ตอนที่ 2 ทำไมต้องเป็นริน

         “ตกลงจะใช้หนี้ฉันได้หรือยัง”

         ทันทีที่เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทุกสายตาในห้องต่างหันขวับไปยังร่างสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน บรรยากาศที่เคยโกลาหลเมื่อครู่กลับกลายเป็นเงียบสงัดจนแม้แต่เสียงลมหายใจก็แทบจะดังเกินไป

         “คะ…คุณภพ” น้าดาวกับพ่อของรินหน้าถอดสีร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความตกใจ เสียงของน้าดาวแผ่วสั่นจนแทบไม่เป็นคำความหวาดหวั่นชัดเจนสะท้อนอยู่ในดวงตาที่หลบเลี่ยง

         วิทยาเองก็ค่อย ๆ ปรับสีหน้าจากตื่นตระหนกเป็นรอยยิ้มประจบประแจง เขาก้าวเข้าไปพนมมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าแม้อีกฝ่ายอายุน้อยกว่า แต่รอยยิ้มที่ฝืนแสดงออกมากลับไม่อาจกลบแววตาที่แฝงด้วยความกังวลได้

         “คุณภพ…สวัสดีครับไม่คิดเลยว่าจะเดินทางมาวันนี้”

         ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าหนี้ไม่ตอบรับคำทักทายนั้น ดวงตาคมจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยแววเย็นชา สายตาที่มองเหมือนกำลังอ่านใจคนในบ้านนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง

         “ไหนล่ะ…จะส่งใครมาขัดดอก” เสียงของภพเรียบง่ายแต่กลับกดดันจนคนฟังตัวสั่น

         รินที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเพียงเสี้ยวเดียวก็รีบก้มหน้าหลบ สายตาเย็นคู่นั้นทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก เธอค่อย ๆ ถอยหลังซ่อนตัวอยู่ด้านหลังพ่อและน้าดาวหวังเพียงว่าตัวเองจะเล็กพอจนไม่มีใครสังเกตเห็น

         “คือ…คือน้ำหวานยังไม่อยู่ค่ะ” น้าดาวรีบตอบแถมยังพยายามฉีกยิ้มหวานแต่รอยยิ้มนั้นกลับสั่นระริกไม่มั่นคง

         “หนีไปกับผู้ชายหรือไง ถึงไม่อยู่” ภพยกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนในบ้านหน้าชาวาบ

         ความเงียบโถงใหญ่ถาโถมลงมาอีกครั้งหนักหน่วงกว่าก่อนหน้านี้ วิทยาเม้มปากแน่นแววตาหลุกหลิกในที่สุดก็เป็นเขาที่ฝืนยกมือไหว้อีกครั้งพร้อมกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

         “แต่เรายังมีลูกสาวอีกคนนะครับ…” รินเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมเบิกกว้างจ้องไปยังพ่อของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและเจ็บปวดปนกัน เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าพูดแบบนั้นออกมา

         ภพเหลือบสายตาตามไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวดวงตากลั้นน้ำตา เขากระตุกยิ้มบางที่มุมปากแต่ในดวงตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก

         “ลูกสาว…หรือคนใช้กันแน่ทำไมถึงดูสกปรกแบบนั้น” คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเธอแรง ๆ รินเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา เธอก้มหน้าไม่กล้ามองสบตาชายหนุ่มผู้นี้แม้เพียงเสี้ยววินาที

         “ลูกสาวครับ…ลูกติดภรรยาเก่า” วิทยารีบอธิบายเสียงอ่อนลงเหมือนกำลังอ้อนวอน

         ภพเอนกายลงบนโซฟาท่าทางผ่อนคลายผิดกับสายตาที่กดดันทุกคนในห้อง เขายกขาขึ้นไขว้ห้างแผ่นหลังเอนพิงพนักราวกับนั่งอยู่ในสถานที่ของตัวเองก่อนจะเหยียดมือออกมาตรงหน้า

         “มานี่สิ…มานั่งใกล้ ๆ ฉันหน่อย” รินชะงักกึกยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมก้าวแม้เพียงก้าวเดียว เสียงหัวเราะในลำคอของภพดังแผ่ว ๆ แต่กลับน่ากลัวจนร่างบางขนลุก

