5

“ไข่มุกทะเลลึกทิศประจิม แหล่งสะสมพลังเทพชั้นเลิศ เรียกได้ว่าเป็นขุมพลังใหม่ไม่ต่างจากเทพผู้ถือกำเนิดในเทวโลกจากลูกแก้วแห่งชีวิต เจ้ารีบส่งไข่มุกมาให้ข้า...” สิ้นคำ ฝ่ามือหนาผายออกเรียกมุกสีขาวจากกระเป๋าขององครักษ์ ฮุ่ยเฟินเข้าใจว่าอีกฝ่ายมีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อเขามากเพียงใด ต่างเอาแต่มองหน้ากันบ่ายเบี่ยง ไม่ยอมให้เขาได้ครอบครองไข่มุกชิ้นนี้ง่ายดายนัก ทว่าเขาไม่คิดประวิงเวลาเฝ้ารอให้องครักษ์ยื่นสมบัติเทพให้แต่โดยดี ชิงมันมาไว้ในฝ่ามือขวา ก้มหน้าลงมองหาสัตว์เลี้ยงตัวโปรด

“ลำพัง... พลังของข้าไม่เพียงพอจะทำให้เทพปรากฏตน ต้องขอบคุณท่านย่าจริง ๆ ข้าจึงเรียนรู้วิธีควบคุมพลังแห่งหยาง”

ไข่มุกทะเลลึกทิศประจิมทอประกายตามฝ่ามือที่ผายออก มิได้มีผู้ใดล่วงรู้แผนการของนายท่าน

ปักษาที่จิกกรงเล็บแน่นบนเสื้อสีนิลรับรู้ถึงภัยมาเยือน นางสบประสานสายตาเข้ากับนัยน์ตาสีชาดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ครู่นั้น แสงจรัสจ้าซัดใส่นางหล่นตุบลงพื้น

สตรีใบหน้างามหมดจดในอาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้าน เปิดเผยแววตาหวาดหวั่นพรั่นพรึง ต่อหน้าราชาจิ้งจอกผู้กำลังจ้องมองนางด้วยท่าทางพึงใจ เขี้ยวคมปรากฏตรงมุมปากหนาหยักได้รูป คล้ายจะยิ้มก็ไม่ได้ยิ้มเสียทีเดียว เขาทำให้นางยิ่งหวาดกลัว เมื่อส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน

“เป็นอย่างที่ข้าคิด... เผ่าพันธุ์ปักษาในเมืองเทพล้วนมีนัยน์ตาสีมรกต”

“ท่าน... รู้หรือ?”

“รู้...”

ฮุ่ยเฟินสังหรณ์ใจตั้งแต่คราแรกสบตานางในโคลนพิษ ยามนี้เขายังคงเฝ้ามองแก้มแดงซ่านของเทพธิดา ริมฝีปากบางกระจับอมแดงอมชมพู นางแลดูไร้เดียงสาไม่ใคร่เหมือนสตรีในเมืองปีศาจ นางมีตราเทพกลางหน้าผาก วาดด้วยพู่กันสีชาด อักขระงดงามคล้ายปีกปักษา รอบกายอรชรมีพลังแห่งไข่มุกทะเลลึกไหลวนดังนทีใสสะอาดในมหาสมุทรห่อหุ้มร่างมัจฉา

“...งดงามกว่าที่ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่ากล่าวขานจากท่านย่า ความงามของเจ้าห่างไกลอยู่มากนัก”

ฮุ่ยเฟินยังคงเฝ้ามองปักษาด้วยแววตาหลงใหล ขณะนัยน์ตาสีมรกตงดงามส่ายมองไปยังบุรุษร่างกำยำ พุ่งเข้ามาห้อมล้อมนางอย่างพร้อมเพรียง

เหล่าพลทหารจิ้งจอกมีจำนวนมากมหาศาลเท่ากองทัพยิ่งใหญ่บนสวรรค์ ทหารระดับสูงถือกระบี่ นายพลจิ้งจอกแยกคมเขี้ยวขู่ฟ่อ กางเล็บสีนิลที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ประหนึ่งนางเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ผู้จะต้องได้รับการจับกุมตัวไปลงทัณฑ์ กระทั่งฝ่ามือหนายกขึ้นปราม

“ห้ามมิให้ใครทำร้ายเจ้าปักษาน้อยของข้าทั้งสิ้น”

รอยยิ้มของฮุ่ยเฟินนั้นน่ากลัวอย่างถึงที่สุด ก้มหน้าลงมองศัตรูผู้บุกรุกเข้าประชิดกายเขาอย่างอุกอาจ พำนักอาศัยข้างกายจ้าวนครจิ้งจอกมานับสิบราตรี

“เจ้าชื่ออะไร?”

