4

คำถามของเหล่าปีศาจจิ้งจอกสตรี บอกผ่านนัยน์ตาสีชาดทอประกายจรัส กระบอกตาของพวกนางร้อนผ่าว ขณะจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษจิ้งจอกผู้เปี่ยมด้วยพละกำลัง จะมีเพียงผู้อาวุโสจิ้งจอกสองตน พวกเขากำลังใช้ความคิดด้วยสีหน้าคร่ำเครียด ตะโกนกร้าวออกมา

“จำต้องหาสตรีจิ้งจอกผู้มีใบหน้างดงามเหมาะสม มีพลังเวทเท่าเทียมท่านฮุ่ยเฟิน!”

“พลังเวทเทียมเท่าข้าในแดนจิ้งจอก เป็นไปได้ด้วยหรือ? การจัดงานประลองฝีมือ ฟังดูครึกครื้นน่าภิรมย์ใจเสียยิ่งกว่าจัดงานวิวาห์ให้นายท่านของพวกเจ้า ไยต้องเดือดเนื้อร้อนใจแทนข้า จะมีภรรยาหรือไม่มี”

ฮุ่ยเฟินบ่นปาว ๆ ทว่าคงไม่ทันกาล อาวุโสจิ้งจอกพลันหายไปในกลุ่มไอหยิน วิ่งวุ่นไปตระเตรียมการประกาศหาสตรีจิ้งจอกผู้มีความเพียบพร้อมเหมาะสมให้ท่านผู้นำ งานวิวาห์ของฮุ่ยเฟินจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการ

“เมืองสวี เมืองฉาง สตรีจิ้งจอกใบหน้างามสง่า สติปัญญาเป็นเลิศ จิ้งจอกเงินจิ้งจอกแดงจะต้องยอมรับการผูกไมตรีกับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกนิล ท่านฮุ่ยเฟินเป็นผู้รวบรวมดินแดนทั้งห้าของเหล่าจิ้งจอกให้เป็นปึกแผ่น มีกำลังพลมากมหาศาล เราจึงสามารถต่อกรกับเหล่าเทพ”

“ข้าเห็นด้วยกับข้อนี้ การผูกไมตรีเพื่อขยายดินแดนนับเป็นเรื่องดี ต่อให้เป็นต่างเผ่าพันธุ์ หากว่าท่านฮุ่ยเฟินพึงใจนาง ย่อมได้ทั้งนั้น...”

เฟยฟาเข้าร่วมสนทนากับผู้อาวุโส องครักษ์อีกสองเข้ามาในจวน พวกเขาปรากฏกายขึ้นและติดตามนายท่านไปในสวนหย่อมด้านหลังจวน

การหายตัวด้วยไอหยินเป็นเรื่องคุ้นชินของเหล่าจิ้งจอกผู้เคลื่อนไหวว่องไวดุจลม พริบตาเดียวก็ปรากฏกายในอีกสถานที่หนึ่ง

ตะวันลาลับขอบฟ้าแล้วหากยังคงมีแสงสลัวจากเปลวเทียนนับพันเล่ม ใต้จันทราสีชาดดวงเดียวในภพภูมิปีศาจทำให้โดยรอบบริเวณแลดูงดงาม ลึกลับ น่าพิศวง บุปผชาตินานาพรรณเบ่งบาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจ้าของจวนมิได้โปรดปรานการปลูกสวนดอกไม้ จะมีเพียงประปรายพอให้เป็นที่สำหรับรับรองแขก

“ปีศาจแมงมุม นายท่านกล่าวว่าพวกนางเจ้าเล่ห์เกินงาม ชื่นชอบการวางยาพิษ กักขังสามีไว้ในใยแมงมุมของพวกนาง ปีศาจเงือก นายท่านกล่าวว่าเหม็นคาว ท่านไม่โปรดปรานภรรยาผู้จะทำให้รู้สึกว่าท่านกำลังกินนอนอยู่กับปลาทุกวัน”

จางเหว่ยตอบผู้อาวุโสทั้งหลาย ส่วนตัวเขาเคยพบนางเงือกใบหน้างดงามดุจธิดาสวรรค์ พวกนางมีกลิ่นกายยั่วยวนปานบุปผาทว่าไม่ใช่กับเหล่าสุนัขจิ้งจอก ซึ่งรับรู้กลิ่นได้มากกว่ากลิ่นของดอกไม้ บางคราพวกนางก็มีกลิ่นของปะการัง! เศษซากศพในท้องนทีที่พวกนางกลืนกิน

“มัจฉา เอร็ดอร่อยกว่าที่พวกท่านคิด...”

