็กดีของแม่ตลอด ดีแล้วที่อิงบอกแม่ เพราะถ้าหากแม่ห้ามปรามและบังคับก็ไม่รู้ว่าอิงจะหนีหายไปจากแม่เหมือนอรหรือเปล่า ว่าแต่ว่า...นี่พ่อวิคพักที่ไหนเหรอจ๊ะ”

“คือว่า...แม่คะ วิคเตอร์เขาไม่ได้จองโรงแรมที่ไหนเอาไว้ เขาตั้งใจว่าจะมานอนที่นี่ แต่แม่คะ...เราจะ...นอนกันคนละห้องค่ะ เพื่อความสบายใจของแม่ค่ะ”

อิงธารเป็นฝ่ายชิงตอบ หล่อนจ้องหน้ามารดาและเห็นความคลุมเครือฉายในแววตาของเอื้อมรักษ์ แต่ก่อนที่หล่อนจะพูดต่อกลับถูกมารดาแทรกขึ้นว่า

“ลูกจะแต่งงานกับวิคอยู่แล้วทำไมไม่นอนห้องเดียวกันล่ะจ๊ะ แม่ไม่ใช่เด็ก ๆ นะที่จะไม่เข้าใจอะไร เด็กเดี๋ยวนี้ทำอะไรปรู๊ดปร๊าดรวดเร็ว แม่เข้าใจ”

“เอ้อ...อ้า...แต่ว่า...”

“แม่จะรีบเตรียมอาหารมื้อค่ำให้นะ ลูกไปจัดห้องนอนให้ว่าที่สามีของลูกเถอะ และไม่ต้องกลัวว่าแม่จะเป็นกังวลเรื่องปากชาวบ้าน แม่เชื่อว่าลูกแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดถึงขนาดอภัยให้ไม่ได้ โอเคนะจ๊ะ”

เอื้อมรักษ์ตัดบทก่อนหันหลังให้บุตรสาวที่ยืนเม้มปากด้วยความขัดใจมากกว่ายินดี ให้ตายซี...ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ประจวบเหมาะและเข้าทางไปเสียหมด ตั้งแต่วิคเตอร์มาบังคับหล่อน ต้องมานั่งปั้นหน้าว่าเป็นแฟนกับเขาแถมแม่ของหล่อนยังเห็นดีด้วยเสียอีก อิงธารหน้าม้านก่อนจะเดินกลับออกไปและคอยสังเกตคนแปลกหน้าที่นั่งอ่านหนังสือในห้องรับแขกอย่างสงบ เปล่าหรอก...ชีวิตของหล่อนมันไม่มีวันสงบสุขได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

“ผมเชื่อได้อย่างหนึ่งว่าแม่คุณไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่สาวของคุณอยู่ที่ไหน”

วิคเตอร์เอ่ยขึ้นขณะนั่งบนฟูกเล็กที่อิงธารปูให้เขานอนบนพื้นห้อง ส่วนหญิงสาวนั่งใส่ปลอกหมอนบนเตียงภายในห้องนอนของหล่อนที่ไม่เคยมีผู้ชายเข้ามาอยู่ด้วยสองต่อสองอย่างนี้ หล่อนเหลือบแลร่างสูงใหญ่ในชุดนอนลายทางซึ่งหล่อนอุตส่าห์ออกไปซื้อหาที่ร้านค้าโดยมีเขาติดตามไปด้วย คนรู้จักมองหล่อนและชาวต่างชาติด้วยสายตาแปลก ๆ และอิงธารก็ยอมรับว่าคงไม่พ้นต้องเกิดเสียงวิจารณ์และนินทาสารพัดของเพื่อนบ้านที่เคยเห็นหล่อนเป็นคุณครูผู้เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ แต่หล่อนต้องยอมจำใจทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่หน้าชาไปหมดเพราะความอับอาย จู่ ๆ คุณครูที่ไม่เคยคบผู้ชายดันมีผัวเป็นฝรั่ง แต่สำหรับเอื้อมรักษ์แล้วมันกลับเป็นสิ่งน่ายินดี ถึงมารดาจะพูดปลอบอย่างเข้าใจแต่หล่อนก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องสุดวิสัยที่น่าประหลาดใจอย่างที่สุด

“แม่จะไปรู้อะไรล่ะคะ ในเมื่อท่านไม่เคยไปไหน ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องมาอยู่ที่นี่ก็ได้ รอดูอยู่ข้างนอกยังจะดีกว่ามาสร้างความลำบากใจให้คนในบ้าน”

“บอกตามตรงว่าผมไม่ไว้ใจคุณ”

“เอ๊ะ!”