“พวกเขาเรียกข้า จือจือ”

แววตาหยิ่งทะนงหลุบลงมองพื้น เมื่อเจรจากับราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนจิ้งจอก นางเป็นเทพเพียงผู้เดียว รายล้อมด้วยปีศาจนับพันนับหมื่นตน หากให้เปรียบเทียบแล้วนางอาจเป็นผู้กล้าหาญในดงโจรป่าก็ว่าได้

“จือจือ ชื่อของเจ้าช่างไพเราะ ใบหน้าของเจ้าแสนงดงามอ่อนหวาน เหมาะสมคู่ควรตำแหน่งธิดาปักษา เจ้าคงเปี่ยมด้วยพลังเวทจึงสามารถอำพรางตนจากจิ้งจอกระดับสูงได้โดยไม่มีผู้ใดสงสัย นับว่าเจ้าฝีมือเก่งฉกาจ...”

“หามิได้เจ้าค่ะ ท่านราชาจิ้งจอกผู้ยิ่งใหญ่ ท่านเยินยอข้ามากไป...”

“ไม่มากไป ไม่เกินงาม เว้นเสียแต่เรื่องที่เจ้านอนเคียงข้างกายข้ามาร่วมสิบราตรี เจ้ากินนอนกับข้า หากไม่ตบแต่งให้เป็นเรื่องเป็นราว คงไม่งาม”

“ข้าไม่ถือสา ไม่เป็นไร ๆ ข้าลา บุญคุณของท่านฮุ่ยเฟิน ราชาจิ้งจอกนิลผู้ยิ่งใหญ่ จือจือไม่มีวันลืม จะกลับมาตอบแทนท่านในสักวัน”

ฮุ่ยเฟินเอียงคอ เลิกคิ้วขึ้นถลึงตามองเจ้าปักษาในร่างสตรีผู้ซึ่งต้องตาต้องใจเขาไม่น้อย ถึงนางจะตั้งกลอุบายหลอกลวงให้เขาตายใจว่านางเป็นปักษาบาดเจ็บที่น่าเวทนา

ธิดาปักษาโบกมือไปมา เกือบอันตรธานตนไปด้วยขุมพลังของไข่มุกทะเลลึกทิศประจิม ฉับพลันนั้น บุรุษร่างกำยำพุ่งเข้าจับคอด้วยกรงเล็บสีนิลทั้งห้า

เฉกเช่นคราแรกพานพบสบตาราชาจิ้งจอกผู้นี้อย่างไร ลำคอขาวสะอาดในกำมือปีศาจนั้นเป็นเช่นเดียวกัน

หางทั้งเก้าพลิ้วไหวเบื้องหลังร่างสูงสง่า ฝ่ามือหนากำลำคอเพรียวระหงอย่างไร้ความปรานี เขาจับนางแน่นเสียจนโลหิตไหลซึมออกมาตามซอกเล็บสีนิล

พลังเทพจากไข่มุกแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยว คงเหลือเพียงไอปีศาจ ใต้จันทรากลมโตสีโลหิต สตรีเทพปัดป่ายมือไปมา ร้องขอชีวิตจากเจ้าของแววตาเกรี้ยวกราด ที่เปล่งประกายจรัสจ้า

ในเมืองปีศาจจึงไม่มีผู้ใดได้วาดกระบี่ ลุกขึ้นต่อสู้จับกุมเทพผู้รุกล้ำเขตแดนปีศาจ ทันทีที่คมเขี้ยวจิ้งจอกฝังลงบนผิวขาวผ่องงามเหนือบ่าซ้าย พิษกระจายไปทั่วร่างดิ้นทุรนทุรายในพันธนาการราชาจิ้งจอก

ฮุ่ยเฟินประกาศศักดาต่อฟ้าดิน เบื้องหน้าเหล่าลูกสมุนปีศาจ ทั่วทุกสารทิศในใต้หล้าเปี่ยมด้วยไอปีศาจมากมหาศาล ละอองเวหาสีนิลสลับสีชาดแผ่ไพศาล

สายตาทุกคู่มองเห็นกลุ่มเมฆาสีนิลชาด ราวกับว่าเพลิงพิโรธได้ครอบคลุมไปทุกแห่งหน ด้วยน้ำมือของราชาจิ้งจอก เหล่าพลทหารส่งเสียงตะโกนโห่ร้องสรรเสริญ สยบต่ออำนาจของบุรุษผู้นี้

“ราชาฮุ่ยเฟิน!”