“เช่นนั้นข้าอนุญาตให้เจ้ามีภรรยาเป็นมัจฉา ตงหยาง แต่ระวังให้ดี ข้าได้ยินว่านางปีศาจเงือก แม้กระทั่งสามีเพิ่งแต่งงานหมาด ๆ สามารถเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยของพวกนาง”

ทหารจิ้งจอกล้วนเคยต่อสู้กับปีศาจเงือก จึงรู้ว่าความงดงามเป็นเพียงสิ่งนอกกาย ปั้นแต่งขึ้นได้ด้วยเวทปีศาจ เขี้ยวของพวกนางอาบยาพิษ ทำให้กล้ามเนื้อชา การกินบุรุษร่างใหญ่กำยำ พละกำลังมากกว่าไม่ใช่เรื่องยาก

ฮุ่ยเฟินพึ่งเสกสรรตั่งนั่งขนาดเล็กที่แกะสลักอย่างประณีต ประดับด้วยมรกตงดงาม สีเดียวกับนัยน์ตาของปักษา อุ้มประคองปักษาที่แสนบอบบางมายืนเกาะบนสันไม้สักแดง เมื่อเขามิได้นำพานางมาด้วยการเคลื่อนย้ายตนเยี่ยงปีศาจ

ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูอารมณ์ดี เจรจามากกว่าทุกวันในสายตาของเหล่าทหาร ถึงสุดท้ายแล้วมิอาจหาข้อสรุปได้ว่าท่านผู้นำจะเลือกเผ่าพันธุ์ใดเป็นภรรยา เพียงพูดเปรยขึ้นมาด้วยแววตาเอ็นดู มองไปยังปักษา

“ดีล่ะ ราตรีที่สิบนี้... ข้าจะมีภรรยา”

---------

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิล ปักทอด้วยด้ายทองลวดลายพฤกษชาติ หางที่พลิ้วไหวทั้งเก้าตัดกับสีชาดบริเวณปลายหาง คงมีเพียงผู้เดียวในดินแดนปีศาจจิ้งจอก

รองเท้ากำมะหยี่ก้าวย่างสุขุมออกจากห้องพำนักอาศัยในจวนโอ่อ่า ทั้งอาภรณ์และเครื่องหยกสีนิลเต็มยศเจ้าเมืองฟู่ ผู้เฒ่าทั้งหลายเข้ามาไถ่ถามเรื่องอาภรณ์ในวันสำคัญ การจัดงานเฉลิมฉลองวิวาห์ยิ่งใหญ่

ฮุ่ยเฟินไม่คิดว่าจำเป็นสำหรับพิธีรีตอง ซ้ำยังปล่อยให้สตรีจิ้งจอกผู้มาเฝ้ารอการคัดเลือกตัวเจ้าสาว นั่งรอในจวนตามอัธยาศัย โดยไม่ได้พูดถึงการเลือกคู่ครอง หลังจากที่อาวุโสทั้งหลายวิ่งวุ่นเป็นธุระไปคัดสรรสตรีผู้สูงศักดิ์ทรงพลังในเมืองปีศาจมาให้ท่านผู้นำ ด้วยความยากลำบาก ให้เขาเชยชมใบหน้างามโฉบเฉี่ยวของพวกนาง บ้างมีความอ่อนหวานหากแอบแฝงจริตมารยาเยี่ยงปีศาจ ฮุ่ยเฟินตรงไปหาองครักษ์คนสนิทด้านหน้าจวน บริเวณลานกว้าง มิได้ให้ความสนใจสตรีผู้สวมอาภรณ์งดงามสีชาด ไม่ต่างจากว่าจะมาตบแต่งกับเขาในค่ำคืนนี้

“ตงหยาง! เจ้าได้ของที่ข้าให้ไปหามาหรือยัง?”

“ขอรับนายท่าน!”

จางเหว่ยทุบกำปั้นลงพสุธา เฟยฟา ตงหยางปรากฏตัวในฝั่งตรงกันข้ามนายท่าน กำลังยืนรอของวิเศษจากพวกเขา คนใดคนหนึ่งซุกซ่อนมันเอาไว้ใต้ชายอาภรณ์ ทั้งสามมองหน้ากันด้วยท่าทีเป็นกังวล