         แล้วสิ่งที่เธอได้รับก็คือฝ่ามือแรง ๆ ของน้าดาวที่ผลักกลางหลัง ร่างเล็กเซถลาไปข้างหน้าก่อนจะล้มลงนั่งตรงพื้นใกล้เท้าของเขา ดวงตาร้อนผ่าว น้ำตาร่วงเงียบ ๆ โดยไม่อาจห้ามได้

         “เอาไปล้างน้ำหน่อยก็ดูดีขึ้น” เสียงภพเปล่งออกมาอย่างเย็นชาทุกคำพูดเสียดแทงจนหัวใจรินแทบแตกสลาย เธออยากลุกขึ้นอยากหนีไปให้ไกลแต่ขากลับหนักราวกับมีโซ่ล่ามไว้

         “อีกสองอาทิตย์…ฉันจะส่งคนมารับ” ภพหันหน้าพูดกับวิทยาและน้าดาวด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดันที่ทำเอาทั้งคู่แทบหายใจไม่ทั่วท้อง

         จากนั้นเขาก็ก้มสายตามองหญิงสาวที่ยังนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้า แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความดูแคลน

         “หวังว่า…เธอคงไม่หนีเหมือนน้องสาวเธอหรอกนะ”

         “ไม่อย่างนั้น…พ่อกับแม่เลี้ยงของเธอคงเหลือแค่ชื่อ” บรรยากาศเย็นยะเยือกปกคลุมทั้งห้องอีกครั้ง

         ภายในรถหรูที่วิ่งไปบนถนนอย่างเงียบงันมีเพียงเสียงล้อบดกับพื้นถนนที่ดังแผ่วเบา ภพเอนตัวพิงเบาะหนังด้านหลังมือยกขึ้นดีดปลายนิ้วเบา ๆ ตามจังหวะความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว ดวงตาคมมองทอดออกไปยังเส้นทางข้างหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

        “ไปสืบเรื่องของลูกสาวคนโตของวิทยามาให้ฉันที”

        คำสั่งที่ออกจากริมฝีปากทรงอำนาจทำให้บรรยากาศภายในรถที่เงียบอยู่แล้วกลับกดดันมากขึ้นไปอีก ใบหน้าของหญิงสาวในบ้านนั้นผุดขึ้นมาในหัวเขา หญิงสาวที่แอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเหมือนอยากหายไปจากสายตาของทุกคน

        “หึ…เธอคงไม่ต่างจากครอบครัวของเธอหรอก” ภพหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียด แววตาเย็นชาดูถูกอย่างโจ่งแจ้ง

        “หน้าเงินเหมือนกันหมด” แสงไฟจากถนนสะท้อนเข้ามาในดวงตาคมทำให้รอยยิ้มนั้นยิ่งน่ากลัวกว่าที่เป็น

        ในเวลาเดียวกันร่างบางอย่างรินญานั่งนิ่งอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของบ้านมือกำแน่นอยู่บนตักจนเล็บจิกเข้าผิว ความเงียบรอบกายไม่ได้ช่วยให้ใจสงบลง เพราะเสียงทะเลาะกันของพ่อและแม่เลี้ยงยังดังลอดเข้ามาไม่ขาดสาย

         “เห็นไหมว่าลูกสาวของคุณมันดีใจจะตายที่ได้แต่งงานกับคุณภพ!” เสียงน้าดาวแหลมสูงเต็มไปด้วยความประชดประชัน

          รินญาหลับตาแน่นความเจ็บปวดอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกอย่างถึงต้องกลายมาเป็นแบบนี้ คนที่ควรรับผิดชอบคือพี่สาวแท้ ๆ ของเธอแต่กลับทิ้งทุกอย่างหนีไปอย่างไม่เหลียวแล แล้วปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับฝันร้ายนี้แทน

          “น้าคิดว่าฉันอยากแต่งนักหรือไง…” ดวงตาแดงก่ำค่อย ๆ ลืมขึ้นมา ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนที่เสียงของเธอจะดังขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงนั้นสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความโกรธกดดันที่กักเก็บไว้มานาน

