ตอนที่ 1 ภาวนาในใจ

         เสียงทะเลาะที่ดังลั่นจากชั้นล่างของบ้านทำให้รินญา ลูกสาวคนโตที่กำลังจะก้าวลงบันไดถึงกับหยุดชะงัก เท้าชะงักค้างอยู่ตรงขั้นที่สาม ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงเอาไว้หัวใจสั่นระรัวไม่กล้าเดินต่อไป

         “แม่! จะบ้าหรือเปล่า หวานมีแฟนแล้วนะไม่อยากแต่งหรอกกับคนแบบนั้น!”

         เสียงตะโกนของน้ำหวานน้องสาวต่างแม่ของเธอดังขึ้นจนบ้านแทบสะเทือน รินญากัดริมฝีปากล่างแน่นนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นเพราะรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไร น้าดาวก็ไม่เคยชอบหน้าตัวเองอยู่แล้ว หากเธอเดินลงไปกลางวงตอนนี้ คงหนีไม่พ้นถูกหันมาโวยวายใส่ด้วยแน่

         “ทำไมล่ะลูก…คุณภพเขารวยมาก ๆ เลยนะลูก” น้ำเสียงน้าดาวลากยาวเต็มไปด้วยความโลภแฝงอยู่ในถ้อยคำ

         รินญาหลับตาแน่น แค่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พ่อเอ่ยไว้เมื่อคืน เรื่องหนี้สินที่ก่อขึ้น กับนักธุรกิจคนหนึ่ง… เธอคิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นต้องเอาลูกสาวไปแลกเป็นภรรยาเพื่อชดใช้

         “หวานไม่อยากสบายหรอกแม่!” น้ำหวานเถียงกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

         “หวานสบายแล้วแค่มีธี…หวานก็พอแล้ว!”

         รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากรินญาแม้จะไม่เกี่ยวข้อง แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าน้ำหวานพูดมาจากใจจริง ทว่าในเวลาเดียวกันหัวใจก็หนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่าความจริงที่เธอคาดไว้กำลังเป็นจริง

         “ไอ้ธีอะไรของแกมันก็แค่ผู้ชายกระจอก…เกาะแกกินอยู่ไม่รู้ตัว!” เสียงกรีดร้องของน้าดาวดังลั่นจนรินญาที่อยู่ชั้นบนยังสะดุ้งโหยง หัวไหล่สั่นสะท้านความเย็นเยียบไล่ขึ้นมาตามสันหลัง

          “แม่! อย่ามาพูดถึงธีแบบนั้นนะ!” น้ำหวานยังคงเถียงเสียงแข็งไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ สุดท้ายเธอก็กระทืบเท้าเดินออกจากบ้านไป เสียงประตูปิดดังปังสะท้อนก้องอยู่ในอกของรินญา

          บ้านทั้งหลังเงียบงันลงไปชั่วครู่ก่อนที่เสียงกรีดร้องโวยวายของน้าดาวจะดังขึ้นอีกครั้ง รินญากำราวบันไดแน่นไม่กล้าขยับลงไปแม้เพียงก้าวเดียว

          เธอรู้ดี… หากใบหน้าของเธอปรากฏตรงนั้น น้าดาวจะต้องหันมาลงกับเธอแทน น้ำเสียงที่เคยถูกตะคอกใส่มานับครั้งไม่ถ้วนยังฝังลึกในความทรงจำ

          ขณะที่กำลังคิดจะถอยกลับขึ้นห้อง เสียงทุ้มต่ำจากด้านหลังกลับดังขึ้นมาพร้อมกับเงาของใครบางคนที่ทอดลงบนพื้นบันได

          “มาแอบทำอะไรอยู่ตรงนี้ริน”

          หัวใจรินญากระตุกวูบเธอหันขวับไปตามเสียง พบกับร่างสูงใหญ่ของพ่อที่ยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมคู่นั้นมองตรงมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือแค่เรียบนิ่งตามแบบของเขา

          “ปะ…เปล่าค่ะพ่อ” เสียงของเธอสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่

          “ลงไปข้างล่าง…พ่อมีเรื่องอยากจะคุยด้วย” พ่อยกคางขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาเรียบเฉยทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอสั่นสะท้าน

           รินญารู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังไหลย้อนกลับ ใบหน้าชาวาบขึ้นทันทีที่คิดว่าคำพูดต่อไปของพ่ออาจเกี่ยวข้องกับเรื่องแต่งงานนั้น

           ริมฝีปากเม้มแน่นจนขาวซีดน้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะหนีขึ้นห้องไปแต่ก็รู้ว่าคงทำไม่ได้ในบ้านหลังนี้…เธอไม่เคยมีสิทธิ์จะปฏิเสธอะไรเลย

           สุดท้ายรินญาก็ได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ พยายามปิดบังความหวั่นไหวในแววตา ก่อนจะยอมก้าวตามร่างสูงของพ่อที่เดินนำลงไปสู่ชั้นล่าง

           ทุกย่างก้าวเหมือนถูกดึงลงไปสู่หุบเหวแห่งความจริงที่ไม่อยากเผชิญ เธออยากร้องไห้แต่ทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วก้าวเดินต่อไปอย่างสิ้นหวัง…

