บทที่ 4 ความดีที่ไม่มีผู้เห็น

บทที่ 4 ความดีที่ไม่มีผู้เห็น

แดดกล้าแผดเผานครหลวงจนถนนหินขาวสะท้อนแสงพร่าตาราวเปลวไฟสีขาว ต้นหลิวริมคูเมืองทอดกิ่งนิ่งไร้ลมดุจหมดแรงจะไหว แม้แต่เสียงจักจั่นยังฟังดูอ่อนแรงเหนื่อยล้า

ภายในจวนสกุลเยี่ย อากาศกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเบื้องนอกเสียอีก ราวมีเปลวไฟอีกกองหนึ่งลุกโชนอยู่กลางใจคน

"จับขโมยได้แล้ว!"

เสียงตะโกนจากลานครัวเรียกบ่าวไพร่มามุงดู หญิงรับใช้ชรานามว่าป้าหวังคุกเข่าอยู่กลางแดด ตรงหน้ามีห่อยาสมุนไพรแห้งวางอยู่ ผู้ดูแลครัวเท้าเอว พลางด่าทอจนใบหน้าของหญิงชราแดงก่ำ

"ของในจวนแม้เพียงใบผักก็เป็นของนาย เจ้าเป็นบ่าวกลับกล้าลักยาหลวงออกไป หากวันนี้ไม่ลงโทษหนัก วันหน้าผู้ใดจะเกรงกลัว!"

ป้าหวังโขกศีรษะกับพื้นจนเสียงดังก้อง "บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ หลานของบ่าวจับไข้ หมอบอกว่าต้องใช้รากหวงฉี แต่บ่าวไม่มีเงินซื้อ ยาพวกนี้ถูกคัดทิ้งแล้ว บ่าวจึง..."

"ของคัดทิ้งก็ยังเป็นของจวน!"

ผู้ดูแลยกไม้เรียวขึ้น ทว่าเสียงหนึ่งดังมาจากทางเดินเสียก่อน

"เอะอะสิ่งใดกัน"

ชิงหรานเดินเข้ามาพร้อมเหลียนจือ หลังพ้นโทษกักบริเวณได้เพียงสามวัน นางก็ถูกเหล่าฟูเหรินสั่งให้ตรวจบัญชีเครื่องหอมของห้องครัว เพราะไม่มีผู้ใดในเรือนอยากทำงานละเอียดเช่นนี้

ผู้ดูแลรีบค้อมกาย "คุณหนูใหญ่ บ่าวเฒ่าผู้นี้ลักสมุนไพรเจ้าค่ะ ตามกฎต้องโบยยี่สิบไม้แล้วขายออกจากจวน"

ป้าหวังคลานเข้ามาเกาะชายกระโปรงชิงหราน "คุณหนูเมตตาด้วย บ่าวทำงานในจวนมาสิบห้าปี ไม่เคยลักสิ่งใด หลานบ่าวเหลือเพียงคนเดียว หากไม่มีคนดูแล เขาต้องตายแน่เจ้าค่ะ"

ชิงหรานก้มมองมือหยาบกร้านซึ่งเหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยแผลจากน้ำร้อนเก่า ก่อนปรายตาไปยังห่อยาบนพื้น

"เจ้ารู้ว่าผิดแล้วยังทำ เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นกฎจวนอยู่ในสายตา"

ป้าหวังหน้าซีด น้ำตาไหลลงบนพื้น

บ่าวที่มุงดูพากันกระซิบ คุณหนูใหญ่มีชื่อว่าจิตใจแข็งกระด้าง แม้แต่น้องสาวแท้ ๆ ยังถูกผลักตกน้ำ หญิงชราผู้นี้ขอความเมตตาจากนาง เกรงว่าจะยิ่งได้รับโทษหนัก

ชิงหรานหันไปสั่งผู้ดูแล "ไม่ต้องโบย"

ป้าหวังเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง

"หักเบี้ยเลี้ยงทั้งหมด ไล่ออกจากจวนวันนี้ และห้ามกลับมาอีก"

ความหวังในดวงตาหญิงชราดับวูบราวเปลวเทียนถูกลมพัด ผู้คนรอบข้างต่างคิดว่าคุณหนูใหญ่โหดร้ายกว่าผู้ดูแลเสียอีก ถูกโบยยี่สิบไม้ยังได้อยู่ในจวนต่อ อย่างน้อยก็มีข้าวกิน ทว่าการไล่ออกโดยไม่มีเงินติดตัว เท่ากับผลักคนชราไปตายข้างถนน