          เพียงพริบตาเดียวฝ่ามือแข็งแรงของน้าดาวก็ตวัดใส่แก้มของรินอย่างแรง เสียงตบดังสะท้อนก้องในห้องเล็ก ๆ แก้มขาวซีดของรินสะบัดหันไปตามแรงตบรอยแดงฉาดปรากฏขึ้นทันที

          “อย่ามาทำหน้าโกรธใส่ฉันนะ…ไอ้เด็กนรก!” น้าดาวตะคอกใส่ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

          รินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาแดงก่ำเปี่ยมด้วยน้ำตาแต่ไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดอีกต่อไป มันมีความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจผสมอยู่ในนั้น

          “ถ้าฉันเป็นเด็กนรก…งั้นพวกคุณก็คงเป็นพวกนรกส่งมาเกิดเหมือนกัน!”

          “เพราะนั่งกินนอนกินบนสมบัติของแม่เด็กนรกอย่างฉันไง!” เสียงตะโกนที่ดังลั่นทำให้อากาศรอบกายเหมือนสั่น สะเทือน น้าดาวหน้าถอดสีชั่วขณะก่อนที่โกรธจัดจะยิ่งทวีขึ้นไปอีก

          “แก…!!”

          ทว่าก่อนที่เธอจะพุ่งเข้ามาอีกครั้งวิทยาก็รีบเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสอง มือจับแขนภรรยาแน่นดวงตาวูบไหวไม่ได้เพราะห่วงลูกสาว แต่เพราะความกลัวว่าจะไม่มีใครเหลือให้ใช้หนี้แทน

          “พอเถอะดาวใจเย็นหน่อย…ริน ไปพักผ่อนเถอะลูก” คำพูดที่เหมือนจะปลอบโยนแต่เมื่อมองลึกเข้าไปในแววตาของพ่อ เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ได้มีความห่วงใยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความหวาดกลัวที่จะเสียผลประโยชน์

          ริมฝีปากของรินญาสั่นระริกน้ำตาเอ่อคลอขอบตา แต่เธอก็ไม่พูดอะไรอีก ร่างเล็กค่อย ๆ หันหลังเดินขึ้นบันไดไปอย่างช้า ๆ ปล่อยให้เสียงด่าทอของน้าดาวดังไล่หลังมา

          ทันทีที่เข้ามาในห้องรินก็ปิดประตูลงแรงพอสมควร ร่างบางทรุดตัวลงพิงประตู น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดก็ไหลพรากลงมาไม่หยุดมือบางยกขึ้นกุมอกตัวเองที่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

          “อึก…แม่คะ” เสียงเรียกเบา ๆ หลุดออกมาพร้อมสะอื้นไห้ ในความมืดมิดที่โอบล้อม หญิงสาวรู้เพียงอย่างเดียวเธอไม่มีใครเหลือแล้วจริง ๆ

          ใบหน้าของรินเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาแก้มแดงก่ำเพราะสะอื้นจนหายใจติดขัด หญิงสาวกอดเข่าแน่นซบหน้าลงไปกับหัวเข่าของตนเองเหมือนอยากซ่อนตัวจากโลกทั้งใบ เสียงสะอื้นที่กลั้นไม่อยู่ดังสั่นเครือแผ่วเบาออกมาจากลำคอ

           “รินไม่อยากอยู่แล้ว...แม่คะ” เสียงพึมพำแตกพร่าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

           เธออยากจะหนีอยากหายไปให้ไกลแต่คำขู่ของชายคนนั้นยังคงก้องในหัวทุกคืน หากเธอคิดหนีไปใครจะต้องตายแทนเธอไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นเหยื่อเพราะความดื้อรั้นของตนเอง

           ทำไมทุกอย่างถึงมาตกอยู่ที่เธอทำไมทุกปัญหาถึงต้องแบกไว้คนเดียว ทั้งที่ตอนแม่เสียพวกเขายังพอมีชีวิตที่สุขสบายใช้เงินกันเป็นว่าเล่น ต่างกับเธอที่พยายามทำงานพิเศษหารายได้เล็กน้อยมาซื้อข้าวกินเองบางมื้อก็ไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อบ้านนี้เป็นหนี้ทุกอย่างกลับถูกยัดเยียดมาที่เธอทั้งหมด

           “อึก ทำไม อึก ทำไมต้องเป็นริน”