           “ลงมาแล้วเหรอฮะ!” ทันทีที่น้าดาวหันมาเห็นหน้ารินญาเสียงแหลมตวาดลั่นออกมาจนบรรยากาศทั้งห้องโถงสะท้อนสะเทือน

           ทั้ง ๆ ที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กชะงักฝีเท้า ใบหน้าสวยซีดเผือดลงไปทันตาก่อนจะก้มต่ำหลบสายตา มือ ทั้งสองข้างกำชายกระโปรงแน่นจนสั่นเทา

            “ทะเลาะกับลูกเหรอ” น้ำเสียงทุ้มเรียบของวิทยาเอ่ยถามขึ้นพลางกวาดตามองภรรยาคนปัจจุบัน ดวงตาของเขานิ่งเรียบไม่มีแววโกรธเกรี้ยวแต่กลับกดดันอย่างน่าประหลาด

            “ก็ใช่น่ะสิคุณ…” น้าดาวเชิดคางขึ้นสูงแววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

            “ไม่รู้ไปหลงอะไรไอ้เด็กข้างถนนนั่นถึงได้พากันเสียคนแบบนี้” รินญากัดริมฝีปากแน่นสายตาที่มองต่ำยังคงจ้องไปที่มือของตัวเอง เธอพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดไม่อยากให้ใครสักคนในห้องนี้จ้องมองมา

             “ริน…มานั่งนี่สิ” คำเรียกของพ่อดังขึ้นร่างเล็กสะดุ้งน้อย ๆ เธอเงยหน้าขึ้นเพียงนิด สบกับสายตาคมเข้มที่ทอดมองอย่างเงียบงันก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินช้า ๆ ไปนั่งลงตรงเก้าอี้ที่พ่อชี้

             เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองน้าดาวที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ เพราะกลัวสายตาเกลียดชังนั้นจะทำให้หัวใจอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม

             “รินไม่ได้มีแฟนใช่ไหม” เสียงทุ้มของพ่อดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้ตรง ๆ ชัดเจนจนรินญาถึงกับเบิกตากว้างเล็กน้อย ความเงียบกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เธอเม้มปากพยายามรวบรวมแรงในใจก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ

             “คุณถามทำไม” น้าดาวเอ่ยแทรกทันควันน้ำเสียงแข็งกร้าวจนบรรยากาศในห้องอึดอัดยิ่งขึ้น เธอหันไปจ้องสามีดวงตาแข็งกร้าวสลับกับหันมามองรินญาด้วยแววตาเกลียดชัง

             “ก็ในเมื่อน้ำหวานไม่แต่ง…ก็คงต้องหาคนมาแต่งแทน”

             สิ้นคำพูดนั้นร่างบางถึงกับสะอึกหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอนั่งแข็งทื่อขอบตาร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้ออกมาในทันที

             “แต่งแทน…หมายความว่ายังไง” ความคิดตีกันยุ่งเหยิงในหัวท้ายที่สุดแล้ว… มันจะต้องเป็นเธอใช่ไหม

             ริมฝีปากบางสั่นระริกเธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมจนแทบจะชิดอกน้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่

             “จะบ้าหรือไง!” เสียงแหลมของน้าดาวแหวขึ้น

             “ไม่ว่ายังไง! น้ำหวานก็ต้องเป็นคนได้แต่ง!”

             “ฉันไม่ยอมให้ลูกสาวภรรยาคนเก่าของคุณมาแย่งทุกอย่างไปหรอกนะ!” มือที่วางอยู่บนตักของรินญาสั่นระริก เธอแทบจะยกขึ้นปิดหูเพื่อกันเสียงนั้นออกไป แต่ก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งรับฟังสีหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด

             “ถ้าไม่ได้…ก็ไปบอกให้ลูกเธอยอมเถอะ ดาว!” เสียงตะคอกของวิทยาดังขึ้นหนักแน่นจนทำให้ร่างเล็กของรินญาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยเห็นพ่อใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับน้าดาวมาก่อนเลยสักครั้ง

             น้าดาวถึงกับชะงักไปชั่วครู่แววตาที่มองสามีเต็มไปด้วยทั้งความตกใจและไม่อยากเชื่อ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะ

            “ได้! ฉันจะทำให้น้ำหวานยอมแต่งให้ได้!” เสียงแหลมตะโกนก้องในห้อง

            “เพราะยังไงฉันก็จะไม่ยอมให้ลูกสาวภรรยาสุดที่รักของคุณมาเสวยสุขกับคุณภพแน่!”