"คุณหนู..." ป้าหวังสะอื้น "ขอให้บ่าวอยู่ดูแลหลานสักสามวันได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ได้" ชิงหรานดึงชายกระโปรงออก "เหลียนจือ พานางไปเก็บของ อย่าให้หยิบสิ่งใดของจวนติดมือแม้แต่ชิ้นเดียว"

กล่าวจบ นางก็เดินจากไปท่ามกลางสายตาหวาดกลัว

ครั้นเข้าถึงห้องพักของป้าหวัง เหลียนจือจึงปิดประตูแล้วหยิบถุงเงินออกจากแขนเสื้อ นอกจากเงินสิบตำลึง ภายในยังมีเทียบยากับป้ายไม้ของร้านโอสถตระกูลโจว

"ป้าหวัง คุณหนูให้ท่านพาหลานไปหาหมอโจว ค่ารักษาจ่ายไว้แล้ว" เหลียนจือกล่าว "ส่วนงาน คุณหนูฝากคนไว้ที่โรงย้อมผ้านอกประตูตะวันตก ท่านทำอาหารเก่ง ไปช่วยครัวที่นั่นได้ ค่าแรงมากกว่าในจวนสองส่วน"

ป้าหวังมองถุงเงินอย่างไม่เชื่อสายตา "แล้วเหตุใดคุณหนูต้อง..."

"หากท่านถูกโบยยี่สิบไม้ ร่างกายจะทนไหวหรือเจ้าคะ ต่อให้อยู่ในจวนต่อก็ไม่มีแรงดูแลหลาน คุณหนูจึงต้องไล่ท่านออกต่อหน้าคนอื่น ผู้ดูแลจะได้ไม่อาจลงโทษซ้ำ"

หญิงชราทรุดลงคุกเข่า หันไปทางเรือนของชิงหรานแล้วโขกศีรษะสามครั้ง

"บุญคุณของคุณหนูใหญ่ บ่าวจะไม่ลืมชั่วชีวิต"

เหลียนจือรีบประคอง "คุณหนูกำชับว่าไม่ต้องกลับมาขอบคุณ หากมีคนรู้ นางจะไม่ยอมรับเจ้าค่ะ"

ยามบ่าย ชิงหรานได้รับอนุญาตให้ออกจากจวนเพื่อไปซื้อกระดาษคัดบทสวด รถม้าจอดที่ตลาดตะวันตก นางเพิ่งก้าวลงจากรถก็ได้ยินเสียงชายผู้หนึ่งร้องว่าถุงเงินหาย

เด็กชายผอมแห้งจนเห็นซี่โครงวิ่งสวนมา มือกำถุงผ้าสีน้ำเงินแน่น ชิงหรานขยับเพียงก้าวเดียวก็ขวางทางไว้ เด็กผู้นั้นหลบไม่ทัน ชนเข้ากับนางจนล้มลง

"คืนมา" นางยื่นมือ

เด็กชายกัดริมฝีปาก "ข้าไม่ได้เอา!"

เจ้าของถุงเงินตามมาถึงและเงื้อมือจะตบ ชิงหรานใช้พัดขวางไว้ "ของได้คืนแล้ว จะตีเขาให้ตายเพื่อสิ่งใด"

"มันเป็นขโมย!"

"เช่นนั้นส่งให้ทางการ ทว่าหากท่านลงมือจนเขาสิ้นใจกลางตลาด คนที่ต้องขึ้นศาลจะเป็นท่าน"

ชายผู้นั้นชะงัก ก่อนชิงถุงเงินกลับไปแล้วสบถเดินจากไป

ชิงหรานหันมามองเด็กชาย เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจนแทบปิดร่างไม่มิด ตรงข้อมือมีรอยฟกช้ำซ้อนกันหลายชั้น ราวถูกทำร้ายมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางถามว่าเหตุใดจึงลักของ เด็กกลับเม้มปากไม่ตอบ

"ไม่พูดก็ช่าง" นางหันไปทางเหลียนจือ "เรียกเจ้าหน้าที่มา"

เด็กชายรีบคว้าชายเสื้อนาง "อย่า! พี่สาวข้าป่วย นางไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว ข้าเพียงอยากซื้อยา"

ชิงหรานมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัว นางไม่ได้ปลอบ เพียงเคาะพัดลงบนมือเขา

"ปล่อย เจ้าทำเสื้อข้ายับ"