            รินญาก้มหน้าต่ำจนเงาของน้ำตาไหลหยดลงบนตัก ความรู้สึกเจ็บปวดกดทับจนแทบหายใจไม่ออก คำพูดทุกคำของน้าดาวเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงกลางใจ…

            ร่างบอบบางของรินญานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง ห้องโถงที่เพิ่งผ่านพายุอารมณ์จากพ่อและน้าดาวยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัด เธอหายใจแผ่วมือสองข้างกุมกันแน่นบนตักราวกับกำลังพยายามกลั้นบางสิ่งไม่ให้ไหลออกมา

            เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป ได้แต่ภาวนาในใจ…ขอให้น้ำหวานยอมแต่งงานให้เรื่องนี้จบ ๆ ไปเถอะ เพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อยากเข้าไปอยู่ในพันธนาการหนี้สินนั้นเลยแม้แต่น้อย

            ตั้งแต่วันที่แม่เสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของแม่ก็หลุดลอยไปหมด เงินแม้แต่บาทเดียวเธอก็ต้องดิ้นรนหาเอง ค่าเล่าเรียน ค่ากินอยู่ กระทั่งค่าใช้จ่ายเล็กน้อยก็ล้วนแล้วแต่เธอแบกรับไว้คนเดียว

            สิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้คือบ้านหลังนี้ที่เคยเป็นที่พักพิง…แต่พ่อกลับโอนมันให้น้าดาวอย่างหน้าตาเฉย

            ดวงตาของรินญาพร่ามัวน้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ไหลเอ่อจนต้องก้มหน้าต่ำไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ เธอคิดถึงแม่เหลือเกิน และบางครั้งก็อยากหนีไปจากที่นี่เสียที ขนาดเรียนจบแล้วทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้แต่เธอกลับไม่มีสิทธิ์ออกไปเพราะพ่อบอกว่า

            …อยากให้ดูแลน้าดาวและน้ำหวาน

            ดูแลอย่างไร…ในเมื่อทุกวันเธอไม่ต่างอะไรจากคนใช้

            “แม่คะ…รินเหนื่อยจัง” เสียงกระซิบเบาหวิวหลุดออกจากปาก พลางเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ เธอลุกขึ้นตั้งใจจะเดินไปห้องครัว แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาของน้าดาวที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้านพอดีหลังจากออกไปสงบสติอารมณ์อยู่ข้างนอก

            “อยากได้ของลูกสาวฉันจนตัวสั่นหรือไงริน…ถึงให้คุณวิทยามาตวาดใส่ฉันแบบนั้น!”

           น้ำเสียงเย็นชาและคำพูดเสียดแทงทำให้ร่างเล็กถึงกลับนิ่งงัน ริมฝีปากขยับคล้ายอยากอธิบาย แต่ยังไม่ทันเปล่งคำน้าดาวก็เดินผ่านเข้ามาพร้อมกระแทกไหล่เธอเต็มแรงจนเซถอยหลังเกือบล้ม

           “ฉันจะอยากได้ทำไม…ในเมื่อความสุขสบายที่คุณได้รับ มันก็คือของของแม่ฉัน!” รินญาพึมพำออกมาเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอพร่ามองตามแผ่นหลังที่เดินลับไป

           เธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร…ทั้ง ๆ ที่บริษัทที่พ่อกำลังบริหารก็เป็นสมบัติของแม่ บ้านหลังนี้ก็เป็นของแม่แต่เธอกลับกลายเป็นคนนอกคนที่แม้แต่ข้าวจะกินยังต้องขออนุญาต

            หลายวันผ่านไป…

            ความเงียบที่ฝืนทนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องลั่นบ้านของน้าดาว ตามด้วยเสียงโวยวายของพ่อรินญาที่อยู่บนห้องรีบวิ่งลงมาด้วยความตกใจ

            ทันทีที่ก้าวพ้นบันได ภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำสีหน้าของทั้งคู่แดงก่ำด้วยโทสะ

            “น้ำหวาน! แกทำกับแม่แบบนี้ได้ยังไง!” เสียงน้าดาวแผดดังจนแทบขาดใจ รินญาหันมองพ่อด้วยแววตาสับสนแต่ยังไม่ทันเอ่ยถามก็ได้ยินคำประชดประชันจากน้าดาวที่หันไปหาเขา

            “เห็นไหมล่ะ…ลูกของเธอเป็นยังไง!” รินญายืนงงมองสองคนที่ยังคงโต้เถียง จนกระทั่งคำต่อมาหลุดจากปากน้าดาวอย่างเกรี้ยวกราด

            “น้ำหวาน…แกมันเลวจริง ๆ เอาเงินที่ฉันต้องเอาไปหมุนในบริษัทหนีไปกับไอ้เด็กนรกนั่น!”

            “หนีไป…เหรอ” รินญาเอ่ยเสียงแผ่วราวกับพูดกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

            “ใช่สิ! แกคงดีใจจนตัวสั่นเลยใช่ไหมที่จะได้แต่งงานแทนลูกสาวฉัน!” สายตาคมกริบของน้าดาวหันมาตวัดใส่เธอทันที

            ยังไม่ทันให้ตั้งตัวร่างอวบของน้าดาวก็ถลาเข้ามาผลักและฟาดตีเธออย่างไม่ยั้ง รินได้แต่ยกแขนขึ้นบังทั้งน้ำตาที่เอ่อรื้นแต่ทุกอย่างก็หยุดลงทันทีเมื่อเสียงทุ้มแปลกหูดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลนั้น บรรยากาศทั้งห้องเย็นยะเยือกลงในเสี้ยววินาที…

            “ตกลงจะใช้หนี้ฉันได้หรือยัง”