เด็กชายรีบหดมือ

นางพาเขาไปยังร้านโอสถใกล้ตลาด ซื้อยากับข้าวสารให้หนึ่งถุง แล้วฝากให้เป็นเด็กบดสมุนไพรแลกอาหารสองมื้อ เจ้าของร้านไม่อยากรับขโมย ชิงหรานจึงวางเงินประกันไว้และกล่าวว่า หากเด็กหนีหรือขโมยอีกให้นำเงินก้อนนั้นชดใช้

"เหตุใดท่านช่วยข้า" เด็กชายถามขณะยืนอยู่หน้าร้าน

"ข้าไม่ได้ช่วย" ชิงหรานตอบ "หากเจ้าทำงานไม่ดี ข้าจะเอาเงินคืนทั้งหมด"

"ข้าจะทำให้ดี!"

นางขึ้นรถโดยไม่หันกลับไปมอง เด็กชายกลับคุกเข่าโขกศีรษะอยู่ด้านหลัง กระทั่งรถม้าลับไปจากถนน

เหลียนจือนั่งตรงข้ามผู้เป็นนาย พลางถอนหายใจ "คุณหนูช่วยคนแล้วเหตุใดต้องพูดให้ตนเองดูใจร้ายด้วยเจ้าคะ หากท่านบอกความจริงกับฮูหยินบ้าง นางอาจ..."

"อาจสิ่งใด" ชิงหรานเลิกคิ้ว "อาจรักข้าขึ้นมาหรือ"

เหลียนจือเงียบงัน

"หากความดีต้องนำไปวางตรงหน้าผู้อื่นเพื่อแลกคำชื่นชม เช่นนั้นก็ไม่ใช่ความดี เป็นเพียงการค้าอย่างหนึ่ง"

"แต่หากไม่มีใครเห็น ท่านก็ถูกเข้าใจผิดอยู่เช่นนี้"

ชิงหรานมองผ่านม่านรถไปยังถนนซึ่งค่อย ๆ เคลื่อนถอยหลัง "คนที่ตัดสินใจไม่เชื่อข้า ต่อให้เห็นกับตาก็หาข้ออ้างได้อยู่ดี"

ครั้นกลับถึงจวน ฟางซื่อเรียกนางไปตำหนิอย่างจริงจัง ข่าวว่าชิงหรานไล่หญิงชราออกจากจวนแพร่ไปถึงเรือนหลัก อวี๋หนิงยังขอร้องมารดาว่าอย่าโกรธพี่สาว เพราะพี่สาวคงทำไปตามกฎ

คำขอร้องนั้นอ่อนหวานทุกคำ หากกลับย้ำให้ผู้ฟังเชื่อว่าชิงหรานไร้เมตตายิ่งขึ้น

นางไม่แก้ตัว

คืนนั้น ป้าหวังพาหลานชายออกจากประตูหลัง ก่อนจากไป หญิงชราวางห่อผ้าเล็ก ๆ ไว้บนขั้นบันไดเรือนชิงหราน ข้างในเป็นรองเท้าปักฝีมือหยาบคู่หนึ่งกับกระดาษเขียนคำขอบคุณ

ชิงหรานอ่านจบก็พับเก็บลงในกล่อง ไม่ได้ทิ้งดังที่ปากกล่าว

นอกหน้าต่าง เงาร่างของปี้เถาถอยห่างจากพุ่มไม้ แล้วรีบกลับเรือนหนิงเซียง

อวี๋หนิงฟังรายงานจนจบ พลางใช้กรรไกรตัดก้านดอกโบตั๋นในแจกัน

"พี่หญิงช่วยป้าหวังลับหลังหรือ"

"เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ยังหางานใหม่ให้นางด้วย"

กรรไกรในมืออวี๋หนิงหยุดชะงัก ก่อนตัดดอกที่งามที่สุดร่วงลงบนโต๊ะ

"ในเมื่ออยากเป็นคนดี เหตุใดไม่ให้ผู้ใดเห็นเล่า" นางกล่าวคล้ายหัวเราะ "คนโง่เช่นนี้ ต่อให้ทำดีสักร้อยครั้ง เพียงข้าหลั่งน้ำตาครั้งเดียว ผู้คนก็ยังเลือกเชื่อข้าอยู่ดี"

ปี้เถาหลุบตา ไม่กล้าตอบ

อวี๋หนิงหยิบดอกโบตั๋นที่ถูกตัดขึ้นมา กลีบของมันยังสด งดงาม และเต็มไปด้วยชีวิต

ทว่าหากหลุดจากกิ่งแล้ว ต่อให้งามเพียงใดก็ต้องเหี่ยวเฉา